De gordijnen van Paleis het Loo

Een tijdje terug hadden mijn zus en ik afgesproken naar Paleis het Loo te gaan.
Ik was zeer benieuwd naar de gebouwen  en de tuinen van het domein, bovendien werd er een expositie gehouden over Grace Kelly.
Woensdag was het dan zover.
We genoten van de prachtige jurken van de prinses van Monaco , de foto’s en de juwelen. Even droomden we weg naar lang vervlogen, elegante tijden en namen we ons voor, in ieder geval wat vaker de jeans te verruilen voor een jurkje.
Daarna werd het tijd voor het echte werk: de bezichtiging van het paleis.
Nu ben ik een aantal jaren geleden in Paleis Soestdijk geweest (jullie kennen het verhaal) en dat vond ik toen al behoorlijk indrukwekkend, maar vergeleken met Het Loo, was Soestdijk maar een armoedig optrekje.
Deze kamers waren rijkelijk gedecoreerd, ingericht met meubels uit diverse tijden, diverse snuisterijen en jacht-souvenirs.
Het meest was ik onder de indruk van de geweldige gordijnen.
Dik brokaat, zo zwaar, dat ik me afvroeg hoe de roedes de vracht konden houden.
Voorzichtig pakte ik een gordijn vast.
‘Moet je kijken, wat een prachtige stof,’ zei ik tegen mijn zus.
‘Laat nou maar los,’ reageerde die, ‘straks storten ze naar beneden.’
‘Welnee,’zei ik en gaf een rukje aan het gordijn, ‘die zitten zo vast als een….’
Met donderend geraas kwamen de enorme lappen, inclusief roede naar beneden.
Snel bevrijdde ik me uit de meters stof, maar te laat, de suppoost kwam al aangesneld.
‘Mevrouw, gaat het?’ vroeg hij.
Ik knikte.
‘U heeft toch niet aan de gordijnen gezeten?’
Ik schudde heftig het hoofd.
‘Ik vraag het maar, want u heeft geen idee wat we er allemaal in aantreffen.’
‘Ik wil het niet weten, ‘ zei ik en stikkend van de lach maakten we ons  uit de voeten.

gordijnen het loo

Gedeeltelijk fictief.
Geschreven voor WE-300 Kwaliteit

Hieperdepiep!

Een hieperdepiep voor Jade!
Want deze lieve meid is vandaag 1 jaar geworden!
Jade is een lief, vrolijk meisje. Ze kan zichzelf heel goed vermaken en lacht altijd.
Ze ‘kletst’ honderduit en voorgelezen worden vindt ze heerlijk.
Een rustig meisje, dat ineens heel gek kan doen en laat horen dat ze wel degelijk aanwezig is.
Kortom een kind om van te houden.
En dat doen we ook.
Lieve Jade, een fijne verjaardag!!
Dikke kus, oma.

Jade 1 jaar

De verbouwing

Toen ze een flinke geldprijs hadden gewonnen, hoefden Ed en Herma niet lang na te denken wat ze ermee zouden doen. Ze deden een bod op het oude doktershuis, dat al een flinke tijd te koop stond.
Tot hun grote geluk ging de verkoper meteen akkoord en zo waren ze binnen een maand de trotse eigenaren van een monumentale, maar ook vervallen villa.
Er werden een architect en een aannemer in de arm genomen, die van het bouwval hun droomhuis zouden maken.
Vier maanden duurde de verbouwing en Ed en Herma verlangden er steeds meer naar, hun kleine flat verruilen voor het nieuwe huis.
Op een stralende herfstdag was het eindelijk zover en werden de sleutels overhandigd door de aannemer.
Maar eerst kregen ze een uitgebreide rondleiding door de architect.
Alle oude binnenmuren en zelfs het plafond waren er uitgehaald en door nieuwe vervangen.
De ruime hal gaf toegang tot de royale eetkeuken, voorzien van alle moderne snufjes, maar ook een gezellig en warm fornuis. Want het huis moest de uitstraling van vroeger hebben.
Door een andere deur kwamen ze in de woonkamer, die ondanks zijn flinke afmeting toch knus was en dat was voornamelijk te danken aan de grote open haard en de prachtige houten vloer.
Daarna liep het gezelschap via de robuuste trap naar de tweede woonlaag. Daar werden ze verrast door een prachtige slaapkamer, ook deze was stijlvol ingericht door een kundige binnenhuisarchitect.
De badkamer deed niet onder voor een hammam en zelfs een sauna ontbrak niet.
Ed en Herma waren dolblij met hun nieuwe woning en toen ze afscheid hadden genomen van de mensen die hier verantwoordelijk voor  waren geweest, besloten ze dat het tijd was de fles wijn –die ze voor deze speciale gelegenheid gereserveerd hadden- te openen.
‘Als jij de kurk er even vanaf haalt, ga ik even naar het toilet,’ zei Herma.
Ed stond een beetje te hannesen met de kurk, die toch wel erg strak in de hals van de fles zat, toen Herma nogal ontdaan de keuken weer binnenliep.
‘Ed, ik ben bang dat de architect een heel belangrijke vierkante meter is vergeten!’

Hieperdepiep!

Vandaag een dikke hieperdepiep voor Fiène!
Want ze wordt alweer 1 jaar!!
Fiène is een grappig, ondernemend kind.
Ze kruipt als een sneltrein door de kamer op zoek naar nieuwe dingen, waardoor je haar geen moment uit het oog kunt verliezen.
Hoe gekker je met haar doet, hoe beter, maar voorgelezen worden is ook heel fijn.
En, natuurlijk is ze heeeeeeeel lief!
Afgelopen zaterdag heeft ze met een dik feest haar verjaardag al gevierd.
Helaas kon deze oma er niet bij zijn, want die lag met migraine in bed.
Om het toch nog mee te vieren, mag ik vanmiddag mee naar de dierentuin!
Dus allerliefste Fiène en papa en mama: gefeliciteerd met je verjaardag en tot straks!!

Dikke kus, oma

fiène 1 jaar

Veranderlijk

Wat treffen we het toch met het weer de laatste tijd.
Veelal droog, een zonnetje en temperaturen rond de twintig graden!
Heerlijk!!
Toch?
Als je mij een beetje zou kennen, zou je dat wel verwachten uit mijn mond. Want wat heb ik een hekel aan regen en kou.
En toch betrap ik me er ineens op, dat ik zin heb in de herfst.
Met najaarsstormen en rondvliegende bladeren. Stampotten en rode wijn. Om zes uur de gordijnen dicht en de kaarsen aan. Buiten guur, binnen warm.
De zomer is verleden tijd, de tuin uitgebloeid, de zin om te zonnen voorbij.
Laat de herfst maar komen!
Nu schrijf ik dit wel zo vrolijk op, maar de kans is groot dat ik bij de eerste flinke herfstdag chagrijnig uit het raam zit te kijken, wat dat betreft ben ik zo veranderlijk als…. tja, als het weer!

Paleis het Loo en Snot in de gordijnen

Afgelopen week maakte ik een afspraak met mijn oudste zus om naar de tentoonstelling over Grace Kelly te gaan.
Die vindt plaats in Paleis Het Loo. Een locatie waar ik nog nooit eerder geweest ben.
Twee vliegen in één klap dus.
Nadat de afspraak gemaakt was, kwam het gesprek zomaar weer op snot in de gordijnen.
Mijn vaste volgers kennen het verhaal, maar nieuwkomers wil ik het niet onthouden.
Klik op onderstaande link en lees hoe we van een paleis op snot uitkomen.
Veel plezier bij:

http://hannekelive.wordpress.com/2010/03/30/snot-in-de-gordijnen/

Eendje maar……

Vanmiddag moest ik even op Jade passen.
En wat doen oma’s  dan?
Die verzinnen een onbenullig boodschapje om lekker op stap te gaan met de kleine, in de hoop iedere honderd meter een kennis tegen te komen, die zich eindeloos verwonderd over de schoonheid en het intellect van het kindje.
Helaas komt dat maar zelden voor.
En dat ligt niet aan de kleine, maar aan de kennissen die zich niet buiten laten zien.
Hoe dan ook: vanmiddag een loopje naar het winkelcentrum.
Onderweg passeerden we een bruggetje dat een singel overspant, waarin het wemelt van de eenden.
Ik ben niet gek op eenden.
Vind het luidruchtige, opdringerige dieren, die –voor je het goed en wel door hebt- de boodschappen uit de wandelwagen jatten en je daarna ook nog eens brutaal uitkwaken.
Tegenover Jade kon ik natuurlijk niets laten blijken. Oma’s zijn nergens bang voor en zeker niet voor eenden.
Gelukkig zwommen de beesten zo’n twee meter onder ons door. Veilig genoeg dus.
‘Kijk eens wat een lieve diertjes!’ kweelde ik.
Jade beaamde dat met een vrolijk tatata.
Een schouwspel uit een boekje.
Tot ik me omdraaide en tot mijn grote schrik zag, dat een eend de brug op was gelopen en het op de voetjes van mijn kleindochter gemunt had.
Ik deed een moedige sprong naar voren. Ze moeten verdikkie wel van die kleintjes afblijven, anders zal ik ze verbouwen, ongeacht de grootte van de aanvaller.
‘Opzouten!’ siste ik.
‘Kwaaaak’ zei het brutale dier, liet een flats vallen en deed twee stapjes achteruit.
Genoeg voor mij om er snel vandoor te gaan.
Prompt liep ik een bekende tegen het lijf.
‘Leuk hè, eendjes voeren,’
‘Geweldig!’ overdreef ik, ‘Maar ik moet gaan. Poepbroek en flesje, je weet wel….’
Een leugen natuurlijk, maar uit mijn ooghoek zag ik die vermaledijde eend aan komen waggelen en toegeven dat ik daar bang voor ben?
Nooit!

geschreven voor WE300-renoveren (vrije interpretatie)