Onderstaand, fictief verhaal, schreef ik voor een schrijfwedstrijd.
Helaas won ik niet, maar het voordeel daarvan is dat ik het nu eindelijk op mijn blog kan plaatsen.
Laaiend ben ik op mijn broer. Dankzij hem heb ik nu een boete te pakken en krijg ik een dikke rekening van de scooter reparateur.
Sinds drie maanden heb ik een scooter, zo’n knalroze, stoer retrootje. Mijn vriendinnen zijn stikjaloers op me. Zou ik ook zijn, maar ik heb hem zelf betaald. Dankzij mijn baantje bij de kweker, waar zij hun gepoederde neusjes voor optrekken.
Mijn broer vindt het maar een sullig dingetje, want hij vindt dat de scooter veel te langzaam rijdt. Zelf heeft hij een opgevoerde Kreidler, een hele oude die hij opgeknapt en opgevoerd heeft.
Zijn brommer rijdt zeker zeventig kilometer per uur. Dat vind ik veel te hard gaan, maar soms zou ik willen dat mijn roze olifantje ook iets sneller zou kunnen.
Gisteravond had ik een surpriseparty van een vriendin. Ik zou haar ophalen en naar een feestlocatie in een dorp verderop brengen. Zogenaamd voor een feestje van een andere vriendin. We zouden daar opgewacht worden door zo’n zestig gasten, aan mij de taak er om kwart over acht te zijn.
Nu was ik al een beetje aan de late kant en ik vroeg mijn broer of ik zijn brommer mocht lenen, gewoon omdat die veel sneller is. Helaas had hij hem zelf nodig, maar hij nog wel een idee om mijn scooter iets harder te laten lopen. Koffiebonen.
Ik keek hem aan of ik water zag branden.
‘Koffiebonen?’
‘Ja, daar zit cafeïne in en daardoor krijgt je motor net wat meer pit.’ legde hij uit.
Ik twijfelde, maar toen hij zei dat meer van zijn vrienden het zo deden, besloot ik het plan maar uit te voeren.
Eerst wilde ik de bonen ongemalen in de tank gooien, maar mijn broer waarschuwde me gelukkig net op tijd. Ongemalen bonen zouden de toevoer verstoppen.
De klok tikte door en veel te laat stopte ik voor het huis van mijn vriendin.
‘Kom op, we moeten direct weg, we zijn al laat.’ maande ik mijn vriendin tot spoed.
We hadden nog geen kilometer gereden of mijn scooter begonnen te pruttelen als een, nou ja zeg maar, koffiepot. Even later hield hij er helemaal mee op.
Daar stonden we dan. Gelukkig niet ver van het treinstation. We hoefden maar een halte te reizen en zouden dan vlak bij de feestlocatie uitstappen.
Ik stalde mijn scooter en we renden de stationshal in. De trein stond al klaar en snel sprongen we in de eerste de beste coupe. De deuren sloten en de trein zette zich in beweging.
Buitenadem vielen we neer op een lege bank. Gelukkig, de trein hadden we gehaald.
Vlak voor de uit te stappen halte, kwam de controleur de coupé binnen.
‘Plaatsbewijzen alstublieft.’
Verschrikt keken we elkaar aan. Die hadden we niet. Geen tijd voor gehad.
Hoe we ook probeerden de man op andere gedachten te brengen, hij was onverbiddelijk: we kregen een boete voor zwartrijden. De hele procedure nam zoveel tijd in beslag, dat de trein alweer optrok voor de volgende stop. Daar stapten we uit en kochten dit keer wel een treinkaartje. We hadden er ruim genoeg tijd voor, want de trein zou pas over een half uur komen. Als klap op de vuurpijl begon het ook nog eens te stortregenen.
Anderhalf uur na het begin van het feest, liepen we chagrijnig en natgeregend de feestzaal binnen.
De gasten waren niet eens ongerust geweest: ‘Bij Birgit gaat zo vaak wat mis!’ zeiden ze.
Waarom we niet gebeld hadden?
De oplader was weg en mijn broer had gezegd dat ik mijn mobiel wel op kon laden in een glas ijsklontjes. Dat deden zijn vrienden zo vaak……
Het verhaal moest de woorden: opgevoerde scooter, treinkaartje en koffiebonen bevatten. Verder moest het gaan over een ‘Surprise party gone wrong’.
