Veranderlijk

Wat treffen we het toch met het weer de laatste tijd.
Veelal droog, een zonnetje en temperaturen rond de twintig graden!
Heerlijk!!
Toch?
Als je mij een beetje zou kennen, zou je dat wel verwachten uit mijn mond. Want wat heb ik een hekel aan regen en kou.
En toch betrap ik me er ineens op, dat ik zin heb in de herfst.
Met najaarsstormen en rondvliegende bladeren. Stampotten en rode wijn. Om zes uur de gordijnen dicht en de kaarsen aan. Buiten guur, binnen warm.
De zomer is verleden tijd, de tuin uitgebloeid, de zin om te zonnen voorbij.
Laat de herfst maar komen!
Nu schrijf ik dit wel zo vrolijk op, maar de kans is groot dat ik bij de eerste flinke herfstdag chagrijnig uit het raam zit te kijken, wat dat betreft ben ik zo veranderlijk als…. tja, als het weer!

Paleis het Loo en Snot in de gordijnen

Afgelopen week maakte ik een afspraak met mijn oudste zus om naar de tentoonstelling over Grace Kelly te gaan.
Die vindt plaats in Paleis Het Loo. Een locatie waar ik nog nooit eerder geweest ben.
Twee vliegen in één klap dus.
Nadat de afspraak gemaakt was, kwam het gesprek zomaar weer op snot in de gordijnen.
Mijn vaste volgers kennen het verhaal, maar nieuwkomers wil ik het niet onthouden.
Klik op onderstaande link en lees hoe we van een paleis op snot uitkomen.
Veel plezier bij:

http://hannekelive.wordpress.com/2010/03/30/snot-in-de-gordijnen/

Eendje maar……

Vanmiddag moest ik even op Jade passen.
En wat doen oma’s  dan?
Die verzinnen een onbenullig boodschapje om lekker op stap te gaan met de kleine, in de hoop iedere honderd meter een kennis tegen te komen, die zich eindeloos verwonderd over de schoonheid en het intellect van het kindje.
Helaas komt dat maar zelden voor.
En dat ligt niet aan de kleine, maar aan de kennissen die zich niet buiten laten zien.
Hoe dan ook: vanmiddag een loopje naar het winkelcentrum.
Onderweg passeerden we een bruggetje dat een singel overspant, waarin het wemelt van de eenden.
Ik ben niet gek op eenden.
Vind het luidruchtige, opdringerige dieren, die –voor je het goed en wel door hebt- de boodschappen uit de wandelwagen jatten en je daarna ook nog eens brutaal uitkwaken.
Tegenover Jade kon ik natuurlijk niets laten blijken. Oma’s zijn nergens bang voor en zeker niet voor eenden.
Gelukkig zwommen de beesten zo’n twee meter onder ons door. Veilig genoeg dus.
‘Kijk eens wat een lieve diertjes!’ kweelde ik.
Jade beaamde dat met een vrolijk tatata.
Een schouwspel uit een boekje.
Tot ik me omdraaide en tot mijn grote schrik zag, dat een eend de brug op was gelopen en het op de voetjes van mijn kleindochter gemunt had.
Ik deed een moedige sprong naar voren. Ze moeten verdikkie wel van die kleintjes afblijven, anders zal ik ze verbouwen, ongeacht de grootte van de aanvaller.
‘Opzouten!’ siste ik.
‘Kwaaaak’ zei het brutale dier, liet een flats vallen en deed twee stapjes achteruit.
Genoeg voor mij om er snel vandoor te gaan.
Prompt liep ik een bekende tegen het lijf.
‘Leuk hè, eendjes voeren,’
‘Geweldig!’ overdreef ik, ‘Maar ik moet gaan. Poepbroek en flesje, je weet wel….’
Een leugen natuurlijk, maar uit mijn ooghoek zag ik die vermaledijde eend aan komen waggelen en toegeven dat ik daar bang voor ben?
Nooit!

geschreven voor WE300-renoveren (vrije interpretatie)

Eeuwige roem

Het is zomer (al lijkt het er buiten niet op) en dat betekent bij de familie B: Tourkoorts!
Al jaren houden we een poule voor de Tour de France bij, waarbij we ons eigen team mogen samenstellen om daarmee zoveel mogelijk punten binnen te harken.
Vorig jaar won ik glansrijk.
De prijs? Eeuwige roem, die (naar nu blijkt) helaas maar een jaar standhoudt.
Opnieuw aan de bak dus, maar tot op heden valt het resultaat vies tegen.
Ik hang aan het elastiek, net boven San en Ka die er helemáál geen verstand van hebben.
Had ik nu geweten van die éénjarige-eeuwige-roem, dan had ik wat beter mijn best gedaan.
Vandaag eindelijk weer eens een Nederlandse renner die het eerst de streep passeerde.
Lars Boom trotseerde regen en kasseien en won de vijfde etappe.
Nee, Boom staat niet op mijn lijstje.
Froome wel, maar die viel vandaag uit en Cavendish –ook op mijn lijst- deed dat op de eerste dag al.
De eeuwige roem van 2014 is nog ver, maar allez, dat is Parijs ook!

Een verjaardagscadeau met hindernissen ofwel: Leve Post.nl!!

5 April was Gert jarig.
Al jaren heeft hij er geen idee van wat hij als cadeau moet vragen en doet hij de meest vreemde suggesties, die we meestal negeren.
Ook dit jaar besloot ik dat een nieuw tuinset een voortreffelijk geschenk voor hem was.
Het oude is te klein, te laag en te uitgezakt.
Zoon vond een prachtige aanbieding op internet en al snel werd de deal gesloten.
Precies op de verjaardag zou het bezorgd worden.
Zou…, want ons onvolprezen Post.nl slaagde er in dit keer een heel tuinset te laten verdwijnen! Nu zijn we hier al best wat gewend wat betreft verdwenen pakjes en brieven, maar tuinmeubels kwijt raken lijkt mij een ware goochelaarsact!
Enfin, er werd heel wat heen-en-weer gebeld tussen ons, de leverancier en de bezorgservice.
Post.nl waste de handen in onschuld en maakte zich duidelijk niet druk om een verloren poststuk meer of minder. ‘Hier kunnen wij niets aan doen meneer.’
Heel coulant, besloot de leverancier ons een nieuw exemplaar te sturen.
Afgelopen vrijdag kwam het binnen, drie weken later dan gepland.
Enthousiast begonnen Zoon en ik het ameublement in elkaar te zetten.
Ik stond erbij en keek ernaar hoe Zoon vakkundig de delen aan elkaar schroefde en zag zowaar twee stoelen ontstaan.
Eenmaal aan de bank toe, bleek dat die flink was beschadigd.
Weer contact met de leverancier, die toonde oprecht medelijden over zoveel pech en beloofde zo spoedig mogelijk met een oplossing te komen.
Intussen zitten we op twee prachtige nieuwe stoelen en een te klein, te laag en uitgezakt bankje.
Wordt vervolgd.
Hoop ik.

Koninginne…eh koningsdag, een verslag

Vandaag, Koninginne… eh Koningsdag verliep hier  iets anders dan voorgaande jaren.
Ik paste op de kleine Sebastiaan, omdat zijn moeder probeerde een goede boterham te verdienen op een of andere markt en zijn vader net uit de nachtdienst kwam.
Geen rommelmarkten voor mij, maar een verslag van Koninginne… eh Koningsdag via de tv.
Samen met Sebastiaan keek ik, gekleed in het groen, maar wel met een oranje tompouce binnen bereik, en viel mij het volgende op:

-Dat De Rijp een prachtig dorpje is en het oranje zonnetje (cliché, maar vooruit) het plaatje helemaal af maakte.
-Dat de bus keurig op tijd reed (geen commentaar op het openbaar vervoer aldaar).
-Dat  prinses… eh koningin Maxima en de prinsessen diep respect afdwongen, omdat zij zich gracieus voortbewogen op hakken, waarmee ik niet eens kan zitten!
-Dat prins… eh koning Willem Alexander zelfs hogere hakken draagt dan ik!
-Dat ik even dacht dat Mike de Boer uit de bus stapte, maar al snel bleek dat dit Prins Bernard (jr?) was.
-Dat ik het oprecht fijn vond dat hij erbij was.
-Dat ik zijn vrouw, Annet, misschien wel de mooiste prinses van Nederland vind.
-Dat prinses Marilène bijna doormidden leek te breken en ik heur haar niet echt mooi vond.
-Dat prins Maurits er daarentegen weer puik uitzag.
-Dat Constantijn steeds meer op zijn vader gaat lijken.
-Prinses Laurentien ook.
-Dat ik al die andere prinsen en prinsessen maar niet uit elkaar kan houden.
-Dat koningin… eh prinses Beatrix met een paar boodschappentassen vol cadeautjes naar huis ging.
-Dat de kleine prinsesjes, aangevoerd door Amalia, al behoorlijk kunnen wuiven.
-Je na 2009 toch je hart vasthoudt dat er geen nare dingen gebeuren.
-Dat het al met al een geslaagde dag was (ook toen ik een berg was stond weg te strijken).

LEVE DE KONINGIN!
Eh… Koning…
…..bedoel ik…..

- Dat het toch even wennen was, deze eerste Koningsdag.

26-04-2014

Terug naar toen

Ik geef toe: ik heb een hang naar het verleden.
In ons huis kom je dan ook een aantal voorwerpen van lang-lang geleden tegen.
Zo hebben we bijvoorbeeld en paspop uit begin 20e eeuw, een oude Remmington typemachine en het oude gemoffelde ‘pannetje van oma uit de eerste helft van de vorige eeuw.
De keuken kreeg een ‘vintage’ look dankzij het oude kastje, dat we een aantal jaren geleden op de kop tikten. En werd volgepropt met allemaal spul ‘van vroeger’.
Ik weet niet wat het is, misschien het verlangen naar de tijd, waarin alles eenvoudig was, of in ieder geval leek. Dat mensen nog tijd voor elkaar hadden. De tijd waarin je moeder met een pot thee en een kaakje op je zat te wachten als je thuis kwam uit school.
Maar hoewel ik soms terug verlang naar toen, heb ik wel alle gemakken van nu in huis.
De wasmachine, de vaatwasser, de droger en de koelkast.
Cappuccino maak ik lekker thuis met een uitgebreid koffieapparaat. Het theewater wordt gekookt in de waterkoker.
En dáár zit het hem nu net: na jaren elektrisch water te hebben gekookt, mis ik ineens het zingen van het water in de ketel, de schrille fluit van de dop als het water kookt. En ineens zie ik mezelf dat ik –nadat ik een ramen-zeem-apparaat heb gekocht, dat spons en zeem overbodig maakt- op zoek ga naar een ouderwetse fluitketel, het liefst eentje waarvan de dop gelanceerd wordt als het water te lang kookt.
Ik wil weer gezang horen in de keuken. En gefluit!
Terug naar de pot thee, in plaats van ieder zijn of haar eigen smaak, terug naar het kaakje in plaats van de luxe koek.
Terug naar toen.
Al weet ik heel goed, dat toen nooit meer terugkomt.

(Mocht ik in een volgend blog beginnen over het wasbord ter vervanging van de wasmachine, mag je me verminderd toerekeningsvatbaar laten verklaren.)