Weg ermee

Ontspullen. 

Helemaal van deze tijd, je huis en leven ontdoen van materiële zaken. Het geeft ruimte in huis en geest, zegt men. En eerlijk is eerlijk: het lucht werkelijk op wanneer je de vliering bijna leeg ziet, kastplanken niet meer uitpuilen en je boekenkast overzichtelijk is geworden. 

Een kleine vrachtwagen vol is er het afgelopen jaar naar de kringloop gegaan en ik ben nog steeds dozen aan het vullen. 

Wonder boven wonder ben ik er bovendien in geslaagd geen nieuwe rommel in huis te halen, want daar zit natuurlijk de valkuil: al die vrijgekomen ruimte weer vullen met allerlei andere spullen. 

Ik ben niet vreselijk gehecht aan mijn huisraad, maar toch zijn er dingen die ik niet graag kwijt wil. De voormalige linnenkast van mijn moeder bijvoorbeeld, die al jaren dienstdoet als spelletjeskast. De oude kist waarin het speelgoed is opgeborgen.   

En dan is daar natuurlijk Mario. Mijn trouwe Fiat 500. Tien jaar is hij alweer en Gert hint er regelmatig op dat hij maar eens ingeruild moet worden voor een jonger exemplaar. Tsss alsof ik dat zou doen! Mario is mijn grote liefde. Mijn Italiaanse vriend. Hij blijft bij me tot zijn laatste snik. En als hij eindelijk met pensioen mag, zet ik hem in de tuin met een vracht geraniums in zijn kofferbak. 

Inruilen voor een jonger exemplaar…

Breng me niet op een idee…

Advertenties

35

Mijn oudste kind is 35 geworden. En dat is gek, want ergens heb ik het gevoel dat ik ook nog steeds die leeftijd heb. Terwijl dat toch echt alweer 22 jaar geleden is. 

Toen ik 35 was, had ik net mijn vijfde kind gekregen, had de man een eigen bedrijf opgestart en  werd ik opgeslokt door die twee ‘aandachttrekkers’ aangevuld met het huishouden. Als iedereen maar gegeten had en in de schone kleren zat, was mijn missie geslaagd. Al het extra was mooi meegenomen. 

Heel anders dan het leven van mijn kinderen. Heen er weer getrokken tussen gezin, werk, studie en vrienden. Ik zie het aan en ben blij dat ik geen 35 meer ben… Maar toch, ergens zou ik ‘t soms weer graag willen zijn. Maar dan wel met de zelfverzekerdheid en levenservaring van nu.  Welke  beslissingen zou ik dan hebben genomen, welke kansen benut? Hoe had ik dan in het leven gestaan? Geen idee. Maar het is wat het is.

Ik leef veel dichter bij mezelf dan toen. Bewuster ook. En met meer vertrouwen. Want wat ik in al die jaren geleerd heb, is dat hoewel dingen vaak heel anders gaan dan verwacht, ik er altijd uitgekomen ben en het gemaakt heeft tot wat ik nu ben. 

Ik ben nu 57. En sta weer op een kruispunt. Het werk bij het verzorgingstehuis is afgesloten en de vraag is wat ik nu ga doen. Ik laat t maar op me afkomen en heb het vertrouwen dat er vanzelf weer iets op mijn pad komt. Iets wat past bij de Hanneke anno 2018.

Lieve 35 jarige zoon (en broer en zussen): geniet van het hier en nu, van je mooie gezin. Verwonder en leef. Wees dankbaar. En sta af en toe stil,  want deze tijd komt nooit meer.

Banksaldo

22 April is er een nieuw wurmpje in mijn hart gekropen: Roxanne. Dochtertje van San en Baksteen. (Eigenlijk had Baksteen zijn dochter beter Rock-sanne kunnen noemen, maar denk niet dat San dat goed had gevonden) Roxanne werd het dus. Kleinkind nummer acht. En al teruglezend op deze blog besef ik me dat ik jullie twee kleindochters heb verzwegen. En dat is niet omdat ik me voor ze schaam, integendeel! Het komt meer door de blogpauzes, die zeer overvloedig voorkomen.

Twee kleindochters hebben jullie gemist: Esmee, van S en B en Vesper, van Zoon en Schoon. Respectievelijk ruim anderhalf en een jaar jong.

Onlangs vierde ik mijn verjaardag en geloof me: met acht kinderen onder de vijf is dat een hele happening. Gelukkig was het mooi weer en konden ze heerlijk buitenspelen. Ook werd de -sinds vorig jaar- traditionele bankfoto genomen.

Ik besef me dat, als de aanwas zo doorgaat,  ik binnenkort een grotere bank moet kopen.

Maar ach, er zijn ergere dingen.

DD94A12D-CED6-4F28-AEE0-54CD23963D30

Logeetje

Deze week logeert Gizmo bij ons. De heerlijke puber-pup van Ka en Joppie. Hondje Charlie van Mojo is hier ook regelmatig en zo is het deze dagen nogal een beestenboel in huize B.

De pubers houden elkaar lekker bezig en dat is mooi rustig voor Rizzo, die met haar zes jaren toch al een behoorlijk knorrige dame begint te worden.

Vandaag was Charlie er niet en daar maakte Gizmo mooi gebruik van om even goed bij te tanken. Lekker knorren op de bank naast ‘oma’.

Diep in slaap was ze toen ik per ongeluk een windje liet vliegen. Klein, maar kennelijk toch hard genoeg om de kleine hond wakker te laten schrikken om verward te ontdekken waar de aanval vandaan kwam. Even later legde ze haar kopje gelukkig weer neer en snurkte verder. Eigenijk moest ik er nog eentje, maar dat wilde ik haar niet aandoen. Voor zo’n poepie heb je al gauw wat buikkramp over.

Kleinspul

Sinds afgelopen weekend ben ik weer oma.
Niet van een kleinmensje, maar van twee kleinhondjes.
Zowel Mojo als Ka heeft een hondje aangeschaft.
Twee kleine droppies zijn het. Een Shih tzu en een Boomertje.
Charlie en Gizmo.
En inderdaad hebben ze allebei wel wat van een gremlin weg. Maar dat wil Mojo niet weten, dus zeg het niet verder.
Twee kleinhondjes dus en dat betekent veel bezoek, want ze moeten natuurlijk goed aan oma wennen. Dan kan die mooi oppassen.
Gister zijn we in het kader van de socialisatie op stap geweest in ons centrum. Winkel in en uit, wennen aan auto’s, fietsers en wandelaars. Luisteren naar een Zuid Amerikaanse muziekgroep en lekker koffie drinken en taart eten. Wij dan, de pupjes niet.
Ik kan je wel vertellen, dat het niet echt opschiet met twee van die poepies. Niet alleen omdat ze nog niet echt een draaftempo hebben, maar meer omdat iedereen even aan ze wil zitten. Want o wat zijn ze schattig.
Vijf kleinhonden in totaal, waarvan er een op kamers is gegaan (Nala), eentje is overleden (Beagle) en eentje nog vol overgave leeft (Dreetje). En Rizzo laat het maar over zich heen komen. Worden de hondjes haar te dol, zoekt ze lekker een plekje op de onderste traptree. Ver weg van het geklier.
Het wordt voorlopig een paar keer per week oppassen voor oma, totdat ze oud genoeg zijn dat ze wel een paar uurtjes alleen kunnen zijn. En dat vind ik niet erg. Huis, tuin en oma’s hart zijn groot genoeg, ruimte zat voor zeven kleinkinderen (in april hopelijk acht)en een paar kleinhonden.
Lege nest?
Wat is dat??

Downsizen

Je hoort het steeds meer: mensen gaan van groot naar klein.
Was jaren de trend: the bigger the better! nu geldt: klein maar fijn.
Geen groot, groter, grootst huis meer, maar een minimaal huisje niet veel groter dan een schuur is het ideaal.
En weet je: het lijkt me helemaal te gek.
Ieder jaar wanneer we van een kampeervakantie terug kwamen in onze riante woning, vroeg ik me af wat we toch in vredesnaam met dat enorme huis en dito inhoud deden. Hadden we de ruimte gemist? Hadden we de afgelopen weken steeds misgegrepen? Nee. We leefden heerlijk primitief en vooral buiten.
En daar zit ‘m voor mij nou de crux.
Want ja: doe mij maar een eenvoudig klein huisje (liefst op het strand) en zo min mogelijk spullen (lekker weinig schoon te maken). Maar ik weet ook dat ik onuitstaanbaar wordt als het rotweer is, we niet naar buiten kunnen en mijn lief en ik elkaar finaal op de lip zitten. Ik vrees dat ik dan heel snel in mijn eentje in mijn tiny huis zit weg te chagrijnen.
Geen hutje voor mij dus, wel minder spullen.
De grote schoonmaak is weer begonnen. De kringloop moet waarschijnlijk upsizen en zoals in voorgaande jaren beloof ik mezelf niets meer aan te schaffen.
Maar nog eerst even die kerstcadeaubonnen er doorheen jagen.

De laatste week van het jaar

De week tussen kerst en oud en nieuw is misschien wel de fijnste van het jaar.
De hectiek van de feestdagen is voorbij en de gekte van de jaarwisseling moet nog komen.
De zaak is gesloten en ik heb allerlei vage plannen die te maken hebben met het uitmesten van het huis, maar waar nog absoluut niets van terecht is gekomen.
Een week waarin we stil lijken te zijn gezet tussen verleden en toekomst. Waarin door de media veel wordt teruggekeken op het afgelopen jaar.
Ook bij mij dwalen de gedachten onvermijdelijk terug.
We hebben fijne reisjes gemaakt, naar Ameland in het voorjaar en in de zomer reden we door Duitsland, Tsjechië, Oostenrijk en Hongarije. En niet te vergeten de ontspannen week op Cyprus met Mojo in oktober.
We kunnen terugzien op de geboorte van Vesper, de derde dochter van Zoon en Schoon en de zwangerschap van San, allebei een onverwacht, maar welkom cadeautje van de Schepper. Het jaar waarin we na 34 jaar weer met ons tweetjes onder een dak wonen en het nog wonderwel bevalt ook!
Maar het was ook een jaar waarin verdrietige en zorgelijke dingen gebeurden. Dingen die hun schaduw vooruit werpen.

De kalender is bijna volgekrabbeld. De nieuwe hangt al aan de muur. Nog bijna ongeschreven en wit als versgevallen sneeuw.
Het duurt niet lang meer of de eerste voetstappen zullen het sneeuwdek verstoren en  hun verschillende indrukken achterlaten op weg naar weer een nieuw jaar.
Ik wens jullie lichte voetstappen. Danspassen. En bij zware stappen of slepende tred, de voetstappen van iemand die dicht naast je met je meeloopt.