Mol of Molesley

Dat was een dilemma, afgelopen zaterdag.
Kijk ik ‘Wie Is De Mol’ of wordt het de aller-allerlaatste aflevering van Downton Abbey. Een dubbele ook nog eens. Even was de IQ test nog een optie, maar een aantal jaren geleden heb ik daar zo’n mooie score op gehaald, die wil ik maar niet meer naar beneden halen met een nieuwe test.
Het werd uiteindelijk de Mol. Want wees eerlijk: je kan beter van tevoren weten dat Lady Edith het huwelijksbootje in is gestapt, dan dat de eerste afvaller van WIDM al bekend is, voordat je nog maar 1 minuut hebt gezien.
De mol dus.
De eerste afleveringen zijn altijd wat onwennig. Je kent de kandidaten meestal niet. (Hoeveel onbekende bekende Nederlanders zijn er wel niet?!) De spanning zit er ook nog niet echt in. Nog geen bondjes of gestolen molboekjes. Een aanloopje dus naar negen weken genieten voor de buis. Ik vertrouw Marjolein niet, al was het alleen al dat een vrouw van mijn leeftijd er nooit zo goed uit kan zien in een kort broekje als zij. Ook Taeke doet raar. Hoezo: ‘Mensen zijn belangrijker dan geld!’ Maak dat de kat maar wijs. En dat was precies de titel van de aflevering: Wijsmaken.
Geen afvaller deze week. Gelukkig maar, kan ik de kandidaten eerst eens beter leren kennen.
Zondag keek ik dan de finale van Downton Abbey. Een kerstaflevering, en dan weet je natuurlijk al dat het allemaal zoetjes wordt en goed gaat aflopen. En dat vond ik een beetje jammer.
Wat miste ik het gekibbel tussen de zussen Crawley. De vileine opmerkingen van mr. Barrow. Zelfs de douairière was zo mak als een lammetje. En ja, lady Edith trouwde haar markies, de Batesjes zat het eindelijk ook eens mee en kregen een gezonde zoon. Mr. Molesley verruilde zijn functie als footman voor die van onderwijzer. Voor Tom Branson blonk er wat liefdeslicht aan den einder (of dat heb ik niet goed begrepen). Zelfs Daisy kwam aan de man en leek met haar nieuwe hairdo totaal niet meer op een keukenmeid. Maar het idiootste  opmerkelijkste was toch wel dat de nieuwe echtgenoot van Mrs. Crawley stervende was en ineens niet meer bleek te mankeren dan een ordinaire bloedarmoede.
Al met al een licht teleurstellend einde van een verder schitterende serie.
Toch goed gekozen voor de mol. Waar het er misschien ook wel vriendelijk aan toe gaat, maar in ieder geval niets is wat het lijkt.

Advertenties

Wie Is De Mol?

Zo, het voorgerecht is binnen: de boerenkool is op.
Want de eerste drie maanden van het jaar, is de boerenkool het aperitief voor ‘Wie Is De Mol?’
Tradities zijn er om in ere gehouden te worden en dit is er zo eentje.
Iedere donderdag eet Zoon hier mee en loopt de spanning langzaam op, totdat het tv-programma eindelijk begint.
Ik ga niet meer uitleggen wat ‘Wie Is De Mol?’ is. Degenen die er fan van zijn, weten waar ik het over heb. Zij die er niets aanvinden verdiepen zich er niet eens in en die enkeling die geen idee heeft waar het over gaat, zoekt het maar op bij Google.
Vorige week is de zoektocht naar de mol begonnen.
Deze week heb ik die aflevering al vier keer bekeken om zeker te weten dat ik geen enkele hint mis. Dit jaar wil ik winnen.
Ik meen zeker te weten dat Liesbeth de saboteur is. Maar ja: niets is wat het lijkt en nadat ik het spelletje de afgelopen zomer zelf heb gespeeld, weet ik dat het zo moeilijk is om je op een opdracht te concentreren, jezelf een beetje verdacht te maken én de mol te ontmaskeren.
Bovendien heeft Mojo een andere mol in het vizier dan ik en zij heeft het al een aantal keren goed gehad.
Meegaan met Mojo of toch op mijn mol blijven zitten……..?
De boerenkool is op, het mollenschriftje ligt klaar, twee pennen in de aanslag….
Nog twee uur en dan gaat het weer beginnen.

Stem op mij!!!!

Goed, ik ben misschien een beetje naïef wanneer ik denk dat de beste moet winnen.
Helaas zie ik om me heen dat dat bijna nooit op gaat.
Degene met de meeste vrienden wint.
Neem een programma als Sterren dansen op het ijs, of Idols.
Vaak zie je vanaf aflevering een wie de beste is, nog vaker zie je dat zo iemand de eindstreep niet haalt of in de finale verslagen wordt door de mindere, de man of vrouw met de grotere fanclub.
Regelmatig krijg ik verzoeken op iemand te stemmen, zodat hij of zij een prijs wint. Prima, ik gun die persoon vaak de overwinning. Maar soms, vind ik een andere deelnemer wel net zo goed, of misschien zelfs beter. Helaas heeft die niet zo’n grote, of actieve achterban en maakt geen schijn van kans. Want slechter of niet, we zien toch graag onze eigen bekenden winnen en stemmen massaal op onze zoon, neef, achterbuurjongen.
Een vakjury komt er niet meer aan te pas, hooguit om advies te geven, maar daar trekken we ons niets van aan: Jetje moet winnen!
Maar nu op hoger niveau.
Kennelijk is de strijd om de beste website van het jaar weer losgebroken.
Stem op ons! Galmt het door internetland.
Vanmiddag kwam ik op Buienradar, eens even kijken of er een einde aan zat te komen aan de felle hagel en onweerbuien.
Wat zie ik tot mijn verbazing?
‘Website van het jaar 2011. Stem op Buienradar en win een espressomachine!’
Als je zo moet winnen, heb je blijkbaar maar weinig vertrouwen in je eigen product.
Vlak daarna in de mailbox:
‘Ga naar Televizierring en Stem op ‘Wie Is De Mol’ als beste tv-programma en win kaartjes voor de uitreiking!’
Jammer.
Toevallig vind ik Buienradar een van de betere websites (al zouden ze wat meer zon en minder bewolking mogen laten zien) maar geen haar op mijn hoofd die er nu over denkt om daar eventueel op te gaan stemmen.
WIDM is natuurlijk een ander verhaal, dat is nu eenmaal het beste programma op tv.
Maar waarom mag ik niet gewoon kiezen voor de beste. Zonder dat ik het idee krijg, mezelf te bestelen of een mening opgedrongen krijg?