De pup

Vanavond is het dan eindelijk zover en kunnen we onze pup Rizzo ophalen bij de fokker.
De spanning begint nu toch wel een beetje op te lopen, want twee weken wachten is niet niks. Het lijkt een soort van zwanger zijn, maar dan anders.
De afgelopen weken hebben we ons goed voorbereid door veel te lezen over de eerste weken van een pup in huis. Verder hebben we het een en ander in huis gehaald. Zoals een minibench, waar volgens mij net een konijn in past. Deze is voor de eerste weken, voor daarna hebben we de oude bench van Kelly nog.
Verder hebben we speeltjes en een schattig roze halsbandje met riempje gekocht. Mojo mocht het uitzoeken en dan kom je natuurlijk met ‘schattig’ thuis. Ik vond het prachtig, maar Gert bekeek het allemaal met het nodige wantrouwen. ‘We gaan er toch geen fluffy van maken hè?’
Nee, natuurlijk niet. Rizzo wordt een vrolijke, stoere Norfolk terriër, maar nu is het heel even een poedeledoepie. Toch zullen we, waar nodig , streng zijn, want niets zo vervelend als een verwende terriër die de baas in huis is.
Daarom hebben we haar dan ook ingeschreven voor een puppycursus en nu komt ze gezellig bij kleinhond Beagle in de klas.
Van weblogster Karin, die haar eigen hondenschool heeft, kreeg ik al een heleboel nuttige tips en ik mag haar blijven lastig vallen, zegt ze. Dat zal ze weten ook.
Vanaf morgen zal ik jullie regelmatig laten meegenieten van de avonturen van Rizzo de terriër.
U bent gewaarschuwd.

Opvoeden

Met de aanstaande komst van puppy Rizzo in ons leven, staat alles in het teken van de hondenopvoeding. Door het hele huis liggen boeken over dat onderwerp.
Martin Gaus ligt op de keukentafel , Scott  Miller naast de bank en voor als het helemaal fout gaat, kunnen we van Ceasar Milan leren hoe we onze ontspoorde hond weer op de rails krijgen. Daarnaast speur ik het hele internet af en hebben we het hondje opgegeven voor een puppy cursus.
Ka slaat het allemaal verbaasd gade.
‘Je hebt al vijftien jaar honden gehad en verder heb je vijf kinderen opgevoed!’ verzucht ze. ‘Die boeken heb je echt niet meer nodig.’
‘Mensenpuppy’s en ik spreken dezelfde taal, maar een hondenbaby is heel wat anders.’ verdedig ik mezelf. ‘En dat Kelly en Jessy zo leuk opgedroogd zijn is vast mazzel, want echt veel hebben we daar niet aan gedaan.’
Toch zet ze me aan het denken.
Toen ik moeder werd, was ik tweeëntwintig dagen tweeëntwintig, net kind af eigenlijk en werd ik in het diepe gegooid. Geen opvoedkundige boeken op de salontafel of naast het bed. Ook geen babycursus/gehoorzaamheidstraining.
‘Houden van’, was genoeg, de rest zou vanzelf gaan.
Dat er veel meer bij kwam kijken, werd ons door vallen en opstaan wel duidelijk gemaakt.
En dat die vijf zo leuk opgedroogd zijn…… mazzel?
Hoe dan ook: ik wil straks graag over straat met een gelukkige hond, die me begrijpt en die ik kan vertrouwen. Dus gaan we die puppycursus doen en blijf ik die boeken lezen, want hoeveel mazzel kan een mens helemaal in zijn leven hebben?