De strijkapp

Ik heb een waanzinnig gave app op mijn smartphone: de strijkapp.
Daarop kan ik precies bijhouden hoe snel ik strijk.
Het is heel eenvoudig.
Ik zet alles klaar. De strijkplank op de ideale hoogte, het ijzer tot aan de rand gevuld met water en een uptempo playlist op spotify.
De te strijken overhemden liggen op grijpafstand.
Ik start de app en pak het eerste shirt. Als een dwaas begin ik te strijken. Linker voorpand eerst, dan naar de rug en dan het rechter voorpand. Ik wil sneller dan de vorige keer, want daar krijg ik een kick van. Ik race over vouwen, de knoopjes vormen slechts een klein obstakel en sjees er overheen.  Dan de mouwen, de schouders en de kraag als laatst.
Klaar!
Snel pak ik het volgende shirt. In mijn poging een record te strijken sneuvelt er een knoopje en het zakje scheurt bijna uit. Jammer dan.
Vijf overhemden heb ik. Het vorige record staat op 3 minuut 40. Een blik op de app laat zien dat ik er bijna overheen ga. Een eindsprint moet me redden. Ik brand mijn vingers, maar strijden doet lijden.
Bam! Klaar!
Yes: 3 minuut 27! Een record!!
De overhemden hang ik in de kast, echt netjes zijn ze niet geworden maar je kan niet alles hebben. Ik plak een pleister over de brandplek en geniet van mijn overwinning en denk: volgende week nog sneller.
Oh en niet vergeten te delen op social media. Dat vinden mensen leuk.

Henk pakt de fiets. Start de strava-app.
Hij heeft er zin in. Een mooi recordje neerzetten.
Behendig slingert hij door het verkeer, rijdt door rood, springt over vluchtheuvels.
Op weg naar de hei en het bos. Daar fietst hij over een loslopende hond, duwt een appende tiener van de fiets, jaagt kleine kinderen de stuipen op het lijf en brult naar argeloze wandelaars die hem in de weg lopen.
Hij perst er een eindspurt uit, haalt zijn wang open aan een laaghangende tak, maar merkt het nauwelijks. Het enige dat telt is het resultaat.
Bam! Klaar!!
Yes! Hij heeft zijn tijd weer verbeterd.

Oh en vooral even delen. Dat vinden de mensen leuk.