Doormoederen

Een collega antwoordde me een aantal jaren geleden op de vraag hoe het met hem ging: ‘ Ach, je bent net zo gelukkig als je ongelukkigste kind.’

Een uitspraak waar ik de laatste paar jaar vaak aan terugdenk, want het klopt gewoon. Hoe goed ik het zelf ook heb, als een van mijn kinderen niet gelukkig is, kan ik ook niet optimaal genieten, hoezeer ik het probeer.

Meestal sta ik machteloos toe te kijken, omdat de redenen van hun verdriet niet door mij te verhelpen zijn. Het enige dat ik dan kan doen is een troostende schouder bieden. Een luisterend oor hebben.

Hoe graag zou ik weer terug willen naar hun kindertijd toen een pleister magisch werkte. Een kusje wonderen deed.

Maar nu ze zelf de leeftijd hebben van pleisters plakken en kusjes geven aan hun kleintjes, lijkt dat voor mij niet meer toereikend, sta ik met lege handen en lijkt het moederen aanmodderen te zijn geworden