35

Mijn oudste kind is 35 geworden. En dat is gek, want ergens heb ik het gevoel dat ik ook nog steeds die leeftijd heb. Terwijl dat toch echt alweer 22 jaar geleden is. 

Toen ik 35 was, had ik net mijn vijfde kind gekregen, had de man een eigen bedrijf opgestart en  werd ik opgeslokt door die twee ‘aandachttrekkers’ aangevuld met het huishouden. Als iedereen maar gegeten had en in de schone kleren zat, was mijn missie geslaagd. Al het extra was mooi meegenomen. 

Heel anders dan het leven van mijn kinderen. Heen er weer getrokken tussen gezin, werk, studie en vrienden. Ik zie het aan en ben blij dat ik geen 35 meer ben… Maar toch, ergens zou ik ‘t soms weer graag willen zijn. Maar dan wel met de zelfverzekerdheid en levenservaring van nu.  Welke  beslissingen zou ik dan hebben genomen, welke kansen benut? Hoe had ik dan in het leven gestaan? Geen idee. Maar het is wat het is.

Ik leef veel dichter bij mezelf dan toen. Bewuster ook. En met meer vertrouwen. Want wat ik in al die jaren geleerd heb, is dat hoewel dingen vaak heel anders gaan dan verwacht, ik er altijd uitgekomen ben en het gemaakt heeft tot wat ik nu ben. 

Ik ben nu 57. En sta weer op een kruispunt. Het werk bij het verzorgingstehuis is afgesloten en de vraag is wat ik nu ga doen. Ik laat t maar op me afkomen en heb het vertrouwen dat er vanzelf weer iets op mijn pad komt. Iets wat past bij de Hanneke anno 2018.

Lieve 35 jarige zoon (en broer en zussen): geniet van het hier en nu, van je mooie gezin. Verwonder en leef. Wees dankbaar. En sta af en toe stil,  want deze tijd komt nooit meer.

7 gedachtes over “35

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s