De laatste week van het jaar

De week tussen kerst en oud en nieuw is misschien wel de fijnste van het jaar.
De hectiek van de feestdagen is voorbij en de gekte van de jaarwisseling moet nog komen.
De zaak is gesloten en ik heb allerlei vage plannen die te maken hebben met het uitmesten van het huis, maar waar nog absoluut niets van terecht is gekomen.
Een week waarin we stil lijken te zijn gezet tussen verleden en toekomst. Waarin door de media veel wordt teruggekeken op het afgelopen jaar.
Ook bij mij dwalen de gedachten onvermijdelijk terug.
We hebben fijne reisjes gemaakt, naar Ameland in het voorjaar en in de zomer reden we door Duitsland, Tsjechië, Oostenrijk en Hongarije. En niet te vergeten de ontspannen week op Cyprus met Mojo in oktober.
We kunnen terugzien op de geboorte van Vesper, de derde dochter van Zoon en Schoon en de zwangerschap van San, allebei een onverwacht, maar welkom cadeautje van de Schepper. Het jaar waarin we na 34 jaar weer met ons tweetjes onder een dak wonen en het nog wonderwel bevalt ook!
Maar het was ook een jaar waarin verdrietige en zorgelijke dingen gebeurden. Dingen die hun schaduw vooruit werpen.

De kalender is bijna volgekrabbeld. De nieuwe hangt al aan de muur. Nog bijna ongeschreven en wit als versgevallen sneeuw.
Het duurt niet lang meer of de eerste voetstappen zullen het sneeuwdek verstoren en  hun verschillende indrukken achterlaten op weg naar weer een nieuw jaar.
Ik wens jullie lichte voetstappen. Danspassen. En bij zware stappen of slepende tred, de voetstappen van iemand die dicht naast je met je meeloopt.

 

Advertenties

Dag Sinterklaasje!!

6 December.
De dag dat Sinterklaas geruisloos uit ons land verdwenen is.
De buit is binnen. Daar is de uitgang!
De winkels zijn al van ieder spoor naar de goedheiligman ontdaan.
Geen pepernoot of chocopieten meer, maar konijnenbouten en luxe desserts
Sinterklaas moet plaatsmaken voor de kerstman. Die moet nu gaan zorgen voor een miljoenen omzet.
Bij sommigen staat de kerstboom zelfs al in huis.
En van mij mag het.
Voor het eerst in mijn leven heb ik geen sinterklaasfeest gevierd.
Geen intocht gekeken met een bak vol pepernoten op tafel en een lichte spanning in mijn lijf.
Geen lootje getrokken.
Geen nachten liggen malen over de te maken surprise.
Geen gedichten.
Geen cadeautjes.
Geen Heerlijk Avondje…
Niets van dit alles.
Sinterklaas reed gewoon heel stilletjes ons huisje voorbij.
En het gekke is: het deed me niets.
Sinds de oude Sint vertrokken is, kon mij de intocht al niet meer boeien. Waar was de waardige Sinterklaas gebleven, die geen ‘Hoi!’ riep, maar zacht ‘Hallo lieve kinderen!’ zei.
Weg waren Hoofd- en Wegwijspiet. Verjaagd door een onsmakelijke discussie.
En zonder de druk van (met name) het geknutsel van een surprise en (in mindere mate) het schrijven van een gedicht, verliep november eigenlijk best wel relaxt.
Na 56 jaar zijn mijn ogen eindelijk geopend:
Sinterklaas is een verklede man. En papa en mama kopen de cadeautjes.
Zo, dat is eruit.
Het enige wat me droevig stemt is, dat met het vertrek van de Sint, mijn kinderjaren nu echt en onherroepelijk voorbij zijn.
Dag Sinterklaasje!
We hebben het fijn gehad.