V

De V zit in de maand.
De V van vallende blaadjes, vroeg donker en vorst aan de grond.
Maar ook de V van vreten. Vreselijk. Veel. Vreten.
De tijd van kruidnoten, gevulde speculaas en amandelstaaf…
Verleidelijk lachen ze me toe en ik kan er geen weerstand aan bieden.
Uiteraard heb ik het snoepgoed alleen voor de kleinkinderen in huis.
Maar ja, je weet hoe dat gaat: is de zak eenmaal open, dan kun je de kruidnoten natuurlijk niet laten versloffen. Vernietigen die inhoud. En wel in mijn maag…
Tot zover klinkt het al onheilspellend genoeg en nu is daar nog een verleiding bijgekomen: de oliebol!
Bij de uitgang van mijn grootgrutter staat sinds kort een oliebollenkraam die de lekkerste bollen verkoopt.
Ik spreek mezelf streng toe: geen bol! Het is nog niet eens Sinterklaas geweest. Ben jij gek!
Met afgewend hoofd loop ik licht kwijlend de kraam voorbij en trots rij ik naar huis. Ik heb de Verleiding weerstaan!
Dan…
Eenmaal thuis.
Op de eettafel.
Een zak.
De onmiskenbare geur van oliebollen.
Een briefje: voor mama xxx.
Toen ik diezelfde middag ook nog een caramel-zeezout-chocoladeletter van een hulpsint ontving, wist ik het zeker: dit is een verloren maand.
Nog even en dan is de V uit de maand.
Dan is het december.
*Zucht*

Advertenties

SAAR

Vandaag viel de SAAR op de mat.
Een tijdschrift voor de vrouw van ‘50+ maar nog lang niet dood’ aldus de redactie
Echt iets voor mij, dacht ik, want hoewel ik de vijftig-grens al zes jaar ben gepasseerd, mijn haar steeds witter wordt, de rimpels steeds duidelijker zichtbaar en inmiddels zeven kleinkinderen de mijne kan noemen, voel ik me nog steeds geen echte Sara.
50 is het nieuwe 40, zeg maar. En dat wil ik graag geloven.
Tot ik vanmiddag de SAAR las.
Want de vrouw van 50+ zit vandaag de dag op T.inder, heeft spannende dates, een interessante 16 uur per dag job en is niet te beroerd haar p.unani open en bloot op tafel te leggen. Dat laatste figuurlijk gesproken dan.
Nee dan ik. Voor mij geen spannende dates via T.inder, want al 37 samen met mijn oerdegelijke, zeer voorspelbare verzekeringsman. Al 32 jaar in-between-jobs. Betaalde jobs dan, want werk zat. En over mijn vrouwelijkheid wil ik het helemaal niet hebben. Als er dan ook nog een artikel in staat waarin mannen uitleggen waarom ze absoluut geen relatie met een 50+ vrouw willen, krijg ik van pure ergernis een mega-opvlieger.
Dankzij SAAR voel ik me oud. Stokoud. Hoog bejaard. Uitgerangeerd. Rijp voor de sloop.
Net als het blad. Weg ermee.
Dan maar de Plus, want dankzij de reclames voor discreet incontinentiemateriaal, comfortabele sta-op-stoelen, snelwerkende gewrichtspijnencrèmes en vrolijke rollators, voel ik me weer heerlijk jong.
Of beter nog: doe mij maar de Donald Duck: 65+ en nog lang niet dood.