Moederlaag

‘Mam, wil je mijn rug even insmeren?’
Loom liggen Mojo en ik op een bedje bij het zwembad te genieten van een weekje zon.
‘Tuurlijk,’ antwoord ik en vis het zonnebrandmiddel uit de strandtas.
Ik knijp een flinke hoeveelheid uit de fles en breng het royaal aan op de rug van mijn dochter.
‘Nee hè,’ zucht die, ‘een moederlaag.’
‘Een wat?’ vraag ik verbaasd.
‘Een moederlaag. Moeders smeren je altijd zo dik in.’
‘Ja,’ antwoord ik, ‘dat is nou eenmaal wat moeders doen: beschermen.’
‘Klaar,’ ik veeg het teveel af aan mijn eigen benen en kijk tevreden naar de wit uitgeslagen rug. Daar komt voorlopig geen zonnestraal meer doorheen.
Ik val terug op mijn bedje en denk na over de moederlaag.
Eigenlijk zegt het heel veel over het moederschap.
Het liefst wil je je kinderen overal tegen beschermen.
Tegen pijn, angst, pesterijen, gebroken harten en ander verdriet. Ziektes. Dood.
Tegelijk besef je dat dat vaak helemaal niet mogelijk is.
Misschien smeren we daarom wel zo’n dikke laag zonnebrand op hun ruggen, om te beschermen wat we kunnen.
Maar misschien nog meer om onze eigen onmacht te verbergen.