Een graatje extra

Het was altijd druk bij Visboer Batelaar.
Henk Batelaar nam graag de tijd voor zijn klanten.
Niet voor niets was zijn slogan: ‘Voor lekkere vis met een praatje, moet u zijn bij vishandel Baatje’.
Mevrouw Kramer stapte de winkel binnen en trof er mevrouw de Bruin.
‘Het is druk,’ stelde ze vast.
Mevrouw de Bruin beaamde het en wierp een blik op haar horloge.
‘Ik sta hier nu twintig minuten en er is één klant geholpen.’
‘Wie was dat?’ vroeg mevrouw Kramer.
‘Die lange van de Polderstraat.’
‘Ach, zij,’ mevrouw Kramer zette haar tas op de vloer, ‘nog iets gehoord?’
‘Ze heeft haar hulp betrapt op diefstal.’
Mevrouw de bruin bracht haar hoofd iets dichter bij haar gesprekspartner.
‘Was dat niet die rooie van Woenselaar?’
‘Ja die,  ik wist dat die meid niet deugde.’
Een jongeman kwam binnen, druk bezig met zijn mobiel. De dames schikten wat in en probeerden iets van het gesprek aan de toonbank te volgen.
‘….ach weet je Henk, vroeger ging dat toch heel anders. Dan konden ze thuis nog een pak rammel krijgen, maar tegenwoordig….
‘ Mevrouw de Vries heeft weer trammelant met haar buren. Die rotjongens hebben dit keer vuurwerk over de schutting gegooid,’ legde mevrouw de Bruin uit.
De laatste klant begon ongeduldig te worden.
‘Zeg, kan het niet wat sneller?’ vroeg hij geërgerd.
Het werd muisstil in de winkel.
Zes hoofden draaiden zich om.
Veertien ogen boorden zich gepikeerd in de zijne.
‘Jongeman,’ sprak mevrouw Kramer gedecideerd, ‘snelle vis koop je bij de supermarkt om de hoek. Hier krijg je vis met iets extra’s.’
De man werd rood en concentreerde zich weer op zijn mobiel.
Wat ik dus zei….’ ging mevrouw de Vries onverstoorbaar verder ‘die jongens hebben een harde hand nodig….’
Baatje en zijn klanten waren het roerend met haar eens.

Speciaal bij elkaar geleuterd voor de WE-300 van Plato

11 gedachtes over “Een graatje extra

  1. Nou, voor mij geen vis bij Zwatelaar. Ook al is het extra, voor mij geen batelaartjes als ik vis wil kopen. Trouwens, je zal maar nodig moeten, mag dat dan ook bij Baatje?
    Het is wel diep aangrijpend en fel realistisch weer gegeven. Want ooit woonde ik op een Westfries dorp en daar stonden ook hele rijen achter die ene rot kassa van de plaatselijke buurtsuper. Noh joh, se waere niet anders wend deer, dat begraipe je wel.

    Erg leuke WE Hanneke. Ik rook de vis en voelde de buurtspanning.
    Bedankt voor de pingback. Hoe doe je dat trouwens, klik je dan op reacties en dan weer weg? Ik heb daar nog steeds geen kijk op.

  2. Pingback: Poëzie en… de nieuwe WE-300 | Platoonline

  3. Ja ik kom tegenwoordig ook weer regelmatig in een kleinere supermarkt en daar sta ik me ook wel eens te ergeren aan het geleuter maar voor veel mensen is het even een praatje en dan denk ik ook wel weer ach joh wat maken die paar minuten nou uit.

  4. Goed verhaal. Er wordt wat afgeleuterd in die zelfstandige winkels. Maar ja, sociaal wil een mens toch ook wel eens wat nietwaar? Ik bedoel; bij de kassa van Albert Heijn gaat het alleen over de bonuskaart, eftelingenzegels en of je het bonnetje wil hebben of niet.

  5. nou vis van de supermarkt is mijn ding niet, maar ik zou wel een andere visboer zoeken😉
    Niet alleen vanwege de tijdswinst maar meer omdat ik zulk geklets niet bepaald prettig vind.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s