Het huis dat onverkoopbaar leek

De makelaars trokken hun schouders op. Het was onbegrijpelijk waarom het prachtige herenhuis aan de gracht niet verkocht werd.
Het stond al ruim drie jaar te koop en de prijs was al dramatisch gezakt.
Er waren kijkers genoeg geweest die verrukt waren over de authentieke details zoals het glas in lood raam en de hoge plafonds met ornamenten, maar een voor een verklaarden ze dat de sfeer van het huis hen tegenstond.
En eigenlijk hadden ze gelijk, vonden de dames en heren van het makelaarskantoor, want zodra je binnen was, voelde je een geladen spanning en zo waren potentiële kopers iedere keer weer afgehaakt.
Het huis leek onverkoopbaar.

‘Het komt allemaal door jullie,’ zei het dak. ‘Ik doe mijn best de boel wind- en waterdicht te houden, terwijl jullie maar bezig zijn met onbelangrijke zaken.’
‘Oh ja?’reageerde de muur geïrriteerd, ik doe anders mijn uiterste best de boel rechtop te houden, terwijl de fundering maar wat ligt te luieren.’
‘Ho ho,’ ging de fundering in het verweer, ‘kijk liever naar de deuren, die hangen maar een beetje in de scharnieren.’
En zo ging het al jaren, de een meende veel belangrijker te zijn dan de ander.
Ineens klonk er een klein stemmetje vanuit de keuken.
Het was het muizenholletje achter de plint.
‘Stil toch allemaal. Zien jullie niet waar jullie mee bezig zijn? Door jullie gekissebis staat dit huis al jaren leeg en ben ik de enige die een gezellig gezin onderdak geef. Al zijn het maar muizen.’
Het werd zowaar stil.
Muizenhol ging verder.
‘Inderdaad houdt het dak ons droog, maar dat zou hij niet kunnen doen zonder de muren die het overeind houden. En als de fundering er niet lag, zouden we allang weggezakt zijn . We hebben elkaar allemaal nodig en zijn even belangrijk.’
‘En ik dan?’ vroeg het schroefje in de muur verlegen.
‘Wie weet ben jij het belangrijkste,’antwoordde muizenhol, ‘want aan jou komt misschien wel een kunstwerk te hangen.’
Het schroefje draaide zich blij om in de plug.
‘Als we nu allemaal onze stinkende best doen, worden we misschien binnenkort wel weer bewoond.’ beëindigde muizenhol zijn betoog.
Het dak, de muren, ramen en deuren stemden beschaamd in, muizenhol had gelijk: ze waren allemaal even belangrijk en onmisbaar.
Tien dagen later was er weer een bezichtiging.
Het dak maakte zich breed, de muren spanden hun vezels. De deuren hingen soepel in de scharnieren, de keuken haalde alles uit de kast en de vensters deden hun uiterste best het licht zo mooi mogelijk binnen te laten.
Na afloop was iedereen hoopvol gestemd; dit keer zou het goed komen.

Nog geen twee maanden daarna betrokken de nieuwe bewoners het huis.
Het familieportret werd aan de -van trots- glimmende schroef gehangen.
‘Lieverd, wat doen we met het muizenholletje in de keuken?’ vroeg de man.
‘Ach, laat maar zitten,’ antwoordde de vrouw ‘dan heeft de kat ook wat te doen.’
Het huis haalde opgelucht adem, want nu ze zo goed hadden leren samenwerken, konden ze niemand meer missen.
Zelfs het muizenholletje niet.

12 gedachtes over “Het huis dat onverkoopbaar leek

  1. Wat een leuk verhaal Hanneke. Bij de eerst regels dacht ik nog aan non fictie maar daarna ging jij helemaal los. Een schroef die zich blij omdraait in zijn plug, een muizenholletje dat de muren streng toespreekt. Allemaal vondsten van de bovenste plank. Ik heb hier even zitten genieten.
    Dank je wel.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s