Femme fatale (het verhaal dat de bundel niet haalde)

Mary Johnson had de pech geboren te worden in een gezin dat permanent aan de sociale onderlaag van de maatschappij verkeerde.
Hoewel men in het naoorlogse Londen nooit genoeg had aan werknemers, slaagde Mary’s vader er telkens weer in ontslagen te worden en had hij eens werk, dan zette hij de helft van zijn salaris om in de kroeg. Zijn vrouw Elaine probeerde de eindjes aan elkaar te knopen  door twaalf uur per dag bij verschillende poetshuizen te werken. Ze was een verbitterde vrouw geworden die alle dromen, die ze gehad had als jong meisje, in rook zag opgaan.
Elaine liet zich weinig aan haar dochter gelegen liggen, maar gaf de kleine Mary herhaaldelijk de boodschap mee een rijke man te trouwen om zo te kunnen ontsnappen aan het armetierige bestaan dat ze hadden.
Mary mocht dan de pech hebben in het verkeerde gezin op te groeien, ze had het geluk dat ze een absolute schoonheid bezat, die zich met de jaren alleen maar ontwikkelde. Ze kreeg al snel in de gaten, dat ze met haar grote lichtblauwe ogen en blonde krullen, iedereen om haar vinger kon winden. Vooral mannen konden de ogen niet van haar afhouden.

Op de middelbare school had ze voor de eerste keer gebruik gemaakt van haar uiterlijk. Ze had een jonge leraar verleid en gedreigd hem aan te geven als hij niet zorgde dat ze met goede cijfers zou slagen. De betreffende jongeman, was doodsbenauwd dat zijn misstap bekend zou worden en hij zijn baan als leraar zou verliezen.  Bovendien  stond zijn huwelijk met de dochter van de rector  op het spel dus  knoeide hij met de cijfers en leverde haar een prima rapport. Hij betaalde zelfs de opleiding voor secretaresse, die Mary wilde volgen.
Daar maakte ze haar volgende slachtoffer. De directeur van het opleidingsinstituut bleek weerloos voor haar charmes en viel als een blok voor haar. Eenmaal in haar macht, maakte ze hem duidelijk, dat wanneer hij niet haar opleiding aan een exclusieve Zwitserse kostschool zou betalen, zijn reputatie voorgoed ten gronde gericht zou worden.
De geknakte man koos eieren voor zijn geld en bekostigde het vierjarige verblijf in de Zwitserse Alpen. Hij verpakte het in een eenmalige studiebeurs, die haar werd aangereikt wegens de uitmuntende resultaten die ze op de opleiding behaald had. In werkelijkheid haalde Mary slechte cijfers, want hoewel ze een uitgekiende jongedame was, die haar plannetjes geraffineerd ten uitvoer bracht, was ze maar een matige student.
De hele reis naar Zwitserland, lag er een tevreden glimlach op haar gezicht. Eindelijk was het haar gelukt, weg te komen uit haar bedompte Londense wereldje. De wereld lonkte.
De kostschool was een chique instelling, waar alleen kinderen van welgestelde ouders werden toegelaten.
Na haar vertrek uit Londen, had ze radicaal gebroken met haar familie en een heel andere verleden verzonnen. De nieuwe Mary was de enige achtergebleven dochter van een rijke zakenfamilie uit Zuid Afrika. Haar ouders waren jammerlijk omgekomen bij een vliegtuigongeluk en ze had alleen nog maar een demente tante in Pretoria. Haar klasgenoten hadden enorm met haar te doen: zo alleen in een vreemd werelddeel. Mary werd een populair meisje en het  was slechts een kwestie van de juiste partner zoeken zodat Mary’s toekomst werd zeker gesteld.

     Haar eerste slachtoffer was Tony. Erfgenaam van een beroemde restaurantketen.
De jongen was een ziekelijke verschijning, mager en bleek. De meeste meisjes ontliepen hem. Hij wist dan ook niet wat hem overkwam toen de beeldschone Mary uitgerekend hem uitkoos voor een relatie. Hoe kon hij ook weten dat Mary andere plannen met hem had, ze wilde hem slechts gebruiken als opstapje naar meer.
De verliefde Tony overlaadde haar met cadeautjes, van gouden kettingen en diamanten oorbellen tot dure tassen en zelfs een bontjas.
Toen ze Albert ontmoette, maakte ze een einde aan de relatie. Niet alleen was hij vermogend, maar hij kwam ook uit een oud adellijk geslacht. Bovendien zag hij er wat beter uit dan de schimmige Tony. Ook deze relatie duurde niet lang. Na Albert kwamen Geoffrey, Phillip en Charles. Ieder van hen jongemannen met flinke bankrekeningen en goede connecties.
Inmiddels was Mary weer in Londen gaan wonen. Charles installeerde haar in een riant appartement in de chique wijk Mayfair, waar hij haar dikwijls opzocht.
Toen ontmoette ze Edward. En voor de eerste keer werd ze echt verliefd.
Edward had de knappe, onverschillige looks, die de andere jongens misten.
Hij had lichtblond haar, waardoor zijn gebruinde huid nog donkerder leek.  Zijn kleding droeg hij met een nonchalance die bij een man van de wereld hoorde. De ideale man. Er was maar één probleem: Edward was tennisleraar en had maar een gering inkomen.
Het stel had heimelijke ontmoetingen. Zou Charles achter hun romance komen, dan zou de geldkraan dichtgedraaid worden. Mary had genoeg van haar afhankelijkheid van rijke jongemannen, ze moest een grotere vis aan de haak slaan om zo financieel onafhankelijk te worden en een heerlijk, riant leven te leiden met Edward.

Die vis kwam onverwacht voorbij zwemmen in de vorm van Lord Cliff Wentworth. Een oude aristocraat met een geschat vermogen van tien miljoen pond. Weduwnaar,  geen kinderen en het mooist van alles: negenenzestig jaar oud.
Mary ontmoette hem op een feest, dat gegeven werd op zijn landgoed, ter ere van het honderd jarig bestaan van de scheepswerf die het bezit was van de Wentworths. De hele Londense society had een uitnodiging gekregen en zo waren Charles en Mary ook van de partij.
Mary had haar adem ingehouden toen ze het immense landhuis betrad. Vanuit de enorme hal, met als blikvanger de majestueuze trap die  naar de eerste verdieping leidde, kwam men in de salon, die voor de gelegenheid omgebouwd was tot balzaal.
Nog nooit had Mary zoiets gezien en ze wist zeker: dit wilde zij ook.
Ze had geen duidelijk plan hoe ze dat moest bereiken, maar dat had ze ook niet nodig, want de oude Wentworth, kon zijn ogen niet van de jonge vrouw afhouden. Uiteindelijk raakten de twee aan de praat en aan het einde van de avond had Mary een uitnodiging voor een lunch te pakken.
Charles werd gedumpt. Hij was gebroken van verdriet, maar hield zoveel van zijn Mary dat ze het appartement net zolang mocht blijven bewonen als noodzakelijk was. Dat duurde slechts twee maanden, toen trok ze bij Lord Wentworth in.
Geen haar op haar hoofd die er ook maar aan dacht om met hem het bed te delen. Met zijn korte, gedrongen gestalte en ronde kale hoofd, waarin twee bolle ogen haar aanstaarden, leek hij verdacht veel op een pad. Daarom verzocht ze om een kamer aan de andere kant van het gebouw, zogenaamd om haar kuisheid tot aan het huwelijk te bewaren.
De aristocraat respecteerde haar wensen en gaf haar de hele westvleugel tot haar beschikking.
Intussen wist Mary bijna iedere nacht Edward naar binnen te smokkelen.
Op een avond lagen de twee in bed. Mary lag met haar hoofd op Edwards borst. Hij rookte een sigaret en speelde met een van Mary’s  blonde lokken.
‘Zit er al vooruitgang in de zaak?’ wilde hij weten.
‘Jazeker, volgende week gaat hij naar de notaris om een nieuw testament te laten maken, waarin ik de enige erfgenaam ben.’
Ze rekte zich loom uit. ‘En dan is het een kwestie van afwerken en dit alles is van mij.’
Edward kuste zijn minnares.
‘Heb je er al over nagedacht, hoe je hem uit de weg gaat ruimen?
Mary knikte.
‘Digitalis.’
‘Vingerhoedskruid,’zei Edward goedkeurend.
‘Hij gebruikt die medicijnen al voor zijn hart, een extra dosis digitalis gaat hij nooit overleven bovendien zal het nooit opgespoord kunnen worden.’
Maar het digitalisplan hoefde niet ten uitvoer gebracht te worden, want een week nadat Lord Wentworth zijn testament veranderde voelde hij zich niet lekker. Na onderzoek bleek hij een onbehandelbare tumor op zijn lever te hebben, zijn doodvonnis was getekend.
Mary zat iedere avond bij de zieke en las hem zijn favoriete gedichten voor.
Tijdens een van de gedichten van zijn geliefde Thomas Gray, viel hij haar in de rede.
‘Je weet toch lieve, dat je na mijn dood hier altijd kunt blijven wonen en dat mijn vermogen jou toevalt? Ook als we nog niet getrouwd zijn?’
Mary veinsde een snik. ‘Toe, schat, praat niet zo. Je gaat niet dood.’
Ze maakte een weids armgebaar.
‘Wat moet ik met dit alles, als jij er niet meer bent? Geld zegt me niets als ik er niet samen met jou van kan genieten.’
Ze pakte een klein kanten zakdoekje uit de zak van haar rok en snoot zachtjes haar neus.
De oude man reageerde geroerd.
‘Wat ben je toch een buitengewone vrouw. Men had me gewaarschuwd, dat je op mijn geld uit was. Zo’n mooie jonge vrouw, met een oude, lelijke vent als ik…. Konden ze je maar horen,’
Mary pakte zijn hand.
‘Ach Cliff, laat ze toch praten. Zolang wij maar weten dat het echte liefde is. Ik zou nog liever tegelijk met je sterven, dan dat ik eenzaam achterblijf.’
‘Houd je echt zoveel van me, darling?’
‘Als van het leven zelf,’ antwoordde Mary met en ze gaf hem een klein kneepje in zijn hand.
Het was even stil, toen las ze het gedicht uit. Even later verliet ze zachtjes de kamer, omdat de oude man in slaap was gevallen.
‘Wat een ongelooflijke, naïeve sukkel is het toch,’ brieste ze even later tegen Edward. ‘Hij gelooft echt alles wat ik zeg. Ik hoop dat het niet al te lang meer duurt, want dat verpleegstertje spelen gaat me knap tegenstaan.’
‘Nog even volhouden, schat en dan is dit alles van ons!’
Hij nam haar in zijn armen en draaide haar in de rondte.
‘Allemaal van ons!’

Een paar dagen later keek Mary verrast op toen Cliff onverwacht aan het ontbijt verscheen. Sinds zijn ziekte had hij dat niet meer gedaan, maar nu was hij zelfs al aangekleed. Hij zag er opgetogen uit.
‘Goedemorgen schat,’ zei hij, ‘we gaan vandaag een uitje maken.’
‘Een uitje? Waarheen?
‘Dat is een verrassing.’
‘Maar ben je daar niet te zwak voor?’ Mary keek zo bezorgd mogelijk naar haar aanstaande echtgenoot.
‘Ik heb me in tijden niet zo goed gevoeld.’ antwoordde de man. ‘Henry is alles in orde aan het maken, over een uurtje kunnen we weg. Trek maar comfortabele kleren aan.’
Mary haastte zich naar haar kamer, waar Edward verbaasd opkeek vanaf het bed, waar hij net zijn ontbijt genuttigd had.
‘Ook dat nog,’ zei Mary nijdig. ‘Wil die ouwe zo nodig een dagje weg. Geen idee waar naar toe. Dat wil hij niet zeggen.’
Driftig trok ze een dunne wollen trui over haar hoofd en pakte een broek uit de kast.
‘Ik zou vandaag gaan winkelen, mijn garderobe uitbreiden.’
‘Dan doe je dat morgen toch. Bezorg hem maar een gezellig dagje, wie weet krijg je dan extra zakgeld van hem mee,’ knipoogde  Edward.
‘Jij hebt gemakkelijk praten. Jij hoeft niet mee. Hij weet niet eens van jouw bestaan af.’
Boos gooide ze de deur achter zich dicht en ze haastte zich naar de salon.
‘Je bent mooi op tijd,’zei Wentworth goedkeurend en hij leidde zijn verloofde naar buiten. ‘Henry heeft de auto al voorgereden.’
‘Een picknik?’ vroeg Mary, toen ze een rieten mand op de achterbank van de Rolls Royce zag staan.
‘Zoiets, ’ antwoordde Cliff geheimzinnig.
Uiteindelijk reden ze naar het vliegveld, waar een tweemotorig vliegtuigje voor hen klaarstond.
‘Henry, zet de mand maar in het toestel en rijd dan naar huis. Wij redden ons wel,’ gebood Cliff.
Even later zaten ze aan boord.
‘Gaan we vliegen?’ vroeg Mary geheel overbodig.
‘Ik ga vliegen en jij mag genieten van het uitzicht, liefje.’
‘Maar, kun je dat wel? Ik bedoel….’
‘Wees niet bang, ik vlieg al meer dan dertig jaar. Pak jij de thermosfles maar en schenk jezelf eerst eens een kopje thee in.’
Mary deed wat haar gezegd was. Cliff maakte de nodige voorbereidingen en niet veel later maakte het toestel vaart om op te stijgen.
Mary vergat haar tegenzin en genoot van het uitzicht, al voelde ze zich wel wat duizelig worden, ze had nooit goed tegen vliegen gekund.
‘Lieve schat,’begon lord Wentworth, ‘ik heb eens nagedacht over ons gesprekje van afgelopen zondagavond.’
Mary had geen idee waar hij het over had, maar knikte loom.
‘Het ontroerde me, dat je in de korte tijd dat we samen zijn, zo aan me gehecht bent geraakt, dat je nog liever samen met me sterft , dan dat je mijn miljoenen zult erven.’
Hij draaide zich naar haar toe.
Mary kon nog amper haar ogen open houden.
‘Daarom heb ik besloten, dat ik je niet eenzaam achterlaat, maar we gezamenlijk de eeuwigheid in zullen vliegen. Wees niet bang, je zult er niets van merken, er zat een sterk slaapmiddel in je thee.
De man pakte haar hand en drukte er een kus op.
‘Ik hou van je.’

Miljonair omgekomen

Londen– Lord Cliff Wentworth (69), eigenaar van Wentworth Steel, en zijn verloofde Mary Johnson (27) zijn afgelopen woensdag bij een vliegtuigcrash omgekomen. Het vliegtuigje dat Wentworth zelf bestuurde, stortte in een weiland even buiten London. De politie vermoedt, dat Lord Wentworth tijdens de vlucht onwel geworden is.

 

 

 

Advertenties

16 gedachtes over “Femme fatale (het verhaal dat de bundel niet haalde)

  1. Zo, dat komt ervan als je zo hebberig bent hè. Wie was er hier nou goedgelovig! Zit goed in elkaar Hanneke, jammer dat je verhaal niet is uitgekozen :-(. Ik vind het weer een echte Hanneke!

  2. Onbegrijpelijk dat je verhaal niet unexpected genoeg was. Nou ja, hoef ik dit jaar ook de bundel niet te kopen. Ik vind het een pracht verhaal!
    Een hele fijne vakantie, of je nu thuisblijft of niet. En veel inspiratie…
    Liefs Kakel

  3. Leuk verhaal. Die Mary wordt, naarmate het verhaal vordert, steeds slechter en uiteindelijk is het gewoon een eendimensionale del. Ze doet me denken aan de personages van Jane Austen maar dan stukken akeliger van karakter. Het leuke is natuurlijk toch dat ze krijgt wat ze zei dat ze wilde 🙂

  4. Dit zijn verhaaltjes die het lekker doen op een regenachtige, winderige zondagmiddag. Erg leuk. Op de een of andere manier had ik toch met Mary te doen, raar he? Ik vond ’t zo sneu voor haar, al met al!

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s