Een kwestie van het hart

Guus was nauwelijks vijf minuten op pad en ondanks het gebruik van de paraplu waren zijn voeten al drijfnat geworden.
Hij had zich afgevraagd waarom hij ja had gezegd tegen de vriendelijke dame, die hem vroeg of hij dit jaar een straat voor zijn rekening wilde nemen. Ach, sinds zijn pensionering had hij tijd over gehad. En het was voor het goede doel. Bovendien was het thuis akelig stil, na het overlijden van Martha en had hij iedere gelegenheid aangepakt om het huis uit te gaan.
Hij had op de bel gedrukt. In zijn hand een blauwe collectebus.
‘Goedenavond, heeft u wat over voor de hartstichting?’
Na een paar adressen had Guus er lol in gekregen. Hij vond het wel leuk een kijkje te nemen achter de verschillende voordeuren. Je kon een aardig beeld krijgen van de bewoner, wanneer je diens hal zag. Zo was de dame op nummer zeven een pietje precies, hielden ze op nummer elf van sport en was het gezin op nummer dertien vast familie van Jan Steen. De hele ruimte lag bezaaid met kinderschoenen, jassen en speelgoed. Alle drie de kinderen mochten een muntje in de collectebus doen en Guus had ze uitvoerig bedankt.
Op nummer negentien werd er opengedaan door een oudere dame. Hij kende haar wel, ze groette hem vaak wanneer ze elkaar tegenkwamen.
‘Ach meneer, kom toch even binnen, u bent doorweekt.
Niet veel later had hij tegenover mevrouw Jacobs aan de keukentafel gezeten. ‘Zeg maar Dinie,’ had ze gezegd.
Hij dronk een kopje koffie en was weer op pad gegaan nadat hij beloofd had nog eens langs te komen.
Dat was allemaal precies een jaar geleden geweest.
Weer drukte hij op de bel van nummer negentien.
In zijn hand had hij een bos rode rozen en hij klopte nog eens op zijn jaszak, om te controleren of het doosje met de ring daar nog in zat.

Geschreven voor WE-300-indrukken

Advertenties

21 gedachtes over “Een kwestie van het hart

  1. Mooi verhaal! Ik heb jarenlang gecollecteerd, tot ik de laatste paar jaren constant snauwerige mensen kreeg en deuren werden dicht gesmeten: lol was ver te zoeken en ben ik gestopt…..

  2. Wat een romantisch verhaal. Ik zie hem zo staan, druipend en wel. En dan die ring….
    Mooie WE.

    Ik had je WE bijna gemist. Je had hem vrijdag aangekondigd maar ik ontving maanda geen link. Enfin, beetje laat maar nu ga ik hem er bij zetten.

  3. Pingback: Vijf dagen Praag II En… een nieuwe WE | Platoonline

  4. Wat een leuke We…..ik was alleen in het laatste stukje iets verward “het was allemaal inmiddels precies een jaar geweest”, weer drukte hij op de bel”. Ik dacht hij zou toch niet eerst een jaar laten passeren voor een bezoek ? Verontschuldigingen met een bos rode rozen en bij de ring werd ik pas wakker 😉

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s