Levensfeest

‘Het moet geen verdrietige dienst worden,’ had ze gezegd.
‘Ik heb een mooi leven gehad. Fijne ouders, een lieve man en prachtige kinderen. Massa’s lieve mensen om me heen en ik heb  nooit ergens zorgen om gehad. Geen droevige dienst. Een levensfeestje.’

‘Ik wil thuis opgebaard worden en geen geloer in de kist alsjeblieft, ze moeten me maar herinneren zoals ik was. Als je het kunt zou ik willen dat je de kist zelf maakt en de kinderen mogen hem versieren.’

Hij was onmiddellijk aan de slag gegaan. Zodra de kinderen op bed lagen ging hij naar zijn werkplaats en zaagde, schaafde en schroefde tot diep in de nacht.
De vijfjarige Willeke had haar handjes in verschillende verfpotten gedompeld en daarmee enthousiast de kist bestempeld. Haar vier jaar oudere broer Guus overlaadde hem met getekende vlinders, terwijl Amber van twaalf gedichtjes op het hout schreef.
Twee dagen had de kist kant en klaar op de werkbank gestaan, toen was ze overleden.
Er was onophoudelijk visite geweest. Familie, vrienden, collega’s, buren.
Ze was geliefd.
De afscheidsdienst was gegaan zoals zij het had gewenst: een vrolijke fotopresentatie van haar leven, haar lievelingsmuziek,  een korte overdenking en vooral geen lange toespraken ‘…..waarin ze me vergelijken met Moeder Theresa….’
Een grote groep mensen had haar naar het graf begeleid. En na afloop waren er muziek, hapjes en wijn.
Precies zoals ze wilde: een levensfeestje.
En nu zat hij alleen  in de lege huiskamer die vol was van haar aanwezigheid.
Hij hield de foto in zijn handen die gemaakt was tijdens hun laatste vakantie in Portugal. Vrolijk lachend keken ze in de camera. In de gelukkige onwetendheid dat ze nooit meer met hun vijven zouden zijn en er altijd eentje zou missen.
Eindelijk liet hij zijn tranen gaan en huilde hij met lange halen.

geschreven voor WE-300-Vieren

Advertenties

30 gedachtes over “Levensfeest

  1. Wat een prachtige WE Hanneke! Ik denk dat tegenwoordig best veel mensen hun wensen bepalen voor die gelegenheid. Maar het verdriet van de achterblijvers is niet weg te nemen.

  2. Pingback: WE-300: 1 april | Platoonline

  3. Echt iets voor jou om begraven worden te vieren als een feest. Heel knap en reeel geschreven. Zo wil iedereen zijn leven wel afsluiten! Wie weet hoeveel lezers je op een idee brengt.
    Liefs Kakel xxx

  4. Een hele ontroerende WE , een jonge vrouw die tevreden was met haar leven haar bereid zich over te geven en haar wensen te uiten. Kippenvel bij het verhaal die alle emotionele kanten van een gevierd leven maar ook aan achter blijvend gezin belicht.
    Prachtig geschreven Hanneke !

  5. Ik maak ook wel eens wensen kenbaar voor het geval dat….
    Maar zeg er altijd bij, doe het vooral zoals júllie het graag willen, jullie moeten dan verder, voor jullie verwerking is het belangrijk dat alles tussen overlijden en begraven zo gaat dat jullie er tevreden mee kunnen zijn.

    Zoonlief zei eens: mam we zeggen gewoon overal ‘ja’ op wat je aandraagt, maar we doen t toch lekker helemaal anders 🙂 Als we tzt alles gaan zingen wat jij al eens hebt genoemd komen we helemaal niet aan begraven toe…

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s