De arme kindjes in Afrika

Las ik het blog van Nanda over ‘De kindjes in Afrika’, komen er zomaar herinneringen van vroeger naar boven.
Want wat had ik een hekel aan die arme kindjes in Afrika.
Niets arme kindjes, het waren geluksvogels!
Ze hoefden niet naar school, konden de hele dag buiten spelen. Het maakte niets uit of ze vies werden, ze hoefden toch  nooit in bad en een kriebelmaillot hadden ze nog nooit aangehad. Vies eten kregen ze niet en ze werden vast nooit vergeleken met de rijke kindjes in Nederland.
Want dat deed mijn moeder dus bij mij. Wanneer ik de korst van een bruine boterham niet weg kreeg,  of een eeuwigheid zat te kauwen op een stukje draadjesvlees terwijl de spruiten van links naar rechts over mijn bord schoven, volgde er steevast:
‘De arme kindjes in Afrika zouden er blij mee zijn!’
Vaak heb ik op het punt gestaan mijn koude hap in een envelop te stoppen en op de post  te doen.
Maar ja, ik had geen adres van de arme kindjes in Afrika.
Nu tientallen jaren later, weet ik natuurlijk dat de vork heel anders in de steel zit, maar nooit heb ik mijn kinderen een complex aangepraat  wat betreft de arme kindjes van Afrika.
Nou ja, misschien een enkele keer, maar dat was dan per ongeluk of in een moment van zwakte.
Ik ben namelijk ook maar een mens, net als die moeder in Afrika.

Advertenties

17 gedachtes over “De arme kindjes in Afrika

  1. Ja ook ik kreeg vroeger hetzelfde te horen. Heb het zelf ook nooit gebruikt als argument om ze aan het eten te krijgen/houden. Maar dat de kindjes in Afrika het een stuk slechter hadden/ hebben als wij heb ik ze wel meegegeven. Fijne dag, liefs Ria

  2. Ja, ik had Nanda’s blog ook gelezen en moest er ook vreselijk om lachen. Om zoals zij het beschreven heeft, hoor, zelf vond ik het ook een rammelend argument. Mijn bord leeg eten was aan mij niet besteed. Zeker niet als er van dat “vieze” eten op lag. En dan was ‘ ook nog gezond, daar kon ik helemáál niets mee. Ondertussen is het met ons helemaal goed gekomen. Maar voor mijn dochter heb ik het nooit gebruikt/misbruikt.
    Fijne weekend, Hanneke. Voel je je alweer wat beter?
    Liefs, Kakel

  3. Haha, ik zeg ook weleens voor de grap dat we het in een enveloppe stoppen en opsturen.
    Grappig dat anderen die uitspraak herkennen van hun eigen jeugd.
    Daar zal ik het ook wel vandaan hebben.
    Ik heb het echter nooit als ‘dwangmiddel’ gebruikt bij mijn zoon, meer als grapje. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon leert luisteren naar zijn lichaam, dus vol=vol. En ik hoef hem écht niet te dwingen want hij kotst het allemaal uit. Niet express maar zo werkt het bij hem. Daar ben ik al vroeg bij hem achtergekomen hihi

  4. Herkenbaar, en (alleen maar achteraf) hilarisch…
    Ik stond vroeger vaak voor de spiegel met ingehouden buik want ik wilde niet zo’n buikje krijgenals die kindjes in Afrika (niet dat ik toen wist hoe het er uit zag maar het werd door mijn moeder vurig beschreven uitgeduid)

  5. Nou gelukkig hoorde ik dat vroeger nooit, je at gewoon wat je kreeg op, over was er nooit kan me niet herinneren dat ik iets niet lustte, ja later wel witlof maar dat aten wij thuis niet. Heb mijn zoon ook nooit gedreigd met dit soort dingen. Hij moest wel altijd overal van proeven en meeëten. En het heeft geholpen: Zijn grote favoriet is de M van Mac Donalds 😉

  6. Ik denk dat we het vroeger allemaal wel aangepraat kregen van onze ouders. Wat had ik een hekel aan die kindjes in Afrika, om dezelfde reden. Ook ik heb vroeger als tegenargument gezegd dat we het dan maar op moesten sturen, dat werd overigens niet gewaardeerd.
    Tegen mijn zoon heb ik het nooit gebruikt.

  7. Dat zei mijn moeder ook altijd.
    Heb zelfs ooit spruiten en een halve aardappel in een enveloppe gestopt en in de brievenbus gestopt.
    Of het aangekomen is weet ik niet, ik had ook alleen het adres:
    arme kindjes in Afrika

  8. Veel herkenning.
    Zeker bij zuurkool!

    ot. Er was jammer genoeg maar 1 x overgemaakt, dus heb ik ook maar 1 boek verzonden! 😉 😉 ; -)

  9. Ja, ja, heel herkenbaar!! Ook bij ons thuis kwamen die arme kindjes uit Afrika regelmatig ter sprake ……… wij hadden een collectebus staan voor ze thuis, uit pure nijd heb ik er wel eens een aardappel ingeprakt. Dat weet ik zelf niet meer, maar het is en blijft een leuk verhaal in de familie en ik hoor het dus af en toe nog wel eens 🙂

  10. Mijn moeder gebruikte natuurlijk hetzelfde argument. Maar ze kon ons daarna niet op sociaal gedrag betrappen. Koolraap en rode kool bleven voor mij gewoon vies. Nu weet ik ook beter. Het is schandalig dat zoveel goedwillenden noodgedwongen arm blijven en vaak voor hun leven moeten vechten. Het is van alle tijden en juist dit feit bewijst dat de mens evolutionair nog niet bijster veel met zichzelf is opgeschoten.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s