Duizend tinten Rosa

Een ding was zeker, het leven van Diederik Grauw was net zo kleurloos als zijn achternaam.
Als baby werd hij achtergelaten bij een klooster, waar hij liefdeloos werd opgevoed door strenge  paters. Hij leerde er lezen en schrijven en op zijn vijftiende vond hij een baan als kantoorbediende bij een groezelige bandenfabriek. Op zijn eenentwintigste verliet Diederik het klooster en betrok een woning in een benauwde arbeiderswijk. Hij maakte lange werkdagen van wel twaalf uur en ’s avonds sloot hij zich op in zijn kleine huisje.
Ook letterlijk was zijn leven grauw. Door een mysterieuze afwijking was Diederik niet in staat kleuren te zien. Voor hem was alles grijs met hier en daar slechts wat nuanceverschillen.
Het gras was grijs, de lucht iets lichter grijs als het onbewolkt was en veel donkerder grijs wanneer het betrokken was. Zijn huis was ingericht in diverse tinten grijs.
De jaren regen zich aaneen en toen hij vijftig was, zag zijn wereld er nog net zo somber uit als de halve eeuw daarvoor. Hij leefde het leven van een kluizenaar, had geen vrienden en bemoeide zich zo min mogelijk met zijn buren.
Toen was daar die druilerige zondagmiddag.
Diederik wilde net een kop koffie pakken, toen de voorbel ging.
Voor de deur stond een meisje van een jaar of zeven. Ze had duidelijk het Downsyndroom. Breed glimlachend keek ze Diederik aan. Het kind had warme wangen van het buitenspelen en aan haar neus hing een snottebel die gevaarlijk dicht  haar bovenlip naderde.
‘Dag buurman,’ zei ze vrolijk.
Diederik wachtte af wat het kind te melden had.
‘Mijn bal ligt in uw tuin. Mag ik hem pakken?’
Nog voordat Diederik toestemming had gegeven, huppelde ze langs hem heen de woonkamer binnen.
‘Wat heeft u een grappig huis,’ merkte ze op.
Diederik opende de deur naar de tuin en even later huppelde het meisje, met de bal in de handen weer naar binnen.
‘Mooie bal hè? Ik hou van rood,’ ze liefkoosde de bal. ‘Houdt u ook van rood?’
Diederik trok zijn schouders op. ‘Ik weet het niet.’
Het meisje nam hem snel van top tot teen op.
‘Ik denk het wel,’ zei ze en ze liep met de bal onder de armen geklemd weer naar de gang.
‘Dag buurman, bedankt voor de bal. Ik vind u lief!’ even drukte ze haar hoofdje tegen zijn  arm, toen rende ze de deur uit.
Overdonderd sloot Diederik de deur.
De warme afdruk van het kinderhoofdje gloeide na op zijn mouw. Hij zag ook dat er wat snot achtergebleven was, maar dat maakte hem niet uit. In heel zijn leven had nog nooit iemand gezegd dat hij lief was.
Het voelde raar.
Voorzichtig schoof hij het gordijntje voor de voordeur opzij en bespiedde het meisje dat al weer druk aan het spelen was met de andere kinderen uit de straat.
Verbeeldde hij het zich nu, of zag hij de bal van tint veranderen? Het grijs leek warmer.
‘Onzin!’ mompelde hij. Hij liet het gordijn vallen en liep de keuken in, ‘Koffie, dat heb ik nodig.’
Een kwartier later werd er weer aan de deur gebeld.
‘Dag buurman,’ zei het buurmeisje vrolijk, ‘mijn bal ligt weer in de tuin!’
En zonder het te vragen liep ze langs Diederik de kamer binnen rechtstreeks naar de achterdeur.
‘Ik zie hem al, daar ligt hij,’ ze wees naar een plekje aan de linkerkant van de tuin. Diederik volgde haar vinger en inderdaad, daar zag hij een warme vlek tussen het grijs van de struiken. Dat moest rood zijn.
‘Pak m maar, meisje,’ zei hij en het kind rende naar buiten om haar bal te pakken.
‘ik heet Rosa,’ zei ze toen ze de kamer weer binnenliep. ‘En u?’
‘Diederik.’
‘Grappig,’ antwoordde Rosa en ze liet een brede lach zien, ‘het past bij u, want u bent grappig.’
En weg was ze weer.
Diederik nam weer plaats op zijn stoel en bladerde wat in een tijdschrift. Grappig en lief. Het waren benamingen die hij nooit eerder gekregen had.
Niet veel later ging weer de bel.
In lichte tred liep Diederik naar de voordeur en inderdaad, daar stond ze weer.
‘Hallo Rosa. Laat me raden: je bal ligt weer in de tuin?’ hij glimlachte en deed een stapje opzij om het kind er langs te laten.
‘Nee! Ik wil u wat laten zien. Ik weet zeker dat u het heel mooi vindt,’ ze trok Diederik aan de hand naar buiten.
‘Kijk!’ met haar korte vingertje wees ze naar de lucht.
Tot zijn verbazing zag Diederik het grijs opentrekken en langzaam verscheen er een regenboog aan de hemel. Ademloos bekeek hij de pracht aan kleuren.
‘Ik wist wel dat u het mooi zou vinden,’ zei Rosa. ‘Omdat u ook allemaal kleuren in huis hebt.’
Diederik maakte zich met moeite los van het schouwspel. Hij draaide zich om en liep zijn woning binnen, gevolgd door zijn buurmeisje.
‘Kijk maar,’ zei ze. ‘paarse gordijnen, een blauwe bank een rode kast en die stoel is groen. Ik vind het grappig. En uw kleren zijn ook grappig.’
Diederik keek omlaag en inderdaad, zijn grijze broek bleek oranje, zijn trui was rood en het shirt dat hij daaronder droeg leek groen. En toen hij naar buiten keek zag hij voor het eerst het lichtgroene gras, de donkergroene struiken, de gele, rode en paarse bloemen. Hij werd verrast door de helblauwe lucht tussen de witte wolken en de rood-oranje buik van het roodborstje.
Gulzig absorbeerde hij de kleuren.
‘Het is prachtig,’ fluisterde hij en de tranen liepen hem over de wangen.
Er was niets mis met zijn ogen, er was alleen nog nooit iemand geweest die hem de kleuren had laten zien.
‘Dank je Rosa,’ zei hij en hij draaide zich om naar het meisje, dat hem verlost had van de grauwsluier.
‘Moet u nu huilen? Wat bent u toch grappig,’ zei ze ernstig.
En daar moest Diederik zo om lachen, dat zijn ongebruikte lachspieren brandden in zijn lijf.

Advertenties

25 gedachtes over “Duizend tinten Rosa

  1. hey, wat een mooi verhaal weer!! je mag super trots op jezelf zijn!! ik heb je al gelukkig nieuw jaar gewenst, maar wil toch nog even zeggen dat ik heel blij met jou, en je lieve familie, een plekje waar ik altijd welkom ben. ik hoop dat we dit jaar ook weer kunnen genieten van vele dingen samen!! liefs, annet

  2. Wat een heerlijk verhaal! Ik heb ervan GENOTEN! Heel origineel en naarmate het verhaal vordert, word je hart er blijer van. Bedankt!
    Liefs, Kakel

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s