De troonopvolger

Er was eens een koninkrijk waar de vorstin al heel lang vorstin, en de kroonprins al heel lang kroonprins was.
Op een dag betrad de kroonprins de werkvertrekken van zijn moeder.
‘Moeder, wanneer mag ik eens de baas zijn over het koninkrijk? Ik wacht al zo lang.’
‘Ach lieverd, je bent nog zo jong,’ antwoordde de koningin.’Je bent nog maar kort getrouwd, geniet toch van je gezin.’
‘Maar mammie, al mijn vrienden hebben een goede baan met verantwoordelijkheden en ik lummel maar wat aan.’
Geschokt keek de koningin op van haar werk. ‘Jongen, dat moet je niet zeggen, je doet echt heel belangrijk werk.’
‘Ik zie niet in wat er zo belangrijk is aan het handen schudden en doorknippen van lintjes,’ pruilde de prins. ‘Bovendien kunt u dan wat kalmer aan doen en genieten van de kleinkinderen.’
De koningin griezelde van dit idee. Haar hele leven had in het teken gestaan van het besturen van dit land, ze moest er niet aan denken de scepter over te dragen aan haar zoon om de hele dag duimen te gaan zitten draaien. En wat ze met die kinderen aan moest, daar had ze ook geen idee van. Nee, dat moest nog maar even wachten.
‘Met dat handen schudden en lintjes doorknippen maken jij en je vrouw je geliefd bij het volk, dat weet je. Dan zal men straks des te blijer met hun nieuwe koning en koningin zijn. Ze verwachten ook niets anders van je. Dus trek je jas aan en ga het land in. Je secretaris heeft wel een lijstje met bezigheden.’
‘Maar moeder,’ de prins werd boos en stampvoette erbij, ‘ik wil koning worden voordat ik met pensioen ga.’
De koningin stond op van haar troon, keek haar zoon boos aan en zei gebiedend: ‘Zoon, nu is het genoeg! Je zult linten doorknippen, totdat ik vind dat je gereed bent voor het koningschap.’ Toen voegde ze er iets vriendelijker aan toe: ‘Als je lief doet wat ik zeg, mag je misschien binnenkort wel weer een leuk reisje maken.’
Met afgezakte schouders verliet de prins de kamer. Hoe moest hij dit nu weer aan Camilla uitleggen, ze had er zo op aangedrongen nu eens voet bij stuk te houden. Maar tegen zijn moeder kon hij niet op, ook al was ze al ruim tachtig jaar.
Hoofdschuddend keek de koningin haar zoon na, ‘Wat denkt hij wel niet, de snotneus.’

(Omdat een ouwetje op zijn tijd ook wel eens leuk is, dit verhaal in de herhaling)

 

Advertenties

23 gedachtes over “De troonopvolger

  1. Met dank aan Geesje weet ik nu ook hoe het in een gratis versie van WordPress kan…

    Je gaat in je beheer naar Instellingen
    Kies voor Algemeen
    als je naar onderen scrolt zie je de sneeuwfunctie
    als je er een vinkje zet sneeuwt het op je log en stopt het op 4 januari
    als je dat vinkje laat staan komt de sneeuw volgend jaar automatisch weer terug…

    (volgens Geesje was er van wordpress een mailtje gekomen hierover, die heb ik zelf niet gehad ondanks dat mijn sinterklaaslog ook in een gratis versie staat… misschien heb jij die mail ook niet gezien)

  2. Dat ouwetje geldt nog steeds. En je zou voor Camilla ook zo maar Maxima kunnen schrijven. Dat gaat hier dezelfde kant op, vrees ik. Sterke vrouwen met wat slappere zonen, dan krijg je dat.

    Lees ik hier dat Mel haar meesteres heeft gevonden? Hoe is het mogelijk. Maar ze komt er zelf rond voor uit. Dat is dan wel weer mooi natuurlijk.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s