De aanrijding

‘Mam ik heb niet zo mooi nieuws.’ zegt San bedrukt aan de andere kant van de telefoon.
Mijn hart stokt in mijn keel.
‘Ka heeft een aanrijding gehad met de scooter. Baksteen is erbij. De ambulance is er en hij blijft bij haar. Ik weet niet hoe het verder is, maar ik kom naar je toe.’
Ik sta te trillen op mijn benen.
Dit zijn de telefoontjes, die je als ouder het meeste vreest.
Ik roep Gert, vertel hem nog beknopter wat er gebeurd is en probeer contact te zoeken met Baksteen.
Hoe werkt die rottelefoon ook al weer? Eindelijk toets ik Baksteens nummer in.
Hij gaat over, maar er wordt niet opgenomen. Gelukkig belt hij binnen een minuut terug.

Hij kam net terug uit zijn werk, maar nam ‘toevallig’ een andere weg. Dichtbij Ka’s appartement zag hij een scooter op de grond liggen, met daarnaast een meisje met een rode krullenbol. Dat kon er maar een zijn. Omstanders liepen al aan haar te sjorren.
Hij sprong uit de auto en als volleerd politieman nam hij de leiding kordaat  over. ’Laten liggen! Wie heeft er een deken en iets voor onder haar hoofd. Is de ambulance al gebeld?’
Niet veel later arriveerden politie en ziekenauto.
Met Ka ging het gelukkig goed. Ze werd in de ambulance onderzocht en daar constateerden ze kneuzingen en schaafwonden, maar verder helemaal intact.

Intussen zijn Gert en San ook op de plaats des onheils aangekomen. San voor de morele steun en later voor de afvoer van de scooter en Gert voor het afhandelen van de verzekeringen.
En dan komt Joppie nietsvermoedend thuis.
‘Hé een ambulance in de straat. Hé is dat Ka’s scooter niet……? Wat?! Ligt Ka nu in die ambulance?’
Met een paar passen zit hij naast zijn vriendin in de ambulance en dan kan Ka de traantjes niet meer tegenhouden.
Het is toch wonderlijk, dat ze binnen twintig minuten vier familieleden om zich heen heeft.
En hoe toevallig was het, dat Baksteen net deze route nam en zo als een van de eersten bij zijn schoonzusje was?
Ik geloof niet in toeval……
Intussen ga ik thuis met het eten verder  en stel voor dat ze allemaal maar hier mee zullen eten. Het is inmiddels al zes uur geweest  en van eten koken zal het bij de anderen vast niet meer komen.
Onnodig te zeggen, dat ik gisteravond dubbel zo blij was met zeven man aan tafel.
Vandaag gaat het goed met Ka, ze heeft een flinke spierpijn opgelopen en de scooter heeft flinke schade, maar het had allemaal veel erger kunnen zijn.

Advertenties

25 gedachtes over “De aanrijding

  1. Zo, dat was schrikken. Wat een geluk dat Benno in de buurt was!
    Sterkte met Ka , ik hoop dat de kneuzingen meevallen.
    Ja, zo heb je zomaar wat.

  2. Dat zijn inderdaad van die telefoontjes waar je in één klap grijze haren van krijgt. Gelukkig valt het allemaal mee. Sterkte.

  3. Inderdaad, dat is een boodschap die je als ouders nooit hoopt te krijgen…
    Gelukkig is het goed afgelopen zeg, en nee, toeval bestaat niet. In dit geval was het Baksteen die om deze reden over die weg reed… Beterschap voor Ka en jullie zijn hopelijk ook weer wat bekomen van de schrik!

  4. Dat was geen toeval, Hanneke! Het moest “gewoon” zo zijn.
    Ik hoop dat Ka er niets aan overhoudt en weer snel helemaal de oude is. Het zal nog wel een tijdje duren voor ze over de schrik heen is. (En anders jij wel…)
    Een toast op de goede afloop.

  5. Oef, zo blij te lezen dat het met een sisser afgelopen is. Maar wat zullen jullie geschrokken zijn!!!
    Hoop dat Ka snel weer in orde is en binnenkort weer op haar scooter durft.

  6. Ja dat is de vrees van alle ouders denk ik. Mijn zoon belde me een keer toen ik met mijn vriendin ergens in de bossen in Harderwijk liep te wandelen dat hij een ongeluk met zijn scooter gehad had. En dan kan je niets doen, dan voel je je zo hopeloos, gelukkig viel dat ook allemaal mee, wel flink geschaafd helemaal maar verder niets aan de hand. Kan me voorstellen dat je blij was dat ze allemaal weer aan tafel zaten. En toeval bestaat niet……… I(denk ik )

  7. Niks toeval… je reinste synchroniciteit. Je ziet dat er over ons gewaakt wordt. En, Hanneke, wat heb je toch een fijne, warme familie. Ik ben er niet jaloers op maar ik denk wel eens: wat moet het fijn zijn in een niet opgebroken gezin te leven en dan gezellig al die nazaten te zien opgroeien. Ik ben helemaal blij met mijn kids… maar dat andere…. enfin….daar gaat het allemaal niet om. Fijn dat het zo goed is afgelopen.

  8. Ja, met zo’n telefoontje besef je opeens weer hoe kwetsbaar je kids dan toch nog zijn en hoe klein het hoekje maar hoeft te zijn voor een ongeval.
    Gelukkig viel het allemaal mee, maar je beseft weer even extra hoe rijk je bent!!

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s