De eerste avonturen van Rizzo de Norfolk terriër

Vrijdagavond konden we eindelijk onze pup ophalen.
We hadden een afspraak om zes uur in Wielen, vlak over de grens bij Hardenberg. Om vier uur vertrokken we, Gert, Mojo, Ka en ik. Ruim op tijd zodat we onderweg nog snel een hapje konden eten.
Tien over zes stapten we het huis van de fokker binnen en werden we direct vertederd door een viertal pups. Nog kleiner dan we al dachten.
Een van die vier zou Rizzo worden. De meiden mochten kiezen en binnen een paar seconden hadden ze unaniem een pupje gekozen. Waarom per se die? Omdat ze zo schattig keek. Maar ja, die anderen deden dat ook! Maar goed dat ik de meiden bij me had, ik had nooit een keuze kunnen maken.
Nadat de formaliteiten waren afgehandeld, vertrokken we met ons  nieuwe huisgenootje richting E. We hadden een doos meegenomen voor het vervoer, maar op schoot was natuurlijk veel leuker.
Eenmaal thuis, ging ze het huis verkennen. Heel rustig, maar nauwgezet.
Het eerste plasje op de vloer was een feit, maar we vonden het prachtig en lagen in aanbidding voor zoveel liefs en vonden het best wel knap dat ze dat kon.
Die nacht sliep ze naast mijn bed in een kartonnen doos. Ik had me ingesteld op een nacht met een hartverscheurend jankende pup, maar Rizzo sliep tot de volgende ochtend zeven uur! En toen ik haar zei dat dat voor een zaterdag eigenlijk wel wat vroeg was, viel ze weer in slaap om kwart over negen weer wakker te worden.
Het hele weekend hadden we constante aanloop. Iedereen wilde kennismaken met Rizzo, die liet het allemaal gelaten over zich heen komen. Speelde, at, deed haar behoefte en sliep alsof ze hier al jaren woonde.

Tot nu toe doet ze het prima. Ze slaapt onverstoorbaar door tot een uur of acht negen, loopt de hele dag als een hondje achter me aan en vindt de bench geen probleem, zolang er maar iemand in de buurt is. Alleen zijn is niet zo leuk,  maar hé, geef haar eens ongelijk. Ze heeft de eerste uren als bedrijfshond ook al gedraaid, tot tevredenheid van het voltallige personeel.
De zindelijkheidstraining gaat aardig, ze plast en poept  buiten, maar vindt het ook niet bezwaarlijk om het een en ander binnen neer te leggen.
Vanochtend heb ik een klein stukje met haar aan de lijn gelopen. Dat kon eindelijk, omdat de sneeuw nu weg is en ook dat ging best goed. Met een handvol brokjes troonde ik haar mee, naar waar ik haar wilde hebben.
Het staartje maakt overuren en dat is best vermoeiend als je zo klein bent, dus is een dutje op zijn tijd – en dan het liefst op schoot- geen overbodige luxe.
Onvoorstelbaar om te zien dat een hondje van net anderhalve kilo een heel gezin kan betoveren.

De volgende keer iets over de kennismaking met de kleinhonden en hieronder een kort filmpje die Zoon maakte, van de eerste uitlaatsessie.

Rizzo’s eerste stapjes aan de lijn