De tocht der tochten

Dagenlang hield de ‘tocht der tochten’ het land in zijn greep.
Het vroor hard genoeg, maar had de sneeuw geen roet in het eten gegooid?
Dinsdagavond kwam het verlossende woord: ‘It giet oan!’
De Elfstedentocht zou na jaren weer gereden worden.
Klaas was er klaar voor, net op tijd. Hij had er keihard voor gewerkt.
Zijn broer Peter zou hem vergezellen. Ze hadden er zin in.
Om acht uur vertrokken ze. De omstandigheden waren goed. Weliswaar vroor het twaalf graden, maar er stond nauwelijks wind en het ijs lag er prima bij.
De broers schaatsten hun eigen tempo. Ze werden links en rechts ingehaald, maar dat gaf niet. Het was hun eigen wedstrijd.
Ze zeiden niet veel, wilden de energie niet verspillen door te praten.
Halverwege voelde Klaas zijn lichaam protesteren.  Vooral zijn rug had het zwaar, maar door af en toe flink te strekken, hield hij vol.
Langs de kant werden ze aangemoedigd door familie en vrienden.
Regelmatig namen de broers een korte pauze om iets te eten.
Eindelijk kwam de finish in zicht. Peter zag het doek dat over de vaart gespannen was als eerste.
‘Kijk,’ schreeuwde hij naar zijn broer,  ‘we zijn er bijna!’
Het laatste stukje schaatsten ze alsof ze vleugels hadden. Ze vielen toegesnelde familie in de armen.
Klaas was kapot. Hij zag de tranen van zijn moeder, die ze ongehinderd over de wangen liet glijden.
Wat had haar jongen hier voor geknokt.
Nog geen jaar geleden had hij een ernstig ongeluk gehad. De artsen hadden voorspeld dat hij nooit meer zou kunnen lopen. Maar Klaas had zich er niet bij neergelegd en gevochten als een leeuw.
Wie had kunnen denken dat hij nu vijf kilometer zou kunnen schaatsen?
Het was veel te weinig voor het Elfsteden kruisje, maar voor haar was hij de winnaar.

geschreven voor WE-300

Advertenties

21 gedachtes over “De tocht der tochten

  1. Hoi Hanneke
    Een mooi omscgreven verhaal van iemand die niet meer zou kunnen lopen, dat zijn bij mij mesen met een dubbel doorzettings vermogen.
    Ik denk als het zo blijft vriezen dat eind volgende week de echt tocht der tochten komt, het vroor hier vannacht 22graden
    Groetjes Rinus

  2. Als iemand iets kan wat voordien onmogelijk leek te zijn, of zou moeten zijn, dan is dat sowieso een overwinning. Voor iedereen die er omheen staan en vooral voor die persoon zelf. Een mooi verhaal over iemand die laat zien dat hij meer kan dan gezegd werd. Klasse!

  3. Pingback: WE-300: het nieuwe woord | Platoonline

  4. Mooi verhaal. Het geeft tevens aan hoe oneerlijk competitie in feite is. Want iedereen zit anders in elkaar. Voor Klaas was die 5 kilometer een wereldprestatie. Voor een ander is 200 km een peuleschil. Er zou veel meer aandacht moeten zijn voor de Klazen in deze wereld. Hulde voor deze WE, Hanneke. Met heel veel plezier gelezen.

  5. ik heb genoten van dit verhaal
    Hopelijk krijgen we een elfstedentocht dit jaar.
    gezellig voor de tv meeleven.
    want op natuurijs schaatsen is veel mooier als die stomme rondjes draaien in een ijsstadion.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s