Hieperdepiep

Vandaag gaat de vlag uit, want ‘ons kleintje’ wordt zestien jaar!
Dat betekent: brommer rijden, alcohol drinken en laat thuiskomen. (Volgens haar dan)
Zelf moet ik daar daar nog wel even aan wennen.
In ieder geval is ze nu oud genoeg om zelfstandig paracetamollen te kopen ;)!
Lieve Mojo, van harte gefeliciteerd met deze mijlpaal.
Voorlopig ben je mijn Sweet Sixteen.

Een perfect dubbelleven

Alex was een wispelturig man, hij hield van variatie.
Als kind al was hij constant op zoek naar nieuwe uitdagingen.
Het verbaasde hem dan ook niet dat hij na acht jaar samenzijn met Jet, weer eens om zich heen ging kijken naar andere vrouwen.
Niet dat hij Jet zat was, beslist niet en nadat ze moeder was geworden van Pepijn, bewonderde hij haar nog meer. Het was meer de gezapigheid die hem verstikte. De vanzelfsprekendheid van ‘ik hou van jou en blijf je trouw’. Hij had behoefte aan meer.
Twee jaar geleden was hij tijdens een cursus Inga tegengekomen. Mysterieus en bloedmooi. Ze was Zweedse, maar werkte als verpleegkundige in Nederland. Niet lang na hun ontmoeting  begon hij een verhouding met haar. Ze woonde een kleine dertig kilometer van zijn woonplaats af en zo kon Alex twee relaties hebben, terwijl de betrokken vrouwen niets van elkaar afwisten.
De ene helft van de week was hij bij Jet en Pepijn en de andere dagen bij Inga. Tegen beide vrouwen zei hij dat hij iedere week een paar dagen voor zijn werk naar het buitenland moest.
De dames slikten het voor zoete koek en Alex was content met zijn dubbelleven. Bij Jet vond hij geborgenheid, bij Inga de passie.
Toen kwam het telefoontje dat Pepijn een schommel tegen zijn hoofd had gekregen en met spoed  naar het ziekenhuis was gebracht.
Zo snel hij kon reed hij naar het ziekenhuis, waar hij een bezorgde Jet  op de eerste hulp tegenkwam.
‘Het zag er zo akelig uit.’ snikte ze ‘hij lag daar maar, helemaal bleek, bloed… Maar de dokter zegt dat het helemaal goed zal komen.’
Toen was het Alex’ beurt om wit weg te trekken, want terwijl hij zijn vrouw troostend tegen zich aantrok, keek hij plotseling  in de vragende ogen van de verpleegkundige.
‘Alex?’

geschreven voor WE-300 afwisseling

L.Y.F.

Vrijdagavond.
Mojo is naar een feestje van een vriendin.
De meeste feestjes duren tot een uur of twaalf, dus verwachten we haar rond half een weer thuis.
Om elf uur geeft de mobiel van Gert aan dat er een sms binnengekomen is.
‘Mojo, of ze tot half drie mag blijven?’ kijkt hij me vragend aan.
Wat is dat nou? Half drie?? Het kind is pas vijftien, nou ja: bijna zestien, maar veel te jong om zo laat thuis te komen.
‘Vergeet het maar.’ zeg ik streng ‘Half een en geen seconde later.’
Even later weer een sms:
maar dan moet ik alleen fietsen. om half drie gaat iedereen weg.
Zijn ze nou helemaal?
‘weet je zeker dat iedereen tot half drie mag blijven van de ouders?’ is mijn vraag.
ja.’
Wat een dilemma: of om half een alleen over straat, of om half drie maar dan met een groep.
Ik kies voor het laatste.
Even later heb ik een blije puber aan de lijn.
‘Thanks mam. Zijn we nu weer vriendjes?’
‘Tuurlijk gekkie, we zijn alleen een beetje zuinig op je. Veel plezier en de volgende keer goed afspreken.’
‘Ja, doe ik. Love you forever!’
Iets over half drie is ze thuis.
Even gaat het door mijn hoofd dat ik misschien wel eens gemanipuleerd kan zijn.
Maar who cares, she loves me forever!

Surprise

Onderstaand, fictief verhaal, schreef ik voor een schrijfwedstrijd.
Helaas won ik niet, maar het voordeel daarvan is dat ik het nu eindelijk op mijn blog kan plaatsen.

Laaiend ben ik op mijn broer. Dankzij hem heb ik nu een boete te pakken en krijg ik een dikke rekening van de scooter reparateur.
Sinds drie maanden heb ik een scooter, zo’n knalroze, stoer retrootje. Mijn vriendinnen zijn stikjaloers op me. Zou ik ook zijn, maar ik heb hem zelf betaald. Dankzij mijn baantje bij de kweker, waar zij hun gepoederde neusjes voor optrekken.
Mijn broer vindt het maar een sullig dingetje, want hij vindt dat de scooter veel te langzaam rijdt. Zelf heeft hij een opgevoerde Kreidler, een hele oude die hij opgeknapt en opgevoerd heeft.
Zijn brommer rijdt zeker zeventig kilometer per uur. Dat vind ik veel te hard gaan, maar soms zou ik willen dat mijn roze olifantje ook iets sneller zou kunnen.
Gisteravond had ik een surpriseparty van een vriendin. Ik zou haar ophalen en naar een feestlocatie in een dorp verderop brengen. Zogenaamd voor een feestje van een andere vriendin. We zouden daar opgewacht worden door zo’n zestig gasten, aan mij de taak er om kwart over acht te zijn.
Nu was ik al een beetje aan de late kant en ik vroeg mijn broer of ik zijn brommer mocht lenen, gewoon omdat die veel sneller is. Helaas had hij hem zelf nodig, maar hij nog wel een idee om mijn scooter iets harder te laten lopen. Koffiebonen.
Ik keek hem aan of ik water zag branden.
‘Koffiebonen?’
‘Ja, daar zit cafeïne in en daardoor krijgt je motor net wat meer pit.’ legde hij uit.
Ik twijfelde, maar toen hij zei dat meer van zijn vrienden het zo deden, besloot ik het plan maar uit te voeren.
Eerst wilde ik de bonen ongemalen in de tank gooien, maar mijn broer waarschuwde me gelukkig net op tijd. Ongemalen bonen zouden de toevoer verstoppen.
De klok tikte door en veel te laat stopte ik voor het huis van mijn vriendin.
‘Kom op, we moeten direct weg, we zijn al laat.’ maande ik mijn vriendin tot spoed.
We hadden nog geen kilometer gereden of mijn scooter begonnen te pruttelen als een, nou ja zeg maar, koffiepot. Even later hield hij er helemaal mee op.
Daar stonden we dan. Gelukkig niet ver van het treinstation. We hoefden maar een halte te reizen en zouden dan vlak bij de feestlocatie uitstappen.
Ik stalde mijn scooter en we renden de stationshal in. De trein stond al klaar en snel sprongen we in de eerste de beste coupe. De deuren sloten en de trein zette zich in beweging.
Buitenadem vielen we neer op een lege bank. Gelukkig, de trein hadden we gehaald.
Vlak voor de uit te stappen halte, kwam de controleur de coupé binnen.
‘Plaatsbewijzen alstublieft.’
Verschrikt keken we elkaar aan. Die hadden we niet. Geen tijd voor gehad.
Hoe we ook probeerden de man op andere gedachten te brengen, hij was onverbiddelijk: we kregen een boete voor zwartrijden. De hele procedure nam zoveel tijd in beslag, dat de trein alweer optrok voor de volgende stop. Daar stapten we uit en kochten dit keer wel een treinkaartje. We hadden er ruim genoeg tijd voor, want de trein zou pas over een half uur komen. Als klap op de vuurpijl begon het ook nog eens te stortregenen.
Anderhalf uur na het begin van het feest, liepen we chagrijnig en natgeregend de feestzaal binnen.
De gasten waren niet eens ongerust geweest: ‘Bij Birgit gaat zo vaak wat mis!’ zeiden ze.
Waarom we niet gebeld hadden?
De oplader was weg en mijn broer had gezegd dat ik mijn mobiel  wel op kon laden in een glas ijsklontjes. Dat deden zijn vrienden zo vaak……

Het verhaal moest de woorden: opgevoerde scooter, treinkaartje en koffiebonen bevatten. Verder moest het gaan over een ‘Surprise party gone wrong’.

De eerste avonturen van Rizzo de Norfolk terriër

Vrijdagavond konden we eindelijk onze pup ophalen.
We hadden een afspraak om zes uur in Wielen, vlak over de grens bij Hardenberg. Om vier uur vertrokken we, Gert, Mojo, Ka en ik. Ruim op tijd zodat we onderweg nog snel een hapje konden eten.
Tien over zes stapten we het huis van de fokker binnen en werden we direct vertederd door een viertal pups. Nog kleiner dan we al dachten.
Een van die vier zou Rizzo worden. De meiden mochten kiezen en binnen een paar seconden hadden ze unaniem een pupje gekozen. Waarom per se die? Omdat ze zo schattig keek. Maar ja, die anderen deden dat ook! Maar goed dat ik de meiden bij me had, ik had nooit een keuze kunnen maken.
Nadat de formaliteiten waren afgehandeld, vertrokken we met ons  nieuwe huisgenootje richting E. We hadden een doos meegenomen voor het vervoer, maar op schoot was natuurlijk veel leuker.
Eenmaal thuis, ging ze het huis verkennen. Heel rustig, maar nauwgezet.
Het eerste plasje op de vloer was een feit, maar we vonden het prachtig en lagen in aanbidding voor zoveel liefs en vonden het best wel knap dat ze dat kon.
Die nacht sliep ze naast mijn bed in een kartonnen doos. Ik had me ingesteld op een nacht met een hartverscheurend jankende pup, maar Rizzo sliep tot de volgende ochtend zeven uur! En toen ik haar zei dat dat voor een zaterdag eigenlijk wel wat vroeg was, viel ze weer in slaap om kwart over negen weer wakker te worden.
Het hele weekend hadden we constante aanloop. Iedereen wilde kennismaken met Rizzo, die liet het allemaal gelaten over zich heen komen. Speelde, at, deed haar behoefte en sliep alsof ze hier al jaren woonde.

Tot nu toe doet ze het prima. Ze slaapt onverstoorbaar door tot een uur of acht negen, loopt de hele dag als een hondje achter me aan en vindt de bench geen probleem, zolang er maar iemand in de buurt is. Alleen zijn is niet zo leuk,  maar hé, geef haar eens ongelijk. Ze heeft de eerste uren als bedrijfshond ook al gedraaid, tot tevredenheid van het voltallige personeel.
De zindelijkheidstraining gaat aardig, ze plast en poept  buiten, maar vindt het ook niet bezwaarlijk om het een en ander binnen neer te leggen.
Vanochtend heb ik een klein stukje met haar aan de lijn gelopen. Dat kon eindelijk, omdat de sneeuw nu weg is en ook dat ging best goed. Met een handvol brokjes troonde ik haar mee, naar waar ik haar wilde hebben.
Het staartje maakt overuren en dat is best vermoeiend als je zo klein bent, dus is een dutje op zijn tijd – en dan het liefst op schoot- geen overbodige luxe.
Onvoorstelbaar om te zien dat een hondje van net anderhalve kilo een heel gezin kan betoveren.

De volgende keer iets over de kennismaking met de kleinhonden en hieronder een kort filmpje die Zoon maakte, van de eerste uitlaatsessie.

Rizzo’s eerste stapjes aan de lijn