Rokers terreur

Wat was ik blij met het rookverbod in de horeca.
Eindelijk kon ik weer gezellig met vriendinnen naar de kroeg, zonder er met hoofdpijn, ademnood en keelpijn vandaan gaan.
Helaas was de vreugde van korte duur, want de café-eigenaren  zetten een voor een de asbakken weer op tafel.
Jammer voor mij,geen café bezoek meer maar gelukkig kon ik nog wel rookvrij naar een restaurant.
Tot gisteren.
Ieder jaar gaan we een avondje uit eten met een oud collega van Gert.
Hij en zijn vrouw zijn inmiddels de zeventig gepasseerd, maar we houden nog steeds contact.
Dit jaar was het onze beurt om een locatie te zoeken en we vonden die in onze woonplaats.
Een mooie ambiance en heerlijk eten.
Nu is de vrouw van Gerts collega een verwoed rookster, steekt (bijna) de een na de ander op. Ze had echter geen zin om in de  buitenlucht haar shaggies op te steken en bedelde om een asbak. Ik had al een paar keer duidelijk gemaakt dat ik absoluut niet tegen sigarettenrook kan, maar dat was blijkbaar tegen dovemansoren gericht, want tot mijn verbijstering kwam die asbak er!
Verklaring van de eigenares: ‘Het is nu niet druk, dus niemand heeft er hinder van.’
Hallo! En ik dan?!
En zo zat ik even later gehuld in de sigarettenrook.
Ik werd duizelig, kreeg hoofdpijn en mijn keel begon te kriebelen. Eerlijk gezegd, was ik blij dat het etentje afgelopen was.
Ik weet dat ik voor velen nu zeikerig overkom. ‘Dat gezeur van die niet rokers ook.’
Maar hoe zouden zij reageren als ik om de vijf minuten met  mijn deodorant busje gaat spuiten?
Ik denk dat ik dat bij het volgende etentje eens uit ga proberen.
Ik ben boos en teleurgesteld.
Bah!