Het laatste kerstcadeau

De twaalfjarige Stefan zat naast het ziekenhuisbed en hield de broze hand van zijn moeder vast. De dokter had gezegd, dat ze nog maar kort te leven had. Zachtjes streelde hij de hand die vorig jaar nog voorzichtig de kerstballen in de boom had gehangen. Hij zag de doffe ogen, die een jaar geleden nog glinsterden door de tientallen lichtjes in de boom. De heldere stem, waarmee ze toen kerstliederen zong op het koor, klonk zwak.
‘Zie je de ramen aan de overkant, Stefan?’ haar blik gleed naar het flatgebouw tegenover het ziekenhuis.  ‘Het lijken net allemaal televisies. Overal gebeurt wat anders. Zo hoef ik me niet te vervelen. ’
Stefan keek naar de verlichte ramen.
‘Zie je hoe mooi de meeste mensen hun kamers in kerstsfeer hebben gebracht.’
‘Je mist de kerstboom, hè mam? Je houdt zoveel van kerst en nu…’ een brok in de keel verhinderde hem het spreken. ‘Ach het geeft niet, lieverd, kijk maar naar de overkant. Ik heb nog nooit zoveel bomen gehad.’
Terwijl ze keken vormde zich een plan in het hoofd van de jongen, waardoor zijn moeder tóch een kerstboom zou hebben.
Het kostte hem veel voorbereiding, maar met de hulp van zijn vader was alles op tijd klaar. Samen zaten ze op  kerstavond rond het bed van de vrouw. 
Stefan keek iedere keer zenuwachtig op de klok.
Het lag nu niet meer in hun handen, anderen moesten zijn plan uitvoeren.
Iets voor acht uur opende hij de gordijnen en deed hij het licht uit.
‘Wat…?’
‘Sttt kijk maar.’
Langzaam verscheen op het gebouw aan de overkant een grote verlichte kerstboom.
De bewoners hadden massaal gehoor gegeven aan zijn oproep, hun lampen dan wel aan of uit te doen.
Op de onverlichte balkons brandden honderden sterretjes terwijl steeds duidelijker het ‘Stille nacht’ klonk.

 

in opdracht voor WE-300

Advertenties

23 gedachtes over “Het laatste kerstcadeau

  1. Pingback: WE-300: de kerstspecial – update: 15-12 | Platoonline

  2. Hanneke, je weet je lezers wel te raken. Prachtige verhaal. Droevig maar ook vol liefde. Ik moest erbij aan de laatste dagen van mijn moeder denken. Die hadden niets met kerst te maken maar ik had toch die associatie. Ik zag haar zo liggen, met die handen boven het dek en die gesloten ogen. En dat ze ineens een helder moment had en zei: let er maar niet op als ik iets vreemds zeg, ik ben het niet. Het is mijn ziekte. Kortom… rillingen.

    • plato, heb jij dat wel eens dat je een verhaal in je hoofd verzint, het voor je ziet gebeuren en er een brok van in je keel krijgt?
      dat had ik nu met dit verhaal.
      in mijn hoofd ging het verder: moeder overleed, maar ieder jaar met kerst verscheen er een kerstboom op de flat, werden de sterretjes ontstoken en klonk er een kerstlied. speciaal voor de patienten, die de kerstdagen in het ziekenhuis door moesten brengen.
      …..helaas moest er met 300 woorden een streep onder……..

      • Zo heb ik dat niet. Meestal komen er brokstukken van een verhaal bij me binnen, soms een regel waar ik dan de rest aan vast moet knopen. Echt emo verhalen verzinnen doe ik nooit, geloof ik. Bij mij is er altijd wel iets van humor in, dat ik dan weer flink moet inperken om een balans te vinden.
        Als ik er even voor ga zitten zou ik een verhaal over de dood van mijn moeder en broer kunnen schrijven, maar ik doe het niet. Het was in beide gevallen niet zo’n prettig einde en het belast me teveel. Ik word er verdrietig van. En wat een schrijver in elk geval nodig heeft is een gezonde afstand tot zijn onderwerp.

        Enfin… zo heeft iedereen zijn eigen invalshoeken en gedachten. Dat maakt schrijven leuk. Dat het op verschillende manieren toch goed en leuk kan zijn.

  3. Dat is een mooi cadeau dat haar zoon haar gaf. Mooi verhaal Hanneke, helemaal passend bij kerst, al is het wel een droevig verhaal.

    Ik heb wel een opmerking, of eigenlijk eerder een vraagje, maar dat heeft niets met de inhoud van je verhaal te maken. Waarom gebruik je twee soorten lettertypen in je verhaal?

    Mijn complimenten, ik ben een groot bewonderaar van je verhalen. Fijne feestdagen Hanneke.

    • dat lettertype gaat helemaal vanzelf, ik baal daarvan, want vaak moet ik de tekst een paar keer opnieuw uploaden. vandaag was ik het na 3 keer zat 😉
      fijn dat je van mijn verhalen geniet, bedankt voor je compliment, voor jou ook fijne feestdagen.

  4. Sterrentovenaar

    liefde kan bergen verzetten en diepe zeeën verdrogen
    sterren toveren in de diepste duisternis
    zelfs wanneer er nergens een lichtpunt is
    maar ‘t mooiste licht vinden mensen in elkanders ogen

    En stilletjes zing ik Stille nacht mee…

    Prachtig geschreven, Hanneke!
    Lenjef

  5. Hulde dat je in 300 woorden een heel verhaal kan schetsen dat me zo kan raken. Het is een droevig eind, maar aan de andere kant geeft het ook hoop omdat het laat zien wat liefde met en voor iemand kan betekenen: alles! De brok ontroering die ik er gratis bij kreeg, neem ik voor lief.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s