Kerstavond

Het was de middag van 24 december.
Wim zat in zijn versleten fauteuil voor het raam. Hij draaide de kaart in zijn hand nog eens om.
‘Hele fijne kerstdagen en tot over drie weken!’ stond er in een regelmatig handschrift.
Het was een kaart van zijn kleindochter Veerle. Ze studeerde een jaartje in Amerika, maar had toch aan hem gedacht. Achttien jaar was de kleine meid alweer. Wat vloog de tijd.
Hij wist nog zo goed dat Roos en hij voor de eerste keer ouder werden. Vandaag, vierenveertig jaar geleden hielden ze de kleine Maaike voor het eerst in hun armen. Er volgden nog drie dochters en Wim was stapelgek op ze.
Glimlachend herinnerde hij zich de vervlogen kerstdagen.
De jongste dochters ieder op zijn knie, terwijl de oudste twee aan zijn voeten zaten en geboeid naar het kerstverhaal luisterden. De ene keer het eeuwenoude kerstverhaal van het kind in de kribbe, de andere keer een spannend verhaal van een verdwaald jongetje in een groot Noors bos.
Maar nooit zou hij die kerst vergeten dat hij het verhaal vertelde van ‘Het meisje met de zwavelstokjes’. Zijn lieve Roos had quasi verwijtend, maar met een glimlach op de lippen, haar hoofd geschud toen de oudste meisjes in tranen bij haar op schoot kropen. Pas toen er allerlei lekkers uit de kast gekomen was, waren ze bedaard.

In een oogwenk was alles voorbij gegaan.

‘Wim, wat zit jij toch in het donker.’ Roos knipte wat lampjes aan. ‘En je hebt je nog niet eens verkleed! Kom op, Maaike verwacht ons om zes uur.’ 
De man stond op, legde de kaart op tafel en gaf in het voorbijgaan zijn vrouw een zoen op de wang.
Er was veel veranderd, maar ook veel goeds voor teruggekomen.
Het was al jaren de traditie dat de voltallige familie op kerstavond bij Maaike bij elkaar kwam. Ze zouden er eten en opa zou voor de kleintjes een kerstverhaal vertellen. Later op de avond zouden ze allemaal de kerstnachtdienst bijwonen.

‘Wat denk je,’ vroeg Wim zijn vrouw ‘zal ik vanavond eens het verhaal van de zwavelstokjes vertellen?’
‘Als je dat maar laat.’ antwoordde Roos streng, terwijl er pretlichtjes in haar ogen twinkelden.

n.a.v WOW

Advertenties

23 gedachtes over “Kerstavond

  1. hoi hanneke
    wat was wim trots dat zijn kleindochter die 18 jaar was in Amerika studeerde
    Wat zal hij gelukkig zijn met zijn vrouw om alles bijelkaar te hebben en oude koeien uit de sloot te halen over de vervlogen tijden en rond de tafel te zitten om met z’n lekker te eten
    Groetjes Rinus

  2. Wat een mooi verhaal, heb toevallig ongeveer een maand geleden in de Efteling het verhaal van het meisje met de zwavelstokjes gezien en hoe stom dat misschien klinkt vond het zo indrukwekkend en ook wel mooi gedaan dat je zo die geest uit dat meisje weg zag gaan naar boven dat eigenlijk de tranen in mijn ogen schoten. Maar het is inderdaad wel een heel zielig verhaal.

  3. Wim wil nog een keer terug naar vroeger. Maar ja, dat kan nu eenmaal niet. Ik kan me er wel wat bij zijn opmerking voorstellen. Maar dat is een gevoel vanwege het feit dat het tegenwoordig zo anders, soms zo afstandelijk is. Hele fijne kerstdagen. Het is maar te hopen dat ze inderdaad heel blijven 🙂

    Ik wens iedereen nu alvast heel fijne feestdagen. Maar ik ga nog niet weg.

  4. Toch zou het me erg leuk lijken om kerstfeest eens te vieren zoals vroeger, inclusief het kerstverhaal van de zwavelstokjes. Dus Roos moet niet zo flauw doen! Mooi en sfeervol verhaal.

  5. Heb ik deze WOW gemist, Gelukkig lees ik het nu. Wat een mooi kerstverhaal.Na zo’n verhaal krijg ook ik heimwee naar de kerst van vroeger.
    groetjes ,Ria

    • Geweldig verhaal en zó herkenbaar.
      De Hulk zijn stoel was elke zondag omringd met kinderen en daar hebben ze het nu nog over.
      De verhalen van ‘Appie het aapje’ e.a. verslonden ze.

  6. Daar ben ik weer na een mooie vakantie op Curacao. Ik moet bekennen dat ik een beetje ‘weblogmoe’ ben. Ik heb ook niet veel puf/inspiratie meer om te schrijven, vandaar mijn blogpauze!
    Ik ben weer helemaal ‘bijgelezen’ op jouw blog en heb genoten van de WOW’s en de Sintfoto’s.
    Ik wens jou en je familie alvast hele Prettige Kerstdagen.
    Groetje van Henny Breedijk.

  7. Eenentachtig jaar, zwarte jurk in een rotanstoel bij de kerstboom. Op de grond zitten haar achter- en kleinkinderen. Daarachter haar kinderen in kerstkleding. Ze vertelt een verhaal over vroeger en iedereen luistert aandachtig. Het is Kerst 2052 en het sneeuwt buiten.

    Zo zag ik mijzelf jaren terug..over nog heel veel jaren…. en na het lezen van dit verhaal, zie ik mijzelf weer zitten. Mooie verhaal. Jullie ook heel fijne feestdagen gewenst!

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s