Hoor de wind waait door de bomen…..

Vanochtend werd ik wakker met het idee dat het pas acht uur was. Hooguit half negen, want wat was het nog donker. Een blik op de wekker wees uit, dat het al kwart voor tien was. Buiten waaide de wind door de bomen, zelfs in huis waaide de wind. Ik besloot er maar uit te gaan en na een snelle douche en ontbijt heb ik me op de bank geposteerd met de zaterdagkranten.
Nu is het twaalf uur. Buiten het geraas van de wind en het geluid van de regen die tegen het raam slaat, is het muisstil in huis. De familie wentelt zich nog in Morpheus armen en ook de hond ligt total loss op zijn kussen. Met een blik naar buiten, concludeer ik tevreden, dat ik er vandaag niet meer uit hoef: alle boodschappen zijn binnen en ook voor Sinterklaasavond ben ik helemaal klaar.
Nou ja helemaal? Ik moet nog een laatste hand leggen aan de surprise en dat is het enige dat me een beetje dwarszit. Als ik zoal de verslagen hoor van de anderen, kunnen we vanavond weer rekenen op fantastische bouwwerken en daar zal mijn eenvoudige idee wat bleekjes bij afsteken, ben ik bang. Ach, ieder heeft zo zijn talenten en knutselen is er geen een van mij. Het gedicht klopt dan weer wel en het cadeautje zal zeker in de smaak vallen. Straks ga ik een flinke pan soep koken in de nieuwe boerenkool/soeppan. Niet zo’n gezellige kippenpan als de vorige, maar nu een robuuste roestvrije kookpan waar negen liter in kan.
Het hele huis zal dan naar bouillon ruiken en de hond zal drie lange uren geduldig wachten op haar soepbot en er daarna uren zoet mee zijn.
Het is zo’n doodnormale zaterdag, waar ik intens van kan genieten. Met als apotheose vanavond het heerlijk avondje van Sinterklaas.
De stilte is verdreven, want ik hoor mezelf ineens neuriën:
‘Hoor de wind waait door de bomen……’



Advertentie