Het huisje

Mijn grootouders bewoonden een bovenhuis in Amsterdam.
Om in de weekenden de drukte van de stad te ontvluchten, kochten ze in de jaren dertig vorige eeuw een buitenhuisje op de Veluwe.
Het was een oud boswachtershuisje en het stond midden in het bos, ver van de bewoonde wereld.

Door de jaren heen werd er geregeld iets aan het huisje verbouwd. Zo kwamen er drie slaapkamers bij, een veranda en een serre. De buitenplee werd vervangen door een toilet in huis.

Vanaf mijn vroege jeugd brachten we de vakanties door in het huisje van opa en oma.
In mijn herinneringen was het altijd mooi weer en speelden we buiten totdat het donker werd. We klommen in de grote boom, zwommen in het beekje en als het eens regende deden we een spelletje in de serre.
Mijn moeder leerde ons vogels herkennen. Dan zaten we met een verrekijker op de veranda en wees ze ons het verschil tussen de verschillende mezensoorten. We luisterden naar het geluid van de koekoek en het kloppen van de specht.

Geleidelijk aan kwamen we minder in het huisje. We hadden nieuwe bestemmingen voor de vakanties, Spanje en Oostenrijk.

Begin dit jaar ben ik terug geweest bij het huisje. Samen met mijn oudste kleinzoon.
Er was niet veel meer van over. De veranda was verrot, planken staken omhoog. De ramen waren gebroken en door het dak van de serre groeide een acacia.
Maar toen ik mijn ogen sloot, hoorde ik de bonte specht en de koekoek. Rook ik de rijke geur van de jasmijn. Zag ik opa en oma op de veranda zitten.

Het zal de laatste keer zijn dat ik bij het huisje ben geweest. Het wordt gesloopt. De stad rukt op en er zal een nieuwbouwwijk komen.

Zesenzeventig ben ik nu. Ook ik ben een bouwval geworden. De artsen geven me nog drie tot zes maanden.

Net als het huisje.

Advertenties

13 gedachtes over “Het huisje

  1. Voor mij is ie helemaal nieuw.
    Bij “oudste kleinzoon” dacht ik: okeej, ik wist niet dat je oma was, maar het zou kunnen.
    Daarna werd ik helemaal meegesleept in je romantische herinneringen om vervolgens snoeihard onderuit te vallen. Je wordt bedankt! 🙂

  2. Aan het eind van deze mooi geschreven impressie schrok ik me wild… Maar wist natuurlijk al heel snel dat een en ander niet klopte en deze ‘ik’ geen Hanneke heet.

  3. Herkende het wel,maar het blijft mooi nog uit m’n ‘lurktijd’ zal maar zeggen.Toch maar goed dat je alles in word hebt bewaard kunnen we er weer opnieuw van genieten.

  4. De moeite van het herplaatsen waard. Ik herinner me het verhaal trouwens niet. Dus misschien was het voor mijn Hanneke tijd. Jammer dat zo’n huisje weg moet. Maar helaas is dit de realiteit. Veel van die huisjes verdwijnen en er komt een uniforme steenklomp voor terug.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s