Mist

Marnix was anders dan anderen.
Zijn moeder weet dit aan zijn vroegtijdige geboorte.
Na zeven maanden zwangerschap was hij  veel te klein om buiten de couveuse te overleven. Dus sleet hij de eerste maanden van zijn bestaan achter het glas, ver weg van de liefkozende armen van zijn ouders. Zo ging dat in de jaren vijftig. Pas na zes weken voelde hij de warmte van zijn moeder, hoorde hij haar hartslag, maar toen herkende hij die al niet meer.
Marnix ontwikkelde zich lichamelijk goed, maar geestelijk bleef hij achter.
Hij kon uren achtereen voor zich uit staren terwijl hij zijn bovenlichaam ritmisch heen en weer wiegde.
Hoe ouder hij werd, des te meer het leek alsof alles langs hem heen ging.
Vanwege zijn handicap ging hij niet naar school. Zijn moeder vond het prima zo. De jongen was lief en rustig en zo kon ze hem een beetje in de gaten houden.
Toen hij tien was, kon niemand meer contact met hem maken. Marnix leefde in zijn eigen wereld. Stond het liefst de hele dag voor het raam in de verte te staren.
Het was een mistige ochtend in november. Marnix stond op zijn vaste plekje voor het raam.
De mist maakte zijn wereld overzichtelijk, het leek daar nu net als in zijn hoofd.
Hij opende de deur en stapte behoedzaam naar buiten.
Dit was zijn wereld. Hier voelde hij zich thuis. Langzaam werd hij een met de mist.
Toen zijn moeder hem niet op zijn vaste plekje vond en de deur geopend zag, sloeg ze alarm.
Er werd een zoektocht op touw gezet, maar het weer bemoeilijkte het zoeken. Na drie dagen trok de mist op. De jongen werd nooit gevonden. Maar ieder jaar, op een mistige dag in november, meende zijn moeder zijn silhouet in de nevel te ontdekken.

geschreven voor WE-300

Advertenties

24 gedachtes over “Mist

  1. Zoëven liep ik met mijn hond in de mist en dacht :” Wat zou het mooi zijn als alle nare dingen zich oploste in de mist ” .Nu ik dit lees weet ik het niet .Het grijpt me wel aan.
    Groetjes ,Ria

  2. Mijn kind is een – mistkind – en heel soms stap ik bij hem in zijn mistige bestaan binnen, waar het mij benauwd is hij gelukkig en tevreden. Wat kan ik anders dan van mist houden?
    Mooi geschreven!

  3. Pingback: WE 300: Een zwaar gesprek en een nieuw woord | Platoonline

  4. Geweldig Hanneke, nooit gevonden is een prima ehhhh… vondst. Dat einde doet me denken aan de heks van Oerd op Ameland die haar zoon Sjoerd zoekt die (maar dat weten ze niet) ooit omkwam op zee. Daar loopt ze met haar lampje en snerpt Sjoeoeoerd, Sjoeoeoerd… door de mist.

    Heerlijk om te lezen. Je bent een echt jong talent jij. 🙂

  5. Prachtig geschreven Hanneke!! Zeker omdat de mist zo actueel is.
    Voor Marnix een prachtige oplossing ………. voor de rest van de familie niet echt, beter gezegd, echt niet!

  6. Heej… ik dacht dat ik alle inzendingen had gelezen. Nu zit ik zomaar wat rond te neuzen in blogland, kom ik zomaar dit stukje nog tegen, had ik dat gewoon nog niet gelezen…

    Ohhh, wat een prachtig verhaal. En wat droevig… Echt HEEL ERG MOOI geschreven.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s