De nalatenschap

Melissa was voor het wekelijkse thee-uurtje op bezoek bij haar moeder. Die leek na het overlijden van haar man nog brozer dan voorheen. Het zouden wel eens de laatste maanden voor  het oude mensje kunnen worden. En eerlijk gezegd zou dat niet verkeerd uitkomen.
Niet dat ze niet van haar moeder hield. O nee, ze had beslist warme gevoelens voor haar. Maar feit was, dat het geld van haar moeder hen voorgoed uit de brand zou helpen. Bovendien was moeder toch al bijna negentig. Ze had een hoge leeftijd bereikt en een mooi leven gehad.
Melissa keek nog eens goed om zich heen en schatte de waarde van de inboedel op zo’n vijf ton. Het huis zou zeker twee miljoen opleveren.
Haar ouders waren vermogend en Melissa en haar twee zussen waren in weelde opgegroeid. Hoe anders was het nu.
Rob was weer ontslagen. Geen idee waarom, maar hij had de pech iedere keer op de verkeerde plek terecht te komen, het werk was onder zijn niveau of te zwaar voor zijn zwakke gestel.
‘Is er wat, kind?’ vroeg de oude dame. ‘Smaakt de thee niet?’
‘Oh nee, die is prima moeder, ik maak me alleen wat zorgen om Rob, hij is weer ontslagen.’
Ach, dat is niet zo leuk, gelukkig hebben jullie nog een flinke buffer van het geld van papa.’
Ze moest eens weten, dacht Melissa. Dat geld was er doorheen gevlogen en ze hadden nu zelfs een schuld van ruim veertigduizend euro, omdat de verbouwing van hun huis wat hoger was uitgevallen dan gepland. De luxe camper was ook nog niet afbetaald.
Er viel een ongemakkelijke stilte. In tegenstelling tot haar zussen, had Melissa niet veel gemeen met haar moeder. Het klonk gek, maar moeder was wars van luxe, leefde eigenlijk heel sober en gaf veel aan goede doelen. Teveel had Rob gezegd, ze had het beter aan haar kinderen kunnen geven. Het was toch van de gekken, dat zij ieder dubbeltje om moesten draaien, terwijl die dakloze nietsnutten er riant bijzaten?
Melissa roerde wat door het theekopje, dat onderdeel was van het afschuwelijke servies met de pauwen en alleen voor de visite uit de kast gehaald werd.
‘Prachtig kopje mama.’zei Melissa om maar eens een onderwerp aan te snijden.
Moeder knikte, ‘Ik ben er ook zeer aan gehecht, het was een cadeau van je vader. Het was niet eens duur, maar daar gaat het niet altijd om hè, meisje?’
Een kwartiertje later stapte de dochter maar eens op, ze kuste haar moeder op de wang en vertrok.
Ze werd uitgezwaaid door de hoogbejaarde dame, die ondersteund werd door haar verzorgster.
‘Arme Melissa, ik hoop dat ze ooit begrijpt dat er meer in het leven is dan bezit. Ik ben bang dat ik haar teveel verwend heb.’

Twee weken later overleed de oude vrouw.
Tijdens de begrafenis zaten de dochters onophoudelijk te snikken. Ondanks haar hoge leeftijd, was hun moeder nog niet te missen.
Ze werd geprezen om haar maatschappelijke bewogenheid en gulheid naar de minderbedeelden. Een dakloze moeder, die ze regelmatig bezocht en ondersteund had, zong een lied waarin liefde voor de vrouw en verdriet om haar overlijden klonk.

Precies een maand na de teraardebestelling, kwamen de zussen en hun echtgenoten samen bij de notaris. Het testament zou voorgelezen worden.
Melissa had zich in stemmig zwart gekleed en drukte een kanten zakdoekje tegen haar betraande ogen. Het was goed uitgekomen dat ze wat verkouden was, zodat het gesnotter er behoorlijk echt uitzag.
Eindelijk was het moment daar. Ze zouden uit hun financiële misère verlost worden.
Na een kort, persoonlijk welkom begon de notaris aan het zakelijke gedeelte.
‘Het testament is redelijk gemakkelijk samen te vatten. Het huis en de inboedel worden ondergebracht in een stichting en opengesteld voor dakloze moeders. Van die stichting worden de oudste dochter, Louisa, en ik toezichthouders. Daarnaast wordt het kapitaal verdeeld onder Louisa, Lotte en Melissa.  Helaas is dat door ongelukkige beleggingen behoorlijk geslonken. Toch blijft er voor iedere dochter nog een aanzienlijk bedrag over. Dit bedrag wordt in een fonds gestort dat de komend tien jaar vijftigduizend euro per persoon uitkeert.’
Melissa gaf een kreet, ‘Maar vijftig duizend per jaar? Waar zijn de miljoenen gebleven?’
‘Helaas mevrouw, zoals ik al zei: ongelukkige beleggingen…’ verontschuldigde de notaris zich.
‘Maar,’ ging de man opgewekt verder ‘uw moeder heeft tevens bepaald, dat het servies met de pauwen, waar u zo gek op bent, u toekomt.’
Nu pas stroomden de tranen Melissa oprecht over de wangen.

Advertenties

18 gedachtes over “De nalatenschap

  1. Inderdaad, lekker puh. Ik zou de dochters die op Melissa lijken niet graag de kost willen geven.

    Een goed verhaal en ook nog eens leuk geschreven.

  2. Jammer dat geld soms zo’n rol kan spelen dat mensen bijna hopen dat hun ouders het niet lang meer zullen maken. Alsof dat alles oplost.
    Je ziet zo vaak dat mensen zo’n ruzie hebben om nalatigschap en dat is heel triest om mee te maken.

  3. Heerlijk, een echt gna-gnaverhaal!

    Hopelijk maken mijn ouders alles lekker samen op, want wij hebben het makkelijker en beter dan zij het ooit gehad hebben. En toch niks extra;s aan willen pakken he, tijdens feestjes en partijen? Eigenwijs!

  4. Eigen schuld, dikke bult! Dat heb je als je zo hebberig bent… moeder heeft ze allemaal een oor aan genaaid maar Melissa vooral! Wat zal ze lachen in haar vuistje in haar graf…
    Mijn moeder zei altijd (sorry, daar is ze weer):
    Wie vooruit rekent moet altijd over rekenen…

  5. Jammer dat geld zo belangrijk is, soms belangrijker dan je eigen familie. Nog erger is dat deze mensen nooit gelukkig zullen zijn, niets meer kan waarderen. Triest, maar het gebeurt echt. En deze mensen leren hier echt helemaal niets van, ze begrijpen het niet eens.

    Groetjes van Alie

  6. Net goed. De trut. Het zal haar leren, met haar liefde voorde pauwenveren. Heerlijk verhaal. Gesmuld heb ik. Je zag aankomen dat het hartstikke verkeerd zou gaan en het is dan ook zo leuk dat het ook gebeurt.

  7. Het leven is niet zo gemakkelijk voor de Melissa’s van deze wereld. Ze zitten zichzelf zo in de weg, dat ze materiële zaken met geluk verwarren.

  8. Je hebt me goed misleid in het begin zeg…. ik kreeg t gevoel dat je een moordplot had geschreven maar dat bleek niet zo….

    Zo zie je maar, ooit…. komt ieder boontje om zijn loontje!

    Wederom subliem geschreven maar ja dat kan niemand zoals jij!

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s