De violist

Wilfred was geniaal in zijn vak.
Al op jonge leeftijd had de muziek hem gegrepen.
Als kleuter kon hij uren luisteren naar de langspeelplaten van zijn opa.
Met gesloten ogen dronk hij de klanken in.
Klassieke muziek, flinke dramatische stukken. Daar hield hij van.
Op zijn achtste kreeg hij zijn eerste viool. Les had hij niet nodig: hij leerde het zichzelf wel aan.
Al snel speelde hij de sterren van de hemel.
Uren bracht hij door met zijn geliefde muziekinstrument.
Zijn moeder maande hem wel eens naar buiten te gaan, om met vriendjes te spelen.
Maar Wilfred had geen vriendjes. Die begrepen niets van zijn muzikale keuze.
‘Klassiek is voor oude mensen,’ zeiden ze  ‘luister hier maar eens naar.’ En ze hadden hem een onmuzikale herrie laten horen. Het was afgrijselijk.
Thuis had hij snel de muziek van Camille Saint-Saëns  opgezet. De ‘Danse macabre’ was zijn lievelingsstuk.
Ondanks het uitzonderlijke niveau van zijn vioolspel, was er geen plek voor hem op het conservatorium. Want noten lezen kon hij niet. Dat vond hij maar onzin. Muziek maken, ging om de emotie, het gevoel. Dat kreeg je niet door een paar zwarte stippen op een notenbalk te volgen.
Zijn muzikale ster steeg. Maar terwijl zijn carrière een vlucht nam, begon zijn gedrag bergafwaarts te gaan.
Hij studeerde twintig uur per dag, sliep nauwelijks en alleen als er voedsel in huis was, at hij wat.
Vlak voor zijn eenentwintigste verjaardag had hij zijn eerste grote optreden in een uitverkocht Concertgebouw.
De muziek nam bezit van hem. Het zweet gutste over zijn lijf, zijn ogen draaiden wild, het uitgemergelde lichaam wankelde en terwijl de laatste tonen klonken, zakte hij in elkaar. Een toegesnelde arts kon niets meer voor hem doen.
Wilfred was dood. Gestorven tijdens de uitvoering van zijn geliefde Danse Macabre.
 


geschreven voor WE-300 bezetenheid

 

 

 

Advertenties

27 gedachtes over “De violist

  1. En toch………..denk ik…………dat Wilfred zich geen andere doodsvorm had gewenst dan te sterven in het harnas…..alleen wellicht iets ouder.

    Prachtig beschreven, * buigt… neemt petje af…..*

  2. Gedreven tot in de dood

    het zal je kortstondige lot maar wezen
    gans de levenslijn
    bezeten te zijn
    door iets waarvan je niet kunt genezen

    Lenjef

  3. Ook al voelde je het einde (letterlijk) wel aankomen, is het toch een erg goed verhaal. Met veel plezier gelezen. Er zijn duizenden mensen die geen noten kunnen lezen, maar gewoon de aanleg hebben hun instrument met verve te bespelen. Maar zij halen het concertgebouw niet. Geen opleiding, dan ben je ‘dus’ nergens.
    Ik zal eerlijk zijn: Ik was op zoek naar een andere Hanneke. Kwijtgeraakt door het gedoe bij Weblog. Kwam zo bij jou terecht. Maar dit ziet er ook prima uit. Ik denk dat ik nog wel eens langs kom.

  4. Pingback: WE 300: Het woord voor oktober/november | Platoonline

  5. Een goed stuk met een macaber einde. Kleine bemerkingen:

    Op de een na laatste regel is het al duidelijk dat ie dood is. Het zinnetje: Wilfred was dood hoeft dus niet meer.

    Het verhaal geeft geen goede reden voort het bergafwaarts gaan van Wilfred.
    Die reden moet er wel zijn om de slechte afloop van het verhaal geloofwaardig te maken. Nu dat einde iets te gemakkelijk afgedwongen.

    Het zijn maar kleine dingen want het verhaal is verder prima. Ik heb het met plezier (en natuurlijk ook met afschuw) gelezen.

  6. Gestorven tijdens het beleven van zijn passie, maar waarom heeft de moeder niet ingegrepen, toen zijn gedrag zo sterk veranderde? Of woonde hij zo jong al niet meer thuis?

  7. Bah… ik kan wel noten lezen, al sinds mijn vierde, maar muziek maken kan ik niet. Dus heeft het lezen van noten weinig zin. Je gaat steeds mooier schrijven Hanneke… elke keer weet je mijn adem te benemen… en overtref je jezelf. Mijn complimenten!

  8. Marja, dat klopt. Maar je kunt nog zo talentvol zijn en toch gewoon eten en slapen. Dus de aanleiding van die bezetenheid waardoor hij slecht eet en slaapt, lijkt er niet echt te zijn. Als die er is wint het verhaal aan kracht, denk ik. Zo is het verhaal ook prima trouwens, dus geen kritiek. Alleen maar een bemerking waarvan ik weet dat Hanneke dat op prijs stelt.

  9. Prachtige muziek en een goed verhaal. Ik ga met Plato mee in zijn opmerkingen, want ik vind dat je de aanleiding nog ietsjes kunt uitwerken, maar vind tegelijkertijd in de tweede zin: “al op jonge leeftijd had de muziek hem gegrepen” een duidelijke aanleiding en reden voor het zich verliezen in de muziek.

  10. Schitterend!!! Dance Macabre is ook een van mijn lievelingsstukken, gelukkig ben ik niet zo bezeten Wilfred, maar ik kan me wel voorstellen dat je je volledig in de muziek kan verliezen!!

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s