Het bankje

Het is eind april.
Een zaterdagochtend rond de klok van tien.
Ik maak mijn dagelijkse rondje met de hondjes, een wandelingetje van zo’n drie kwartier door het park en rond de vijver.
Het is nog een beetje fris, maar de lucht is strak blauw en het zonnetje schijnt uitbundig.
Op het laatste stuk van mijn route, kom ik altijd langs het bankje.
Ook vandaag zitten ze er weer, twee mannen en een vrouw. Ze zijn bewoners van de daklozenopvang even verderop.
Eén man kom ik wel vaker tegen in onze woonplaats. Onverzorgd uiterlijk, woeste haardos, tanden uit de mond, maakt wilde bewegingen en is altijd dronken, naar het schijnt.
De andere man ziet er keurig uit. Zijn gebruinde gezicht is gladgeschoren, zijn haar gemillimeterd en zijn kleren zien er netjes uit. Eerst dacht ik dat hij een begeleider was, maar toen ik zag dat ook hij een blikje bier in de hand had, wist ik beter. De vrouw is van mijn leeftijd, denk ik. Lange blonde haren en ondanks diepe groeven in het gezicht, kan je zien dat ze ooit een mooie vrouw moet zijn geweest.
In het begin was ik een beetje huiverig voor ze, maar al snel bleek dat dat nergens goed voor was.
De lege bierblikjes liggen al weer onder de bank en de woest uitziende man is al behoorlijk aangeschoten.
Voor de hondjes maakt het niets uit, die lopen vrolijk naar ze toe om ze te begroeten.
‘Hé mevrouw,’ zegt de wildebras, ‘mag ik je riem even lenen. Ken ik me vriend uitlaten.’
Een grap die hij iedere keer maakt en waar hijzelf enorm om moet lachen.
Dan ziet hij mijn rugtas en vraagt de bekende vraag: ‘Heb je bier bij je?’
‘Nee,’ antwoord ik, terwijl ik mijn tas van mijn rug laat glijden, ‘wel eierkoeken.’
‘Nou ja, dat is ook goed.’ zegt hij enigszins teleurgesteld.
Die ochtend had ik in een opwelling de koeken in mijn tas gestopt. Geen idee waarom, ik had waarschijnlijk de lente in mijn hoofd.
De nette man schuift een stukje op, zodat er een plaatsje naast hem vrijkomt.
‘Neem plaats, biertje?’
Ik bedank vriendelijk, zeg lachend dat het mijn merk niet is.
 ‘Het is ook niet te drinken, maar het is lekker goedkoop.’ zegt hij. ‘Mijn naam is Henk, die woesteling daar is Willem en deze dame is Harriët.’
Ik noem mijn naam en een tijdje is het stil. De hondjes schooieren net zolang tot ze een stuk van de eierkoeken krijgen.
‘Ik heb vroeger ook zo’n hondje gehad.’ verbreekt Henk de ongemakkelijke stilte.
‘Én een vrouw én een dochter’ gaat hij verder.
Hij kijkt naar zijn handen en peutert aan een stukje loszittend vel.
Ineens kijkt hij me recht in het gezicht aan.
‘Een ongeluk maakte een einde aan alles, mevrouw.’
 ‘Zijn ze omgekomen?’ vraag ik.
‘Mijn dochtertje heeft dagen voor haar leven gevochten, maar uiteindelijk is ze overleden. Het was mijn schuld. Ik heb geen voorrang
verleend.’ Hij staart weer naar zijn handen.
‘Hé Henk, neem een slokkie, dan gaat het vast weer beter.’ mompelt Willem, terwijl hij een stok weggooit voor de honden, maar die zijn meer geïnteresseerd in de eierkoeken.
Henk trekt een bierblikje open.
‘Ik werd depressief. Ging drinken en raakte mijn baan kwijt. Ik zat in het onderwijs, weet u, leraar Frans. Mijn vrouw kon het allemaal niet meer aan en zette me uit huis. Ik geef haar geen ongelijk. Ik was onmogelijk om mee te leven’
‘Hier Henk, een peuk.’ zegt Harriët, haar zware stem en hoest verraden dat ze al teveel gerookt heeft in haar leven, maar wat maakt dat nog uit, als je onder deze omstandigheden leeft.
Henk inhaleert diep en gaat verder met zijn verhaal.
‘Ik raakte aan de drank. Kwam diep in de schulden, werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Wilde eigenlijk het liefst dood. Eenmaal weer op straat ben ik naar Zuid Frankrijk vertrokken, meegelift met een vrachtwagen chauffeur. Ik verdiende de kost met mijn mondharmonica en bracht winkelwagentjes terug. Van de opgespaarde munten kocht ik bier.’
Er loopt een moeder met een kind voorbij, de moeder houdt angstvallig haar kind bij de hand.
Ik zie haar blik van ongemak en afgrijzen en even realiseer ik me wat Henk en de zijnen moeten voelen.
‘Hé mevrouw,’ lalt Willem, ‘moet u een riem hebben voor uw kind? Zij heb er wel eentje.’ En hij wijst op mij.
De vrouw zegt niets, maar loopt een stapje harder.
‘Dit vind ik het ergste, mevrouw.’zegt Henk zachtjes. ‘We tellen niet meer mee. De mensen lopen snel voorbij, ze zijn bang voor ons. Maar we doen niemand kwaad. We zitten hier en drinken wat.’
Stilte.
‘Zie je je vrouw nog wel eens?’
‘Nee, ze woont in Arnhem.’ Hij graait in de binnenzak van zijn colbert en laat me een foto zien. Een gelukkig gezinnetje: vader Henk, zijn vrouw en dochtertje van een jaar of zeven. Zelfs de hond staat er op.
‘Genomen vlak voor het ongeluk. Vlak voor het begin van het einde.’
Stilte.
Henk staart minutenlang naar de foto.
‘Ga je iedere avond naar de opvang?’ vraag ik, als hij de foto weer zorgvuldig opbergt.
‘Iedere avond. Voor een maaltijd, een bed en een douche.’
‘Ja ja, Henk is ijdel’ mengt Willem zich in het gesprek.’staat altijd uren voor de spiegel. Hij ruikt ook lekker vindt u niet?’ Hij laat een tandeloze grijns zien.
‘Met een verzorgd uiterlijk heb ik nog iets dat op zelfrespect lijkt. Als ik dat laat versloffen, is het afgelopen.’
Willem trekt zijn schouders op. Voor hem geen uitvoerige poetsbeurt.
‘Heb je nooit meer een baan gehad?’
‘O jawel, maar de drank hè. Ik versliep me, maakte fouten en vergat dingen. ’
‘Nooit geprobeerd te stoppen met drinken?’
‘Nee, ik voel me beter met drank op, dan kan ik vergeten. Deze tijd van de dag is ook het ergste, dan ben ik nog redelijk nuchter en drukt de pijn het hardst. Vanmiddag leef ik in een roes en zwijgen de stemmen.’Het is weer even stil.
Ik sta op.
‘Ik moet weer gaan.’ Ik durf niet te zeggen dat mijn dochtertje wacht. ‘Fijn je gesproken te hebben Henk. Sterkte.’
 Hij knikt. ‘Bedankt voor de koeken.’
Ik groet de anderen.
‘Hé mevrouw, mag ik je riem even lenen, ken ik me maat uitlaten.’
‘Dat heb je al gevraagd Willem.’ zegt Henk en pakt zijn volgende biertje.
Ik roep de honden en loop verder.
Een paar meter verder kijk ik even achterom.
Henk staart naar zijn blikje, Harriët steekt een sigaret op en Willem gooit met een woest gebaar de laatste stukken eierkoek naar de eendjes.
Terwijl ik terug loop naar mijn eigen veilige gezinnetje, denk ik aan het gesprek met Henk. En ik realiseer me dat, hoewel ik een stukje inzicht kreeg, ik nooit volledig in de huid van een zwerver kan stappen.
Dit verhaal is eerder verschenen op http://hannekelive.web-log.nl

Advertenties

7 gedachtes over “Het bankje

  1. Blijft mooi, herinner het me wel…
    Lekker weer een in de herhaling gegooid, je hebt gelijk!
    Vanwege de a.s. bruiloft zeker…joehoe wat spannend allemaal!

  2. Schrijnend maar helaas ook de realiteit.
    Op de havo in Rotterdam kregen wij ipv het schoolplein vegen als straf, vrijwilligerswerk doen bij de daklozenopvang in de Pauluskerk. Veel gezien. Wat ik nog erger vind is zwervers uit de vuilnisbak te zien eten. Fijn dat je er “positief” over schrijft. Sommigen vinden het kopen van de “Straatkrant” al een minzame aangelegenheid.

    Nog even een technische vraag (maar pas na De Grote Dag natuurlijk): hoe krijg jij alle regels zo netjes onder elkaar? Als ik een regel niet tot het eind volschrijf (bijv in een gedicht) krijg ik automatisch een witregel eronder en dat krijg ik maar niet verandert. Dus als je een keertje tijd hebt….

    Ik wens je/jullie een memorabele dag!

  3. Hoi Hanneke
    Dus jij bent ook al overgestapt.er zijn er meer die dat hebben gedaan.
    Wat een mooi verhaal
    Maar het is wel een beetje triest.
    Wat een ongeluk en drank niet veroorzaken.
    jammer maar dit gebeurt veel meer dan dat je verwacht
    Groetjes Rinus

  4. Jaaaa idd…

    Maar…………………….vandaag dan de grote dag………. ik wens jullie een fantastische dag toe in alle opzichten, en heel stiekem zit er vandaag een engeltje op je schouder in schutkleuren zodat ze onzichtbaar er toch bij kan zijn en met eigen ogen kan aanschouwen hoe trots jij bent en het naar je zin hebt.

    -x-♥

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s