De rode knop

Waarom het zover was gekomen en er niet eerder was ingegrepen, dat wist niemand.
Iedereen wist dat John van jongs af aan een voorliefde voor knoppen had.
Als kleuter kon hij niet van de stereo afblijven, switchte de televisie van het ene naar het andere kanaal. De knoppen in de auto van zijn vader hadden een onweerstaanbare aantrekkingskracht op hem gehad, zodat tijdens het rijden onverwachts de ruitenwissers of de radio aangingen.
Zijn ouders waren er aan gewend geweest en hadden de noodzakelijke maatregelen genomen, zoals het ver boven normale hoogte bevestigen van de lichtknopjes.
Op school was het probleem nog groter, want moest John naar het toilet, dan kon je er steevast op rekenen dat de bel ging, of het brandalarm in werking werd gesteld.
De juf was het zat en had een ingenieus bouwwerk gemaakt: een plank waarop een rode knop was gemonteerd waar John een paar keer per dag onbeperkt op mocht slaan. Dan ging er een zwaailicht aan, of rinkelde een bel en wanneer hij het niet verwachtte sprong er een duveltje uit een doosje.
Het leek het ei van  Columbus, want John had geen oog meer voor andere knoppen, alleen zijn eigen rode knop kon rekenen op zijn onverdeelde aandacht.
De knop doorliep met hem de basisschool. Ook tijdens zijn jaren op de highschool werd het nog veelvuldig gebruikt. Toen John naar de universiteit vertrok, leek hij van zijn voorliefde voor knoppen te zijn genezen.
Totdat hij de baas werd in het Witte Huis. President van de Verenigde Staten van Amerika en de macht kreeg over die ene belangrijke rode knop, die de totale chaos zou inluiden.
Terwijl de kruitdampen opstegen en niemand echt begreep waarom de VS een atoomaanval had uitgevoerd op Rusland, zat John in een isoleercel. En ramde als een wilde op de rode knop.

Red-button 

geschreven voor WE-300 Drukken

Advertenties

16 gedachtes over “De rode knop

  1. Wat een prachtig verhaal, toen de regel kwam dat hij president werd gingen mijn gedachten ook de kant van “die rode knop” op haha. Goed gevonden. Gelukkig fictie.

  2. Hanneke ik voelde de bui al hangen vanaf t begin! Jij en ik hebben dezelfde (enigszins lugubere) gedachtegang soms met verhalen schrijven. Ik hou daarvan! Geweldig verhaal!

    xxx Kati

  3. Joh Hanneke, is dit echt gebeurd?……..
    Whahahahahahahaha…. ik mag niet eens zeggen van mooie blog want daar is het te gruwelijk voor. Wat nu? Ehhh… tja, hee….gruwelijk mooie WE, dat benadert de werkelijkheid ook wel. En waarom reageerde ik niet eerder. Omdat ik de plaats LUIK frequenteerde. En omdat ik vandaag naar Ned. reisde. Met bioritmeboe en ander studiemateriaal.

    Nu lees ik ze ook meteen allemaal voor ik naar mijn grot ga.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s