Even helder

Ans keek onrustig om zich heen. Waar was ze nu weer terecht gekomen.
Och, kijk toch eens, ze liep nog op haar pantoffels ook.
Gelukkig had ze wel haar normale kleren aan onder haar jas. Eerder liep ze wel eens in haar nachthemd over straat.
Ze zag dat haar boodschappentas aan haar arm hing. Blijkbaar was ze op weg naar de winkel.
De onrust ging over in lichte paniek. Als ze nu maar wist waar ze was, dan kon ze de weg naar huis wel weer vinden.
Ze liep naar de hoek van de straat en keek op het straatnaambordje. Prins Bernardlaan, las ze.
Wat deed ze hier toch? Hier was ze al jaren niet meer geweest. Niet meer sinds Jan overleden was. Toen hij er nog was gingen ze in deze straat nog wel eens een kopje koffie drinken, maar het zag er allemaal zo anders uit.
De oude panden waren vervangen door moderne appartementen en op de plaats van het koffiehuis stond nu een winkel voor mobiele telefoons.
Dat herinnerde haar aan haar eigen mobieltje. Die had ze van haar dochter gekregen, zodat ze die altijd kon bellen.
Ze drukte op de juiste toetsen en na drie keer overgaan hoorde ze tot haar grote opluchting de bekende stem van haar dochter.
   ‘Lieverd, met mama. Het is weer zover. Ik was in de war en nu sta ik op de Prins Bernardlaan. Wil je me alsjeblieft komen halen? Ik weet niet zo goed hoe ik weer thuis moet komen.’

Dementerende 

geschreven voor WOW-helder

 

Advertenties

20 gedachtes over “Even helder

  1. Ontroerend van eenvoud; grote klasse.
    En die handen op de foto… Ik moest meteen aan mijn lieve oma’tje denken. God heeft zeker weten haar ziel, voor mij is dat zo helder als wat.

    (Ik had ook nog een tweede oma maar dat was een loeder. Drie van haar acht kinderen zijn het huis uitgelopen (voor ’t geval je medelijden met haar krijgt vanwege mijn term “loeder”) en zij had gelukkig andere handen anders had ik ook nog aan haar moeten denken.)

  2. Prachtig verhaal, ‘k moest meteen aan mijn moeder denken, die ging vaak fietsen en was veel de weg kwijt. Enkele malen fietste zij op de snelweg en werd dan thuisgebracht via allerlei ‘omwegen’.

  3. Mooi, betrokken en warm logje. Simpel en met veel invoeling geschreven. Precies goed. Dat ze haar mobieltje kon hanteren verbaast me niet. Er zijn eenvoudige mobieltjes met voorkeurtoetsen. De ervaring van mevrouw Breedijkies1 spreekt met trouwens ook aan. Want ook mijn moeder liep gewoon het ziekenhuis uit met rollator en in haar nachtpon en niemand had iets in de gaten. Als ik daar aan denk word ik nog kwaad op dat ziekenhuis.

    Dat maak jij nu allemaal los met zo’n verhaal.

  4. het lijkt me zo erg om zoiets mee te maken.

    Mijn opa was na zijn operatie tijdelijk dement geworden. Hij is toen ook op de dool gegaan, gelukkig was hij in het ziekenhuis gebleven en was hij in de verkeerde kamer gaan liggen. De verpleegsters hebben hem toen wel verhuist naar een kamer bij de verpleegsterpost zodat ze hem extra goed in het oog konden houden 🙂

  5. Slik-brok-slik-grotere brok

    Wat heb je dat ontroerend en mooi geschreven zeg!

    En was is het triest, juist in die heldere momenten beseffen zulke mensen dat ze zichzelf aan t verliezen zijn, dat is zo verdrietig! En ja dit soort verhalen hoor je vaak he in het vrijwilligerswerk wat jij (en ik) en vele anderen doen.

    Wel geweldig dat ze zo helder was en zich herinnerde waarvoor dat apparaat dat mobieltje heet ook al weer diende.

    -x-

  6. Dat is nu de reden waarom ik oproepbaar ben en zolang ik kan dat zal blijven.
    Inderdaad gaan dementerenden juist tijdens de heldere momenten er vandoor,willen terug naar huis.
    Daarom kon ze ook haar mobieltje bedienen.
    Mooi helder beschreven.
    Groetjes,Ria

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s