De opname

We schrijven: november 2001.
Ik moest voor een kleine ingreep naar het ziekenhuis voor een dagopname.
Spannend, want ik had nog nooit in het ziekenhuis gelegen – de periode van een paar weken aan het begin van mijn leven uitgezonderd.
Het ziekenhuis was pas geopend.
Ik had er alle vertrouwen in en zag een dagje nietsdoen eigenlijk wel zitten.
Een vrijwilligster bracht me naar een zaal, waar ik het laatste bed van zes kreeg toegewezen.
Ik kleedde me om in het blauwe, zeer oncharmante ziekenhuisgeval. Pakte mijn boek en nam plaats op het bed, zoals me gevraagd was.
Vrijwel direct miste ik het kussen.
   ‘Eh, zuster…..’ ik vond het akelig om direct te moeten zeuren, die meiden hebben het al zo druk, maar de hele dag met een jas onder mijn hoofd liggen was geen optie. ‘Zuster, heeft u ook een kussen voor me?’
  ‘Mevrouw, we zijn aan het zoeken, het lijkt alsof er op deze hele afdeling geen kussen te vinden is.’
Ik posteerde me weer op het bed en sloeg mijn boek open.
Snel werd ik afgeleid door gekerm in het verste bed.
Een vrouw van buitenlandse afkomst werd omringd door familieleden, vrouwen én mannen.
Ik trok de dunnen deken wat hoger op, want ik wilde de moslim mannen met mijn halfblote lijf niet in verleiding brengen. Het was een drukte van belang, maar hoe het personeel ook aandrong, het bezoek ging niet weg. Ik vroeg me af of het gezelschap ook mee was geweest in de operatiezaal.
Inmiddels was de verpleegster al een paar keer langs geweest om te zeggen dat ze echt hard op zoek waren naar kussens en, inderdaad, na drie kwartier kon mijn jas in de kast en had ik een kussen.
Of ik nog wat nodig had?
Eigenlijk had ik wel zin in koffie met een broodje en een extra deken was ook geen overbodige luxe. Het was koud op de zaal en het armzalige dunne dekentje hield me niet erg warm.
De koffie-met kon ik wel vergeten: want ik moest nuchter onder het mes. Inmiddels wist ik dat de ingreep van twee uur naar vijf uur was verplaatst en mijn maag ging gevaarlijk te keer, ik vreesde een ontsnappingspoging op zoek naar voedsel. Ook de extra deken was er niet en de verwarming had kuren. We kregen het advies onze jassen maar over ons heen te leggen.
Steeds meer zaalgenoten kwamen gedrogeerd terug van de operatiekamer. Steeds meer gekerm uit de hoek en ik ging het steeds minder leuk vinden.
Zou ik nog weg kunnen? Stel je voor dat de chirurg zijn mes niet kan vinden, of stijve vingers heeft van de kou? Of de laatste van vandaag maar even afraffelt!
Van ellende ging ik tv kijken: Het kleine huis op de prairie. Het werkte kalmerend en eindelijk was ik aan de beurt.
Van toen af ging het snel. Ik moest tot tien tellen, wat me niet lukte en voor ik het wist maakten ze me al weer wakker.
   ‘Mevrouw B. wakker worden.’
   ‘Hmmm.’ kreunde ik  ‘laat me maar liggen.’
Ik had in tijden niet zo lekker geslapen en bedacht me, dat ik een tank van dat slaapspul mee moest vragen naar huis.
Langzamerhand werd ik wakker. Checkte snel of allebei mijn benen er nog aan zaten, je weet maar nooit, en liet me terug naar de zaal rijden.
Daar was de rust terug gekeerd. De klaagvrouw en gevolg waren weg en alleen mijn overbuurvrouw en ik lagen er nog.
Die vertelde me dat we zo snel mogelijk moesten zorgen dat we wegkwamen, want als we om zes uur nog lagen te spugen of niet konden lopen, zouden ze ons een nachtje houden.
Daar had ik geen zin in. Mijn voeten zagen blauw van de kou en ik wilde naar huis, verwend worden.
Dus toen de dokter polshoogte kwam nemen, deed ik zo monter mogelijk. Met mij ging het prima. Zal ik even een koprol maken?
Dat hoefde niet, maar hij stonk er in en ik mocht weg. Thuis heb ik nog drie dagen zielig gedaan, maar toen de zorg afnam, besloot ik mezelf maar weer beter te verklaren.
Mijn ziekenhuisavontuur zat er op.

Ziekenhuisbed 

geschreven voor invalshoek

Advertenties

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s