De actualiteit

Soms haalt de actualiteit oude verhalen naar boven.
Door recente gebeurtenissen, moest ik ineens aan het onderstaande (eerder gepubliceerde) verhaal denken.

De ontmoeting

   Hij was nog twee stappen van me verwijderd. Mijn hart bonkte in mijn keel, eindelijk zou ik mijn vader ontmoeten.
Mijn moeder leerde hem vlak na de oorlog kennen. In Polen waar ze werkzaam was als tolk. Al snel bloeide er een liefde tussen hen op, maar het mocht niet, het kon niet.
Toen mijn moeder merkte dat ze zwanger was, ging ze terug naar Nederland.
Ze heeft nooit iets losgelaten over de identiteit van mijn vader. Pas op haar sterfbed, twintig jaar later, gaf ze mij zijn naam.
Ik was druk bezig met mijn leven en mijn vader was een beetje naar de achtergrond verdwenen, totdat aan het einde van de jaren zeventig de media bol stonden van zijn naam.
Ik was geschokt: was dit mijn vader? Ik keek uren naar zijn foto, zo dichtbij, maar tegelijk zo onbereikbaar.
In de jaren negentig vertrok ik naar Italië. Ik zette projecten op voor straatjongeren.
Op een dag kreeg mijn organisatie een uitnodiging uit Rome. Het bleek dat mijn vader van ons werk gehoord had en hij wilde ons graag ontmoeten.
Ik was bloednerveus. Zou hij een verband leggen tussen mijn naam en die van mijn moeder? Tussen haar uiterlijk en de mijne?
We stonden opgesteld in een rij toen hij de zaal binnenkwam. Mijn hart ging als een razende tekeer en toen hij vlak bij me stond, was ik bang het bewustzijn te verliezen.
  ‘Carola Vermaas’ stelde Mario mij voor.
Ik maakte een reverence en kuste de ring aan zijn hand. Toen ik opstond keek ik in mijn eigen ogen.
  ‘God zegene je, mijn kind.’ sprak hij in de taal die hij van mijn moeder geleerd had.
  ‘Grazie Padre.’ mompelde ik terug.
Het waren de enige woorden die ik in mijn leven met mijn vader, Paus Johannes Paulus II, zou wisselen.

Vaticaan 

Wees gerust: dit verhaal is geheel verzonnen, zodat de zaligverklaring van Paus Johannes Paulus II niet in gevaar zal komen.

Advertenties

18 gedachtes over “De actualiteit

  1. Ik ken m al en moest, ondank dat, er toch weer hartelijk om lachen 😉

    Die zaligverklaring….tja…. net als het verhaal van de dood van Osama….. ik trek er mijn wenkbrauwen bij op, ik geloof beide niet, ze dienen er slechts toe om mensen zand in de ogen te strooien, of ben ik nou te argwanend?

    Ps…mooie layout, mooier dan de vorige als ik t mag zeggen. Als je wilt dat ik dat logootje weghaal laat t dan even weten ;_)

  2. Ik kan me het verhaal nog goed herinneren. Erg leuk bedacht. Het zou een wonder op zich zijn. Maar nee, wonderen laten we over aan de katholieke kerk. Die trekt een laatje open en hup… we hebben er weer een heilige bij. Altijd leuk.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s