Vissen

Willem parkeerde zijn oude Ford Escort langs de rand van de stoep. Hij keek goedkeurend om zich heen. Ja, dit was een mooi plekje.
Hij liep naar de achterkant van zijn auto en opende de klep. Daar haalde hij zijn nieuwe visattributen uit. Een gloednieuwe hengel, een goedgevulde viskoffer en een comfortabele klapstoel.
Hij had een nieuwe hobby ontdekt.
Nou ja, eigenlijk had Corrie die voor hem ontdekt. Ze vond dat het, nu hij met pensioen was, tijd werd om eens iets te gaan ondernemen. Zelf had ze genoeg te doen en ze hoefde hem niet de hele tijd om zich heen. Had ze gezegd.
Hij had er nooit bij stil gestaan dat Corrie ook haar eigen leven had,  gevuld met vriendinnen en verschillende activiteiten. Hij had verwacht dat ze na zijn pensionering gezellig de dagen samen door zouden brengen. Een beetje samen het huishouden doen en koffiedrinken, krantje lezen,  boodschappen doen, dat soort dingen, maar dat zag zijn vrouw niet zitten. ‘Ga wat met vrienden doen, een kaartje leggen of ga sporten.’
Hij was een blauwe maandag lid van een sportschool geweest, maar dat was niets voor hem. De meeste van zijn vrienden werkten nog of waren druk met iets anders, dus daar had hij ook niets aan.
Toen was Corrie over vissen begonnen.
   ‘Het is ook goed voor je zenuwen, het ontspant.’
Een beetje ontspanning kon hij wel gebruiken, want hij was van nature al een piekeraar en nu hij alle tijd van de wereld had, was dat alleen maar erger geworden.
Willem had een mooi plekje bij de visvijver gevonden. Het was nog vroeg en er zat niemand.
Hij installeerde zich en maakte zijn vistuig klaar. Hij merkte dat het hem nu al rustiger maakte.
Met een ferme zwaai, gooide hij de lijn in het water. Niet te ferm, anders zou zijn schouder weer protesteren. Of dat ooit nog goed zou komen….
   ‘Niet aan denken, Willem, ontspannen.’
Twee minuten keek hij bewegingloos naar de dobber. Toen ging hij eens verzitten, haalde de lijn binnen en bekeek het aas. Onaangetast.
Weer wierp hij de lijn.
   ‘Hoe zou dat eigenlijk voelen, als je als vis het water uitgetild wordt?’  vroeg hij zich af. ‘Zo’n haakje door je lip… Zou dat pijn doen?’ Hij peinsde even, toen schudde hij zijn hoofd.
   ‘Nee, vissen hebben geen gevoel, dat zeggen ze altijd.’
   ‘Maar toch? Hoe kunnen ze dat eigenlijk weten?’
Hè, bah, daar had je het weer, zat hij net rustig te ontspannen kwam het gepieker weer.
   ‘Niet aan denken, relaxen.’
   ‘Zullen vissen elkaar ook missen. Wat als ik de moeder van een groot vissengezin naar boven hengel? Ik gooi haar dan wel terug, maar ze zal toch even uit de roulatie zijn. Of een oude vis, zoals ik, genietend van zijn nadagen en dan ineens…..’
Met een ruk haalde hij de lijn op. Gelukkig er zat niets aan.
Hij rommelde wat in zijn viskoffer en haalde er een schaar uit. Daadkrachtig knipte hij de haak van de lijn.
   ‘Zo, dat kan geen kwaad meer. Bovendien hoef ik me geen zorgen te maken hoe ik die vis van de haak moet krijgen, want dat heb ik ook nog nooit gedaan.’ mompelde hij in zichzelf.
Hij sloot zijn koffer en wierp de haakloze vislijn zo ver hij kon het water in.
Ontspannen hing Willem is zijn klapstoel. Kijkend naar de dansende dobber.
Daar hoefde hij zich geen zorgen meer over te maken.
Er was al genoeg om te piekeren.
Bijvoorbeeld of hij zijn vispas wel bij zich had, waar had hij die toch ook al weer gelaten?

Dobber 

geschreven voor Mins invalshoek

Advertenties

15 gedachtes over “Vissen

  1. Wederom geweldig. Bij mij op het werk krijgen collega’s die met pensioen krijgen eerst nog een PIZ-cursus (Pensioen in Zicht). Kan me voorstellen dat dat voor sommigen best nodig/verhelderend is.

  2. Het is lastig om een man, die altijd heeft gewerkt en geen hobby’s heeft, een hobby aan te praten.
    Wat mij betreft, had de echtgenote zich ook wel iets aan kunnen passen aan de veranderde levensomstandigheden van de man.:-)

  3. Ik mot d’r nait oan denken om Eisso de haile dag veur mein voeten te hemmen, zou stapelgek worden (dat bin ik dus nog nait). Moar vissen ken hie as de beste… as hie de kans hest, dan goat hie schier mit Bep ain dag vissen. Schiere invalshoek….

  4. Mooi verhaal, Hanneke. Willem is genezen van het vissen. En dat is goed. Het is een wrede sport. Maar dat mag je niet zeggen in Nederland. Je mag wel zeggen dat stierenvechten wreed is. Misschien wel leuk: een logje over hypocrisie 🙂

  5. die haak van de vishengel kan niet enkel vissen vangen. De labrador van mijn moeder is er eens in geslaagd om langs de kaai zo’n vishaak van een visser door haar tong te krijgen. Gelukkig heeft de dierenarts die haar nog goed kunnen verwijderen. En zoveel pijn deed het denk ik niet want ze zat te kwispelen bij de dierenarts met haak en dobber in haar bek :p

  6. Jammer dat mensen zich niet beter voorbereiden op een leven na het werken…het kan dan zoooooooo heerlijk zijn!

    En jammer, maar een eeuwige piekeraar krijg je helaas nooit zover dat hij niet meer piekert… daar helpt ook vissen zonder haak niet aan mee ;-).

    Goed verhaal Hanneke!

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s