Oma’s pannetje

Gek is het hè, dat de gewoonste dingen ineens bijzonder kunnen worden.
Neem oma’s pannetje nu bijvoorbeeld.
Jarenlang stond het bij mijn moeder in de kelderkast. Toen heette het nog de aardappelbak. Iedere avond werd het tevoorschijn gehaald, de aardappels er in geschild en de groenten schoongemaakt.
Een emaillen pannetje. Ovaalvormig. Blauw gemoffeld. Twee oren.
Niets bijzonders.
Maar voor mij betekent het geborgenheid, gezelligheid. Draadjesvlees, pruttelende groenten en gekookte pudding.
De keukenramen, beslagen door het kookvocht.
Buiten was het koud, maar binnen hing een behaaglijk warmte.
Het pannetje vol aardappelschillen en groenteafval stond op het aanrecht, klaar om in de zinken afvalemmer geleegd te worden.
Het pannetje gaat verder terug in de tijd.
In gedachten zie ik mijn oma de aardappelen schillen en de boontjes doppen.
Mijn broertje en ik ieder aan een kant van haar, om de geschilde aardappels in een pan met water te gooien. Het leukste was het als dat met een plonsje ging. Van mama mocht dat niet, maar oma moest er stiekem om lachen.
Oma was vaak bij ons. Na het overlijden van eerst mijn opa en iets later mijn vader, misschien wel iedere dag. Maar het werd nooit vervelend. Want ik had de liefste oma van de hele wereld.
Na het overlijden van mijn moeder, werd de inboedel tussen mijn broers en zussen verdeeld.
Echt kostbare spullen had ze niet, wel waardevolle, zoals het blauwe emaillen pannetje.
En nu staat het al jaren bij mij op het aanrecht. Er liggen uien in, een notenkraker, komkommers en soms fruit.
Vaak zie ik het niet eens meer staan, maar dan ineens heeft het weer mijn aandacht en komen de warme herinneringen aan klein geluk weer boven.
Natuurlijk heb ik de kinderen over de herkomst van het pannetje verteld.
Waarschijnlijk herinneren ze het zich niet eens meer, of zien ze het als nostalgisch geleuter van hun moeder.
Maar heel misschien zegt er later eentje, wanneer onze inboedel verdeeld moet worden: ‘Ik zou heel graag oma’s pannetje willen hebben.’

 oma's pannetje

22 gedachtes over “Oma’s pannetje

  1. Hé, wat leuk. Grappig, hoe sommige voorwerpen opeens een heleboel herinneringen op kunnen roepen.
    Je brengt me op een idee, niet met een voorwerp, maar met een gezegde, dat bij ons in de familie standaard was. Ik moet nog wel even op de verpakking broeden.:-)

  2. Toen mijn ouders waren overleden hebben we ook met zoveel spullen in onze handen gehad met veel herinneringen. Veel van die spullen had ik zo mee willen nemen..maar ja wat doe je er dan mee? Maar sommige spullen heb ik daadwerkelijk meegenomen..en kan ik er soms heerlijk mee wegmijmeren!

  3. Ik vind deze dingen vaak nog veel waardevoller, het zijn mooie herinneringen en die moet je koesteren! Ik heb vandaag geuimd! De zolder, mijn kledingkast, bergkast en wat al niet meer. Een volle auto met rotzooi naar de stort (niet dat je er in huis iets van ziet hoor), ik kwam een pyama van mijn moeder tegen, In januari is het al 20 jaar geleden dat ze overleden is, En ik kon hem niet weggooien, werd er gewoon emotioneel van. Nee, herinneringen en vooral de mooie, die moet je bewaren, diep in je hart!

  4. Ik heb dat met oma’s voetenbankje…. Man vindt ’t ding spuuglelijk, maar ik ben er dolgelukkig mee. Omdat het me doet denken aan de gezelligheid bij mijn opa en oma thuis. Herinneringen die ik koester!

  5. Ik begrijp wat je bedoelt. Ik heb een oude rasp in mijn keukenla. Mijn moeder heeft kilo’s aardappelen geraspt met dat ding om aardappelpannenkoeken te maken.

    En heel soms als ik met dat ding in de hand sta ben ik weer thuis ; in de keuken en ruik ik de geur …

  6. Wat leuk en bijzonder! Ik zit me suf te peinzen of ik ook zulke speciale dingen heb… Ik had de gebakschoteltjes van mijn overgrootmoeder, maar daar had ik nauwelijks herinneringen aan. Voor mijn moeder waren ze wel erg dierbaar, dus toen ik een schoteltje brak heb ik de rest direct aan haar gegeven, bang dat er nog iets zou sneuvelen dat voor haar zo dierbaar was. Maar verder… voor mezelf… nee, ik geloof niet dat ik zoiets heb…

  7. Natuurlijk had jij een erg lieve oma, je bent zelf ook zo,n schat van een meid.
    Bij mij in de kast staan vele “oude dingen” (ouwe troep zegt m,n lief daartegen) wat ik nooit maar dan ook nooit weg zal gooien.
    Leuk stukje uit je jeugd en hoe je er aan terugdenkt Hanneke.
    Ons buurmeisje vond dat aardappeltjes laten plonsen ook altijd zo leuk, ze zat dan boven op het aanrecht heerlijk te spetteren.

  8. Leuk zo’n herinnering. Wie heeft ze niet he… Ik heb de zelf’gebreidde’ miniatuurvisnetjes, leefnetjes en fuikjes van mijn opa. Die breidde zelf altijd zijn grote visnetten en fuiken. Ben er zuinig op! Verder heb ik het suikerpotje van mijn moeder in gebruik als pennenbakje dus zie het ook iedere dag. Nee, soms zie ik het ook niet, net als jij. Verder heeft Nico 2 kleine beeldjes op zijn nachtkastje staan, een hertje en een herdertje (stukje af en weer gelijmd). Heeft hij vroeger als klein jochie aan zijn moeder cadeau gedaan, mag ook niet weg, terwijl hij de nuchterheid zelve is.
    Je hebt trouwens weer veel inspiratie, zo leuk! Ik momenteel helemaal niet, maar komt vast wel weer!
    Hoewel…over die vroegere cadeautjes kan ik wel eens een verhaaltje schrijven…;-). Jij inspireert me dus!
    Liefs, Trees

  9. prachtig beschreven!
    Ik heb de gebaksschoteltjes van m’n oma, zo mooi!
    Was toen voor hen een hele luxe. Ik gebruik ze ook, (ik ‘hoor’ haar zeggen: och kind, is dat niet jammer, straks valt er een kapot)en mijmer vaak over de verjaardagen van opa en oma als die schoteltjes tevoorschijn kwamen.
    Dan hadden ze echte gebakjes, kregen we anders nooit, zo heeeeeeerlijk!!!

  10. Heerlijk dat zulke dingen nog in de familie zijn, en dan al helemaal bij jou in je keuken staan.
    Mijn overgrootmoeder had vroeger altijd een braadpannetje…en mijn moeder vond dat ding afgrijselijk…tot ze hem kreeg na de dood van oma….ook zij is er nu weg van.
    Er moet vast één van je kids zijn die de waarde ervan in ziet hoor.

    liefs Carla.

  11. Vaak zijn het juist de zo onbeduidend lijkende dingen die nu die speciale betekenis hebben…..toch heerlijk om zo iets waardevols in je bezit te hebben wat je met enige regelmaat laat terug gaan in de vervlogen tijd…

  12. O ja, dat zeggen ze beslist. En misschien vinden ze nog wat van die andere pannetje op de rommelmarkt. Van andere oma’s. Want niet iedere nazaat ziet de waarde van zo’n mooi nostalgisch pannetje. Jij gelukkig wel. Je schrijft er mooi over.

  13. Pingback: Terug naar toen | Hannekelive

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s