Snot in de gordijnen

Het was in het midden van de jaren zeventig, dat mijn ouders en ik een bezoek brachten aan onze toenmalige Koningin Juliana.
Zij had de gewoonte, eens per jaar inwoners van Baarn te ontvangen die iets betekenden voor de gemeenschap.
Mijn ouders hadden een bakkerij waar ook gehandicapten werkten. Voor die tijd een uniek project.
We werden door haar secretaris ontvangen in de salon.
Hij verontschuldigde zich, Hare Majesteit was iets verlaat. Het maakte mij niet uit, ik keek mijn ogen uit, zoveel moois had ik nog nooit gezien. Prachtige schilderijen, rijk gedecoreerde vloerkleden, sierlijke meubels en een plafond zo hoog, dat het me er van duizelde. Met aan dat plafond een enorme kroonluchter.
Ik dwaalde wat door de kamer toen ik plotseling een niesbui op voelde komen. Een zakdoek had ik niet bij me dus niesde ik uitbundig in mijn handen. Daar stond ik, midden in de kamer van de koningin, die ieder moment binnen zou kunnen komen en mijn handen vol snot.
Mijn moeder was in gesprek met een andere vrouw en ik wist dat als ik haar stoorde in het gesprek ik een draai om mijn oren zou krijgen. Afvegen aan mijn splinternieuwe jurk was geen optie.
Uiteindelijk zag ik nog maar een oplossing. Ik liep naar het raam waar meterslange brokaten gordijnen voorhingen. Snel maakte ik mijn handen schoon aan de achterkant van een gordijn.
Precies op tijd, want een ogenblik later kwam Koningin Juliana binnen.
Ze ontving ons allerhartelijkst, Ze pakte mijn uitgestoken rechterhand met beide handen vast en kneep er zachtjes in. Ik had er niet aan moeten denken als die gordijnen er niet hadden gehangen.
Vorig jaar ben ik met mijn dochters naar Soestdijk geweest voor een rondleiding.
Eenmaal in de salon, kon ik het niet laten snel een blik te werpen achter het gordijn.
Ik kwam toen tot de ontdekking dat er mensen zijn die nog minder vaak de gordijnen wassen dan ik.

 

Fictief. Geschreven naar aanleiding van een uitdaging van Plato, een stukje te schrijven over snot in de gordijnen.

27 gedachtes over “Snot in de gordijnen

  1. Ik zit hier met een grijns van hier tot Soestdijk. Dit soort stukjes maken mij blijhartig. De humor die de afstand tot de dagelijks dingen (zie schrijfbloc) zo aangenaam maakt. Zelfs Cornelis Critieck heeft zitten genieten. Maar dat mag ik niet zeggen van hem (stiekem doe ik het toch).

    Hanneke, bedankt. Je hebt me hier enorm plezier mee gedaan.

    Enne… een bekentenis. Ik heb geen gordijnen maar luxaflex. En die maak ik vaak pas schoon als het stof van de lamellen begint te dwarrelen. Erg hè?

  2. Whaa fictief zeg je,nou misschien was die
    ‘secretaris’mijn vader wel!!!Ben groot gegroeid daar op het domein ha ha.Mag er natuurlijk niet over uit de ‘school’klappen…….staatsgeheim whaaaa

  3. Ach ja, Baarn, Soestdijk, het is hier praktisch om de hoek. Wij liepen eens te winkelen in Baarn toen één van de dochters een kaart zag met Beatrix erop, hetgeen haar de uitroep ontlokte: kijk mama, het Wilhelmus op een kaart.
    Mooi geschreven Hanneke, en kijk maar eens goed naar de gordijnen.

  4. hahahaha, het was zo geloofwaardig geschreven, dat ik er blindelings ingetrapt ben

    die gordijnen worden natuurlijk wel elke maand of zo gewassen bij een koningin…
    😉

  5. Jaaaa, ik wil ook nog naar Soestdijk. Echt nostalgie vind ik dat hoor. Maar helaas wil er niemand met me mee, ze vinden zo’n stoffig oud hok helemaal niks.
    No problem ik ga gewoon alleen, kan ik lekker achter de gordijnen gluren…

  6. Gatver Hanneke, ik ga over mijn nek! Als ik ergens niet tegen kan dan is het snot…
    Maar je verhaaltje is weer top. Daar kan die Plato nog wat van leren.😉

  7. Ik heb echt met spanning gelezen! ik dacht nog dat het waar was ook! Heerlijk!! Je stuurt toch zeker wel verhalen op naar wedstrijden en uitgevers hé!! Moet je echt doen!!

  8. Wil je, wanneer we tijdens de broers en zussendag Soestdijk bezoeken, wel even vertellen in welke kamer dat gordijn hangt, slaan we die kamer over.
    Veronderstel dat iemand je toen heeft gezien en je nu herkent,lopen we de hele middag met de gordijnen te slepen want je zult ze dan moeten wassen.

  9. Gelukkig las ik op het einde nog even dat je dit verhaal uit je grote teen hebt gezogen… want jeetje ik zag het eigenlijk al helemaal voor me… sterker heb zelfs moeite het beeld weg te krijgen, Hanneke, nee onze Hanneke degene op wie we aan het stemmen zijn… die veegt snot af in het paleis… sorry heb nog wel even nodig om dit beeld weg te poetsen…😉

  10. Pingback: Paleis het Loo en Snot in de gordijnen | Hannekelive

  11. Pingback: De gordijnen van Paleis het Loo | Hannekelive

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s