Tuinruimsters

Zoon-een en schoon hebben ongeveer twee jaar een huis.
Een leuke woning met een tuin.
Zoals meestal gebeurt, is eerst het huis aan de binnenkant opgeknapt, de buitenkant geschilderd en nu was de tuin aan de beurt.
Omdat ik tuinieren heerlijk werk vind, had ik gezegd ze daar wel bij te willen helpen.
Ze denken dat ik er veel verstand van heb, dus alles wat ik zeg wordt direct als feit aangenomen. Als ik zeg dat iets weg moet gaat het weg, als ik hardop denk dat die struik daar moet blijven staan, blijft ie staan. Een geweldig gevoel van macht, weer even terug naar vroeger, toen ze nog kleuters waren en mama alleswetend was.
Schoon en ik begonnen energiek aan de klus. De tuin was een ravage, maar wij zouden dat varkentje wel eens even wassen. Schoon had voor de gelegenheid een paar hippe tuinlaarzen aan, wel te groot, maar stylish verantwoord. Ik had mijn ouwe vertrouwde, perfect passende groene laarzen uit de spinnenwebben gehaald.
Allereerst moesten we zorgen dat het grind, dat de vorige bewoners royaal door de tuin gekieperd hadden, verwijderd werd.
We hebben een heldhaftige poging ondernomen, drie grote tassen vol geschept, maar op een gegeven moment besloten we dat het toch wel mannenwerk was.
Daarna gingen we de klimop te lijf.
Na los knippen, trekken en sjorren, hadden we het kreng van de schutting. Onderaan afgezaagd en hup op de afval berg.
De stronk hebben we laten zitten, die kregen we er niet uit: mannenwerk.
Toen hebben we de laurierstruik gesloopt. Een mooi ding maar veel te groot in een gemiddelde stadstuin.
Met de zaag hebben we hem een kopje kleiner gemaakt. De wortels mag zoon-een eruit halen, dat vonden wij mannenwerk.
Hetzelfde gold voor de andere laurierstruik.
De misvormde rododendron hebben we er helemaal zelf uitgegraven evenals de hardnekkige braam.
Aan het einde van de middag, nipten we voldaan aan ons glas rosé.
Trots op onszelf, want wat hadden we een werk verzet.
Achter in de tuin lag een enorme berg tuinafval en puin.
Dat mogen zoon-een en zijn vader wegbrengen. Dat vinden wij mannenwerk.
Vanochtend min of meer mijn bed uitgerold. Mijn arme lijf geradbraakt, maar: geen last van mijn schouder, zal het echt voorbij zijn?
In het najaar gaan schoon en ik planten kopen. Want shoppen, dat is vrouwenwerk.

Advertenties

6 gedachtes over “Tuinruimsters

  1. terwijl ik aan het lezen was dacht, Hanneke, denk aan je schouder. Maar einde verhaal wist je te vertellen dat het daar goed mee zit 😉 gelukkig maar.

  2. pas maar op met die schouder joh,maar fijn dat de klus weer geklaard is he? geeft toch weer een hoop voldoening inderdaad;)
    en nu rustig aan maar;)
    liefs van mij..;)

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s