Jean Paul van Poppel

Juli 2009. Ik kijk naar de Tour de France en hoor de naam Jean Paul van Poppel vallen.
Het sprintkanon van de jaren tachtig.
Onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar 1987.
Zoon-één is vier en zijn broertje is twee jaar oud.
De oudste fietst nog steeds met zijwieltjes. Hij heeft besloten dat de zomervakantie op een Zeeuwse camping, een prima moment is om het eens op twee wielen te proberen.
We hebben nauwelijks de fietsen van de auto gepakt, of zoon-één meldt zich bij papa, met de vraag of hij de zijwieltjes van zijn fietsje af wil halen.
Na een ‘weet je het zeker?’ staat het kinderfietsje, ontdaan van zijn zijwieltjes, klaar voor de eerste fietsles.
Nog voordat papa of mama hem kan assisteren, stapt het mannetje op zijn kleine rode fietsje en rijdt er mee weg alsof hij nooit anders gedaan heeft. Nagestaard door zijn verblufte ouders, maakt hij zijn eerste glorieuze ronde.
Na een paar minuten komt hij de hoek van het veldje om, klaar voor het volgende rondje.
Zijn broertje heeft zich inmiddels op zijn klapstoeltje langs de weg opgesteld en wacht geduldig tot zijn grote broer weer in zicht is.
Wanneer die weer langskomt springt ‘Wormpje’ die toen overigens nog niet zo heette- van zijn stoeltje, klapt zo hard als hij kan in zijn handjes en roept met zijn hoge kinderstemmetje: ‘Jean Paul van Poppel! Jean Paul van Poppel!’ Dan gaat hij weer zitten. Peutert wat in zijn neusje of prutst wat aan zijn schoentje, totdat Jean Paul van Poppel weer langs raast. Dan gaat hij weer staan en juicht zijn broer toe. Rondje na rondje.
Dit heeft zeker een uur geduurd en werd elke dag wel een paar keer herhaald.
Dat jaar won van Poppel het puntenklassement in de ronde van Frankrijk, maar zoon-één was de onbetwiste kampioen van de ‘tour de camping’.

Advertenties

12 gedachtes over “Jean Paul van Poppel

  1. Om te gieren! Ook hier hadden we zo’n dappere kabouter. Wilde, ineens net als vriendinnetje – met/zonder wieltjes fietsen. Nu zit ze op een mama-fiets met klein Jantje voorop. Waar blijft de tijd….

  2. toen ik de titel las, Jean Paul van Poppel..wist ik ook dat ik die ergens van kende….maar ik vind jou fiets story toch boeiender en leuker dan de echte tour..sorry, beste tour fans
    uit het leven gegrepen…zo aandoenlijk, ik zie het voor me..

  3. ahhh leuk verhaal zeg en zie het helemaal voor me hihi;)
    maar hoe staat het in huize Hanneke met het puntenaantal van de tour? gaat tie goed?;)
    liefs van mij..;)

  4. hahahaha, eigenlijk loopt dat verhaaltje zowat gelijk met dat van onze dochter.
    Die sprong van de ene dag op de andere op de fiets en had het zo beet hoe ze moest fietsen (zonder zijwieltjes). Vanaf die dag was zij Fausto Coppi. Vraag me niet hoe wij aan Fausto dachten, maar het klonk in ieder geval goed… ;-))

    off topic: proficiat met je Tourploeg vandaag, Hanneke!!!

  5. Wat een heerlijk verhaal. Knap hoor, van de oudste zoon, om zo weg te fietsen zonder zij wieltjes. Bij mijn kids heeft het heel wat schaafplekjes opgeleverd. Maar wat een prachtig moment, als ze met een brede glimlach, en super trots het fiets gebeuren onder de knie hadden 🙂

  6. Ik weet me dat ook nog heel goed te herinneren.
    Wat was worm toe toch een lekker lubberding, he???

    En verder was het een goed eendenjaar, dat jaar….

    Maar dat wordt vast nog wel eens een nieuw blog-item!

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s