Ellis

Buiten was de duisternis over de stad neergedaald. En hoewel de kalender eind mei aangaf, voelde het als eind maart. De mensen hadden zich teruggetrokken in hun huizen en zochten de warmte bij elkaar.
Ellis sjokte door de stille straten. Al haar eigendommen had ze in twee supermarkttassen gepropt. Haar gele regenponcho droeg ze meer om zich tegen de wind te beschermen dan tegen de regen.
Als men vroeg hoe oud ze was, antwoordde ze veertig, maar dat deed ze al zo’n twintig jaar.
Ze had best onderdak kunnen krijgen bij het Leger des Heils, maar Ellis hield niet van gesloten ruimtes. Zij beschouwde de hemel als haar dak boven het hoofd. Als het te gek werd, sloop ze wel een leegstaande woning in. Daar waren er genoeg van de laatste jaren.
Ze was op weg naar haar vaste plekje: het bankje tegen de kerkmuur, lekker uit de wind en redelijk comfortabel. Ze pakte een krant op, die langs dwarrelde. Niet om te lezen, maar kranten dienden altijd wel ergens voor. Je kon ze gebruiken om onder te liggen of als toiletpapier. Dit was nog een vrij nieuw exemplaar. Ze zag een foto van Wilders die Berlusconi de hand schudde.
Inmiddels was ze bij het kerkplein aangekomen en ze zag dat haar bankje al bezet was. ‘Wat de drommel….’ mompelde ze, iedereen wist dat dit Ellis’ plekje was, al jaren lang.
Dat moest een nieuwe zijn, het zwervers legioen bleef zich maar uitbreiden.
Bij het bankje aangekomen, keek ze eens goed. De man lag diep te slapen. Ze twijfelde of ze hem wakker zou maken.
Ze bekeek de slaper eens beter, hij kwam haar bekend voor. Aan zijn schoenen te zien, moest hij een welgestelde man geweest zijn, ze waren wel versleten, maar er stond een Italiaans merk onder. Verder droeg hij een versleten pak en een ouderwetse bril.
Ze besloot hem te laten liggen en ging zelf in het kerkportaal liggen.
Hoewel haar bankje veel beter sliep, had ze toch een paar uurtjes liggen dommelen.
Ze werd wakker doordat de zon op haar gezicht scheen, zou de lente dan eindelijk komen?
De man op de bank was ook wakker geworden, hij zat zijn bril schoon te poetsen. Toen hij die weer op zijn neus zette, herkende Ellis hem: het was Jan-Peter Balkenende. Premier van Nederland, totdat die akelige Wilders aan de macht kwam.
Al vrij snel had hij alle buitenlanders het land uit gewerkt. Niet alleen die met een Islamitische achtergrond, maar ook Oost Europeanen, Afrikanen, asielzoekers, Zuid Amerikanen en uiteindelijk ook Noord-Amerikanen en zelfs de Belgen en de Duitsers moesten naar huis.
Alleen burgers met een honderd procent Nederlandse achtergrond mochten blijven.
Koning Willem, Koningin Maxima en hun kinderen werden ook het land uitgezet, die woonden nu in Argentinié. Een geschikte troonopvolger was er ook niet: teveel Duits bloed, dus riep Wilders zichzelf uit tot President van Nederland. Snel had hij het meerpartijenstelsel afgeschaft en nu was hij alleenheerser in Nederland.
Was je het niet eens met zijn ideeën, dan kon je het wel vergeten. Voor jou geen baan of uitkering.
Het land dat toch al stevig te lijden had onder de crisis, was in een rap tempo failliet gegaan.
De helft van de beroepsbevolking was werkloos.
Ellis ging naast de gewezen premier zitten. Ze stak hem een appel toe die ze zich gistermiddag ‘wederrechtelijk had toegeëigend’.
‘Dank u,’ zei Balkenende en zette voorzichtig zijn tanden in het fruit. Ellis zag dat hij er een paar miste.
‘Ik ken u,’ zei Ellis met volle mond. ‘U bent Balkenende.’
‘Ja, dat klopt’,’ antwoorde hij. Ellis stak hem de hand toe: ‘Ellis, aangenaam.’
‘Ik moet zeggen dat, toen u nog premier was, ik niet altijd even blij met u was, maar nu zou ik willen dat alles weer bij het oude was.’
‘Ja, het is allemaal nogal uit de hand gelopen, de laatste jaren, vrees ik.’
‘Hoe is het zover met u gekomen?’ vroeg Ellis.
‘Nou ja, u weet het, als je het niet eens bent met Wilders en zijn kornuiten, kan je naar een baan of uitkering fluiten. Hé, dat rijmt.’ Grinnikte hij en even herkende ze de oude Balkenende. ‘Dat zou een leuke verkiezingsslogan zijn. Áls er ooit nog verkiezingen zouden komen, tenminste,’ zei hij, maar veel hoop had hij daar blijkbaar niet op.
‘Bianca is met Amelie naar België gevlucht, maar mij hebben ze het paspoort afgenomen dus kon ik nergens heen. Ik mis ze verschrikkelijk.’
‘Tja, het is ellendig,’ Ellis klopte hem even op de arm. ‘Er zijn de laatste jaren ontzettend veel daklozen bijgekomen. De woningen staan leeg, de opvangtehuizen zitten vol. Wilders heeft de Moskeeën aangewezen als daklozenopvang. Kijk, mensen zoals ik ‘beroeps-daklozen’ wij redden ons wel, maar de ‘groentjes’, zoals u, die hebben het zwaar.’
Zwijgend aten ze het gestolen fruit op.
Ellis pakte haar krant. Ze liet hem de foto van Wilders en Berlusconi zien.
‘Ze willen Europa overnemen,’ zei ze’. ‘Europa voor de Europeanen, wie dat ook mogen zijn’.
Ook stond er een foto in van het nieuwe kabinet. Ze zagen Jan Smit, als minister van cultuur, Louis van Gaal, minister van sport en Gordon als minister van economische zaken. Peter R. de Vries zat op justitie.
Ellis wees naar de weersverwachtingen: ‘Kijk, Het weer voor morgen 29 mei 2019 dat is dus vandaag: Opklaringen en hogere temperaturen.’
‘Laten we hopen dat dat ook voor het politieke klimaat gaat gelden,’ verzuchtte de ex-politicus.
Ellis stond op en nam de tassen in haar hand. ‘Meneer Balkenende ik vond het een eer met u te mogen ontbijten, zie ik u vanavond weer?’
‘Wellicht, mevrouw, wellicht.’

Dit verhaal is geschreven nav een uitdaging van Novelle

Advertenties

8 gedachtes over “Ellis

  1. leuk!! leuk gedaan.ik heb er van genoten Hanneke.Laten we hopen dat het niet zo ver met Wilders komt.Wie weet, want de soep wordt vaak niet zo heet gegeten als hij wordt opgedient.

  2. Prachtig verhaal Hanneke ,hopelijk komt het nooit zover .We klagen soms zo met z,n allen maar die wilders nee dit mag nooit gebeuren .
    fijn Pinster weekend
    Liefs ida

  3. Misschien moeten we die Wilders eens opgeven voor een groepverkrachting, en dan achteraf bekijken of hij nog zo over de politiek denkt als nu. Of we kunnen voor straf zijn haar zwart verven en dan met donkere kleurlenzen in kan hij zo bij de taliban, zijn we in ieder geval verlost van dit misselijk makende mannetje.
    Bijzonder geschreven fictie, Han. Laten we hopen dat het daarbij blijft. En misschien een tandje harder bidden om de Verlosser.

  4. Hemeltje wat een verhaal…hopelijk ben je niet echt helderziend en is dit gewoon verzonnen. Weer weer heel goed geschreven, wanneer begin je eens aan een boek? Liefhebbers genoeg denk ik…

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s