Een gewichtige kwestie

Jean-Luc Leboucher schoot overeind in zijn bed.
Hij was wakker geschrokken van een luid gebons op de buitendeur.
Hij stak een kaars aan en met een blik op zijn zakhorloge zag hij dat het half drie in de nacht was.
Snel sloeg hij zijn kamerjas om en haastte zich de trap af om de deur te openen.
Halverwege kwam hij zijn bediende tegen die de onverwachte gast al had binnengelaten.
Verbaasd keek hij naar zijn bezoeker. Een boodschapper van de koning.
Bonjour monsieur Leboucher,’ hijgde de boodschapper, ‘De koning heeft dringend uw advies nodig in een gewichtige kwestie.’
‘Mijn advies? Een gewichtige kwestie?’ vroeg Jean-Luc.
‘Het spijt me, de koning heeft mijn niets verteld, behalve dat het van zeer zwaar belang is en u zo spoedig mogelijk op het kasteel wordt verwacht,’ antwoordde de gezant, die inmiddels weer wat bijgekomen was.
‘Een ogenblik, dan kleed ik me snel aan.’
Jean-Luc droeg zijn bediende op de boodschapper een glas wijn in te schenken en het snelste paard te zadelen. Daarna rende hij de trap op naar zijn kamer, waar hij de eerste de beste kledingstukken aantrok die hij kon vinden.
Intussen maalden zijn gedachten. Wat zou de koning van hem willen. Hij werd wel vaker door hem geraadpleegd, maar nooit op dit vroege uur.
Zou het te maken hebben met staatszaken, zoals de opstandige geluiden van het hongerende volk? Of met de ophanden zijnde oorlog met het buurland? De belasting verhogingen? Hij had werkelijk geen idee.
Toen hij weer beneden kwam, stonden gast en paard klaar voor vertrek. Lenig sprong hij in het zadel.
Allez, vite’, spoorde hij het dier aan.
Het was maar goed dat de gezant de weg goed kende, want het was aardedonker. Het had de vorige dag geregend en zware wolken kondigden een nieuwe regendag aan.
Onderweg kwam hij de bakker tegen die net de deur van zijn winkel uitkwam om een bakpauze te houden.
Monsieur Leboucher, vanwaar deze haast?’ vroeg hij.
‘Geen tijd, monsieur Brioche, het gaat om een gewichtige zaak,’ schreeuwde Jean-Luc als antwoord en verder ging hij, op weg naar het kasteel.
Na een dollemansrit door het bos kwamen ze uiteindelijk bij het kasteel aan.
Jean-Luc sprong van zijn paard en liet het bezwete dier achter bij de staljongens om het te verzorgen.
Met grote stappen liep hij het bordes op en ging op zoek naar de koning. Die vond hij, ijsberend in de grote zaal.
De koning was een kleine, gezette man. Hij hield van grote feesten met veel en lekker eten en drinken, dat bekostigd werd door de opbrengsten van de belastingen, terwijl het merendeel van zijn volk nauwelijks te eten had.
‘Majesteit,’ hij knielde voor de koning neer, ‘u hebt mij ontboden voor een gewichtige zaak?’
‘Jazeker,’ antwoordde de vorst, hij keek spiedend om zich heen, ‘maar niet hier, volg mij.’
De koning ging hem voor door het paleis.
Even dacht Jean-Luc dat ze naar de bibliotheek zouden gaan of naar de wapenzaal, maar tot zijn grote verbazing daalden ze de trappen af tot in de kelder van het kasteel.
Uiteindelijk kwamen ze in een uithoek van de stallen aan. Daar lag een enorm varken heerlijk te knorren in de modder en andere ondefinieerbare substanties. Het woog zeker vijfhonderd pond.
Jean-Luc sloeg zijn sjaal voor zijn neus om die te beschermen tegen de stank die hem tegemoet kwam.
Verbaasd keek hij de koning aan.
‘Majesteit, is dit “uw gewichtige probleem”?
Oui, mon brave,’ antwoordde de koning, terwijl hij met zijn tong langs zijn lippen likte. Hij draaide zich om en keek Jean-Luc met schitterende varkensoogjes aan.
‘Wat denkt u, monsieur Leboucher, moet ik het varken nu al slachten of zou ik er nog een paar weken mee wachten?’

Advertenties

12 gedachtes over “Een gewichtige kwestie

  1. Slachten en aan het arme volk terug geven ,is die nou helemaal betoeterd om dit zelf op te eten hahah leuk verhaal Hanneke .
    Fijn weekend
    Liefs ida

  2. Hoi Hanneke
    Ik zou hem slachten, want anders is hij niet meer te eten.
    ja deze puzel van de paarden was moeilijk ik heb er 2weken aan gewerkt iederdag een uurtje og twwe

  3. Dit superleuke verhaal was natuurlijk te lang voor de WOW. 😉
    Het arme dier zal hoe dan ook geslacht worden maar ik gun de bevolking het vlees en spek, niet die koning…

  4. Grappig verhaal. Wat zou het advies geweest zijn? Wachten? Een gezondheidsadvies zodat de koning vrijwillig een deel van het vlees weggeeft? Mmmm, hier prikkel je onze fantasie.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s