De schietpartij

Achteraf wist ze niet waarom ze de radio aan had gezet. Dat deed ze eigenlijk nooit, maar vandaag zou ze de woonkamer een grote beurt geven en dan kon ze wel wat afleiding gebruiken.
Ze had er zin in. De zon scheen uitbundig, het voorjaar zat er echt aan te komen. Het komende weekend zouden ze naar hun huisje aan de kust gaan.
Ze waren er aan toe. Hans had het vreselijk druk met alle belastingaangiftes, die voor 1 april weer de deur uitmoesten. De kinderen hadden net een proefwerkweek achter de rug, dus die konden ook wel een verzetje gebruiken.
Ze haalde een doek over de foto’s van haar kinderen. Lars, de oudste, een beetje introvert, hij was vorig jaar blijven zitten, maar nu deed hij het goed op school, en Anna de vrolijke vijftienjarige tiener, die het schoolwerk allemaal niet zo serieus nam.
Ze neuriede zachtjes mee met de muziek, een gouwe ouwe van de Carpenters, toen het programma plotseling onderbroken werd voor een extra nieuwsbulletin.
Er had een schietpartij plaatsgevonden op een school in het Westen van het land er zouden verschillende doden en gewonden zijn gevallen. Vlug zette ze de radio harder. Dat kon niet, ze hoorde ‘Het Lodewijks college’. Dat was de school van Anna en Lars.
Haastig pakte ze de telefoon om de kinderen te bellen. Boven hoorde ze de mobiel van Anna afgaan, die had ze natuurlijk weer vergeten. Op Lars’ telefoon kreeg ze de voicemail.
Ze belde Hans op zijn werk, hij beloofde zo snel mogelijk te komen om haar op te pikken en naar school te rijden.
Een half uur later stonden ze voor de school. Het terrein was afgezet met linten en het wemelde er van de politieagenten. Overal zag ze groepjes leerlingen die elkaar probeerden te troosten. Onder de grote beuk zag ze Anna staan met een groepje vriendinnen. Toen ze haar moeder zag rende ze op haar af. Huilend vielen ze elkaar in de armen. Ze kreeg te horen dat een gemaskerde jongeman het gebouw binnen was gedrongen en om zich heen was gaan schieten. Er waren zeker zeven doden, onder wie de dader die zichzelf had dood geschoten. Wie de slachtoffers waren was nog niet bekend.
‘Heb je Lars al gezien?’ vroeg ze ongerust aan haar dochter. ‘Nee, mam, ik kan hem nergens vinden.’
Er kwamen nog steeds groepjes leerlingen naar buiten, maar Lars was er niet bij.
Plotseling hoorde ze een stem naast zich, het was de rector van het Lodewijks college ‘Meneer en mevrouw de Haas?’
‘Dat klopt.’ antwoordde Hans.
‘Wilt u even meelopen?’ vroeg  de rector en ging hen voor naar de directiekamer, waar een politieagent hen al opwachtte.
Dit was niet goed, dacht ze, Lars was vast een van de slachtoffers.
‘Het spijt me u te moeten meedelen, dat uw zoon Lars overleden is. Hij heeft zichzelf van het leven beroofd, nadat hij tien anderen heeft neergeschoten.’
De woorden drongen maar langzaam tot haar door.
Lars dood, een moordenaar.
Een kreet ontsnapte uit haar binnenste, toen werd het zwart om haar heen.

geschreven nav het drama in Winnenden.

Advertenties

14 gedachtes over “De schietpartij

  1. Het zal inderdaad je zoon maar zijn… maar het wapen had hij vanuit zijn eigen huis meegenomen… dus papa gaat ook niet helemaal schuld vrij door zo met zijn wapens om te gaan…

  2. Wat ontzettend erg als zoiets in het echt gebeurd. Wat een verdriet, rouw, pijn. onmacht etc. etc.
    De familie van de dader; idd het zal je zoon of broer maar zijn. Hoe kun je dan verder leven? Altijd zul je nabestaanden van een slachtoffer van je zoon tegenkomen. En wat voel je dan voor je zoon? Naast de boosheid en de vele waaroms hoop ik dat deze ouders ook de goede herinneringen aan hun zoon mogen vasthouden en dat ze ook nog in liefde aan hem kunnen denken. Eens was hij dat leuke ventje…. Was is er toch met hem gebeurd om tot dit vreselijks te komen?

    (Hanneke, via andere weblogs ben ik eens op die van jou gekomen en lees ik ook met plezier je stukjes. Je hebt een leuke sschrijfstijl.)

  3. Hoi Hanneke,

    Ik wilde nu ook even reageren, ik heb je al een tijdje bij mijn favorieten staan!
    Ik vind je verhalen geweldig, je hebt inderdaad een leuke schrijfstijl. ik geniet er iedere keer van.
    En het plot van dit verhaal vond ik geweldig (hoe intriest de aanleiding ook is waarom je het geschreven hebt).
    Groetjes Yvonne

  4. Ik doe ook wel computerspelletjes waarmee je de tegenstander doodt. Echter ik vind het veel leuker om (virtueel) handel te drijven. Maar je hebt het weer mooi geschreven.

  5. Een vreselijk drama, waar je toch even behoorlijk van schrikt. Ik kan me niet voorstellen dat je eigen kind zoiets gruwelijks zou doen..hoe erg voor hun om dit de rest van hun leven mee te moeten dragen 🙂

  6. Verschrikkelijk he, wat daar gebeurd is. Ongelooflijk wat een verdriet moet er bij alle betrokkenen zijn. Dus ook bij de ouders van de dader. Je hebt dit heel integer beschreven.

  7. ja zo kon het voor de ouders van de jongen die om zich heen schoot zijn gegaan.Kunje zien wat wapens in huis voor ellende kunnen veroorzaken.goed geschreven Hanneke

  8. Ja, die kant heeft het ook… schrijnend maar waar. En als ouder blijf je dan met zoveel vragen zitten. En wie wil je nog aankijken en wie niet.

    Dit logje gaat dwars door de muren van het gevoel.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s