De spoorboom

Het is een vroege zaterdagmorgen, eind 2003.
Vier vrienden zijn een avond wezen stappen en hebben allemaal meer alcohol in hun lijf dan goed voor ze is.
Nabij het uitgaansgebied bevindt zich een spoorwegovergang beveiligd met spoorbomen.
Een groepje jongens vermaakt zich door aan de spoorbomen te gaan hangen en ze naar beneden te trekken.
‘Hé, daz lleuk,’ lallen de drinkebroers tegen elkaar.
Ze pakken hun fietsen en vertrekken , zo goed en zo kwaad als dat gaat, richting huis.
Onderweg passeren ze een bewaakte spoorwegovergang.
Ze zien de bomen. ‘Hé, daz lleuk, zzullen we?’
Ze gooien de fietsen aan de kant en klimmen in de bomen.
Iedere keer als de bomen sluiten, rinkelen de bellen. Geinig.
Omwonende, wakker geworden van dat geluid, bellen de politie, met de mededeling dat een stel jongeren de spoorbomen aan het vernielen is, door erin te gaan hangen. Letterlijk hangjongeren dus.
Inmiddels hebben de jongens inderdaad een stuk van de boom gesloopt.
Ze besluiten naar huis te gaan. Lang genoeg gehangen, de lol is er nu toch wel af.
Twee van hen blijven nog even staan om een sigaret te roken.
Ze zien in de verte een auto aankomen.
En voor ze het goed en wel in de gaten hebben, zitten ze op de achterbank van een politieauto op weg naar het bureau, alwaar ze een nachtje in de cel mogen doorbrengen.
De volgende morgen, merkt de moeder van een van de jongens, dat haar zoon niet thuis is gekomen. Zeker weer bij een vriend blijven slapen, om daar vandaan naar het voetbal te gaan.
Ze kijkt dan ook vreemd op als ze hem, rond een uur of elf aan ziet komen.
‘Hé, gaat voetballen niet door?’
Dan komt het verhaal eruit: over het stappen, de spoorbomen en de politiecel.
Bleek kijkt hij zijn moeder aan. De nacht in de cel heeft toch wel indruk op hem gemaakt en nu moet hij het aan zijn ouders vertellen, het gaat toch al niet zo geweldig thuis. Dat kan nog vervelend worden.
Zijn moeder is even stil, en zegt dan: ‘Nou, dat is goed stom. Ik hoop dat je er wat van geleerd hebt.’
Een paar weken later ligt er een brief op de deurmat. De rekening van pro-rail bedraagt 750 euro. Justitie doet er gelukkig geen boete bovenop. Voor een jongen van 17 is dit bedrag al hoog genoeg, vinden ze. Maanden moet hij werken om zijn schuld af te lossen.
19 Februari 2009.
Zoon twee viert vandaag zijn 24e verjaardag.
Hij heeft een lieve vriendin, leuk werk en deelt een flat met 2 andere jongens (waaronder een mede spoorboomhanger). Het blijft een bijzonder jong, maar hij heeft nooit meer in wat voor boom dan ook gehangen. De cel wil hij nooit meer van binnen zien.
Lieve Worm, (sorry, dit is zijn bijnaam, vraag me niet waarom, ik heb het niet verzonnen) van harte gefeliciteerd met je verjaardag.
Tot vanmiddag.

Advertenties

11 gedachtes over “De spoorboom

  1. tja, hij is vast en zeker niet de enige die dergelijke jeugdzonden begaan heeft (ik heb er ook wel op m’n conto hoor…)
    Dan is hij dan toch goed terechtgekomen, Hanneke…
    Maak je hem mijn gelukwensen over?

    Liefs,

    Billy

  2. Alweer een dag te laat…
    Hanneke, alsnog gefeliciteerd met zoon twee.
    “Worm”, alsnog van harte.
    Enne, waar een nachtje cel al niet goed voor was. 😉

  3. Een treffend verslag. Op zulk soort verhalen kan ik zo het etiket van zoonlief hangen. Ook dat van die cel voor een nacht. Als ouder lig je regelmatig in een kramp. Maar ook hij heeft inmiddels een goede baan en een wat minder zwaarbelaste pubertijd.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s