De vlucht

Zenuwachtig haast ik me naar gate B31. Het inchecken heeft lang geduurd en tot overmaat van ramp ben ik ook de groep nog kwijt geraakt. Ik ben 17 en we gaan met de klas op excursie naar Barcelona, de bouwwerken van Gaudi bekijken en misschien ook nog een middagje naar het strand.
Maar nu loop ik dus op het vliegveld, op weg naar het vliegtuig dat over twintig minuten al vertrekt. Als ik bij de gate aankom, lees ik daar een mededeling dat ik bij gate B8 moet zijn. Ook dat nog. Rennen dus.
Buiten adem laat ik me even later op mijn vliegtuigstoel neervallen. Ik ben de laatste, na mij sluiten ze de deur.
Maar waar is toch iedereen. Ik zit toch wel in het goede vliegtuig? De stewardess stelt me gerust. Het is het goede vliegtuig en de anderen zullen wel voorin zitten.
Het vliegtuig taxiet naar de startbaan.
Ik ben nooit een held geweest in een vliegtuig en een vaag ongerust gevoel kriebelt in mijn buik. Bij het stijgen word ik in mijn stoel gedrukt, ik houd onbewust mijn adem in.
Gelukkig, het gaat goed. Ik vind dat we niet erg hoog vliegen, maar misschien komt dat nog.Na een poosje komt de gezagvoerder de cabine binnen. Hij spreekt links en rechts wat met de passagiers.
‘Moet u niet achter de stuurknuppel zitten?’vraag ik bezorgd.
‘Nee hoor,’ antwoordt de piloot, ‘dat gaat tegenwoordig allemaal automatisch.’
‘Maar zitten we niet erg laag? We kunnen bijna bij de mensen op het bord kijken.’
‘Dat is een nieuw protocol, hoe lager hoe zuiniger.’ zegt de man, terwijl hij weer naar voren loopt.
‘Dat zal wel,’ denk ik hardop, ‘maar ik hoop dat we wel over het bos daar verderop kunnen komen.’
En hoewel we de bomen steeds dichter naderen, blijkt het nergens uit dat we klimmen. In plaats daarvan gaan we steeds lager vliegen.
Ik krijg het nu echt benauwd en houd me strak vast aan mijn stoel, voorbereid op de klap die onvermijdelijk zal komen.
Ik ben de enige die zich druk maakt over het naderende onheil. De stewardessen zijn druk met het uitdelen van de broodjes met koffie.
Is er dan niemand…
Plotseling hoor ik het weerbericht. ‘…een temperatuur van vijf graden met een matige oostenwind.’
De wekkerradio. Ik heb alles gedroomd.
Nu geloof ik niet echt in voorspellende dromen, maar we zijn van plan om komend najaar een weekje naar Barcelona te gaan….

Advertenties

10 gedachtes over “De vlucht

  1. Hmm, ik zou de piloot maar goed in de gaten houden dan 😉

    Ik geloof best dat er voorspellende dromen bestaan, maar de meeste zijn het (gelukkig) niet. Als al mijn dromen voorspellend zouden zijn dan zouden we inmiddels in een rare wereld leven 😉

  2. Haha, wat kan een mens het benauwd hebben he, ook als je droomt… Gelukkig zijn ze bedrog, het betekent vaak juist het tegenovergestelde heb ik me wel eens laten vertellen!
    Stort je op je voorbereidingen voor een weekje Barcelona, heerlijk! Liefs, Teresa

  3. Wat een mazzeltje dat je géén 17 meer bent, en dus ook niet met de klas op excursie gaat! Ik zou gewoon lekker met het mannetje naar Barcelona gaan als ik jou was……

  4. wow, Barcelona, wil ik ook wel nog ’s naartoe. Ben er wel al geweest, maar een citytrip zou ik beslist niet afslaan hoor!
    Fantastische stad…

    Keep on dreaming, Hanneke!

  5. Wat een droom…gelukkig maar ook. Ik ben geen liefhebber van vliegen, maar zal er in april toch aan moeten geloven. Zal me niks verbazen als ik voor die tijd ook nog een spannende droom krijg 🙂

  6. Wat kan een mens toch raar dromen hé haha ,maar hanneke komt allemaal wel goed joh!Leuk Barcelona schijnt heel mooi te zijn ,weet ik via mijn dochter bianca die heeft het vorig jaar februari gedaan .
    Fijnedag liefs ida

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s