Ciao Roma III

Woensdag 15 oktober

Na het ontbijt en ons dagelijkse kopje cappuccino op “ons” plein, lopen we naar de Engelenburcht.
Weer zo’n enorm gebouw, een bastillon.
Keizer Hadrianus heeft dit grafmonument rond het jaar 123 voor zichzelf laten bouwen.
Later werd het een verdedigingswerk ter verdediging van de westelijke oever van de Tiber.
Vanaf het Vaticaan liep een vluchtweg naar deze burcht waarover de Pausen zich in veiligheid konden brengen en daarom kwam de Engelenburcht uiteindelijk in bezit van de Pausen.
De Engelenburcht of Castel Sant-Angelo ontleent zijn naam aan een oude legende.
In 590 werd een plechtige processie gehouden om de Maagd te verzoeken de pest weg te nemen. Tijdens die processie verscheen er een engel aan de hemel die boven op de burcht plaatsnaam en zijn zwaard in de schede stak als teken dat de epidemie voorbij was.
Ter ere van die engel werd een kapel gesticht en later een standbeeld van een engel opgericht om het wonder te gedenken Sindsdien was ook de naam veranderd in Engelenburcht.
Ik ben gek op dit soort legendes.
Na een uitgebreid bezoek aan dit gebouw, overigens géén lange rijen voor het toilet, begeven we ons naar het Vaticaan.
Op een muurtje rusten we eerst even uit met een flesje water en verbazen ons weer eens over het enorme hectische verkeer, het eindeloze getoeter, maar ook dat er bijna geen aanrijdingen gebeuren.
Over de Via della Conciliazione lopen we richting St. Pietersplein.Vaticaan
Vaak heb ik hem op tv mogen bewonderen, maar nu in het echt overvalt me de grootsheid van de St. Pieterbasiliek.
Het enorme plein, met in het midden de 25 meter hoge Egyptische Obelisk.
De oude Romeinen waren gek op Egypte. Door heel Rome vind je obelisken. Er schijnen hier meer te staan dan in heel Egypte.
Eerst moeten we door een controle poortje, wordt mijn tas gecontroleerd, maar daarna mogen we de kerk in.
Wel moet ik mijn blote schouders bedekken, want het is hier een heilige plaats.
We besluiten het eerst naar de Vaticaanse grotten onder de St. Pieter te gaan.
Daar liggen diverse Pausen begraven, ook de vorige Paus Johannes Paulus II heeft hier zijn laatste rustplaats gevonden.
Rond zijn tombe liggen bloemen en diverse briefjes en nonnen bidden er in stilte.
We gaan de basiliek binnen.
We worden overweldigd door de overdaad aan muurschilderingen, (blad)goud, en beelden.
Voor een protestant is het eigenlijk teveel.
Als kers op de taart besluiten we het dak op te gaan.
Na een flinke klimpartij, waarbij je uiteindelijk schuin onder het dak moet lopen, komen we aan de bovenrand van de koepel uit.
Ons gezwoeg naar boven was niet voor niets: een adembenemend uitzicht over Rome.
We dalen weer af naar aards niveau.
Deze keer een toiletjuffrouw die ons met vijf dames tegelijk de toiletruimte in liet, goed geregeld, korte wachttijd, schoon toilet.
Op weg naar de Sixtijnse kapel.
Ik verheug me op het laatste oordeel van Michelangelo.
Helaas, we staan voor een dichte deur. Het museum en de kapel zijn 5 minuten geleden gesloten.
We lopen weer terug richting uitval basis, maar het vele geloop van de afgelopen dagen eist zijn tol. Onze bovenbenen, knieën en kuiten willen niet meer en bij het eerste het beste terras storten we neer voor een verfrissing om er voorlopig niet meer weg te gaan.
’s Avonds inmiddels onze gebruikelijke routine: een wandelingetje door ons straatje, een gelato, onovertroffen Italiaans ijs, een terrasje en daarna uitgeteld naar bed.
Ik droom van een mega kerk waar we eerst naar de kelder gaan en daarna het dak op. Rome doet vreemde dingen met me.

Advertenties

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s