Beestenboel

Zolang ik me kan herinneren, hebben we dieren gehad.
Thuis hadden we een hond, Loekie, en diverse cavia’s, die allemaal luisterden naar de naam Jodokus, behalve Whisky.
Eenmaal getrouwd waren daar een kat, vogels, muizen, gerbils, hamsters, cavia’s, vissen, konijnen, honden en tenslotte ook nog kippen.
Nu heb je met levende have altijd reuring in de keet.
Zo viel onze kat mikkie van 4 hoog naar beneden.
Geen spoor meer van haar te bekennen.
Gert is nog, op zoek naar haar, in de bosjes gekropen en joeg een nietsvermoedende passante de zenuwen op het lijf, door plotseling, getooid met spinnenwebben, stokjes en blaadjes uit de struiken te springen.
Na vier dagen zagen we de kat in shock, maar verder heelhuids, beneden door de tuin zwalken.
Ze heeft nog twee verhuizingen meegemaakt en is uiteindelijk door een Duitser doodgereden.
Daarna kwam Max, een valkparkiet.
We hadden hem in een mooie kooi gestopt en zondags mocht hij los vliegen.
Hij nam altijd dezelfde route: twee rondjes door de kamer en de keuken en daarna naar de spiegel die hij vervolgens de hele zondag onderscheet.
Max had de vervelende gewoonte om, als je aan het telefoneren was, vreselijk te gaan krijsen. Zodoende kon je niets meer verstaan van wat er aan de andere kant van de lijn werd gezegd.
We leefden toen nog in het vaste-telefoon-met-snoer tijdperk, dus weglopen was er niet bij.
Omdat de zakelijke telefoontjes ook via de kamertelefoon gingen, moest Max weg, wilden we niet failliet gaan.
Toen namen we maar een cavia: Woepie. (als het even kan geef ik onze dieren graag een naam die ze zelf ook kunnen uitspreken. Zo heette onze goudvis Bob, maar dit terzijde.)
Deze cavia bleek al bij aanschaf zwanger te zijn, veel te jong natuurlijk, en haar babietjes overleefden de geboorte dan ook niet.
Na deze schokkende gebeurtenis mankeerde Woepie iedere keer wel wat, de dierenarts was heel blij met ons.
Helaas, binnen het jaar was ons zorgenkindje dood.
In tegenstelling tot de voorgaande cavia’s, hebben we deze begraven, er zou wel eens een geldboom op kunnen groeien.
IJdele hoop, bleek later.
Verder hadden we nog Sypho de hamster.
Dat hij eigenlijk een stunthamster was, werd al snel duidelijk.
Dit diertje was nogal bijtgraag en zodra hij een stukje mens vasthad, liet hij niet snel meer los.
Doordat hij vasthield terwijl jij je hand terug trok- want wat zijn die tandjes fel!- vloog hij nogal eens meters door de lucht, maakte een paar salto’s en kwam iedere keer op zijn pootjes terecht.
Uiteindelijk is hij in zijn slaap gestorven, wat niet zo verwonderlijk is, want hamsters slapen altijd.
Om dit blog niet te lang te maken zal ik een andere keer iets over de honden, konijnen, kikkers en kippen vertellen.

Advertenties

3 gedachtes over “Beestenboel

  1. De arme kat, het zit je mee met de dieren. Zelf hebben we één poes. Twee cavia’s die van mijn dochter zijn, en binnenkort naar haar toe verhuizen. 🙂

  2. Met beesten beleef je atijd wat, leuk en minder leuke dingen. Wij hebben om het moment geen beesten meer in huis, dochter zeurt wel om een poes, maar nu maar even niet voor je het weet zit ze weer op kamers, waar je geen huisdieren mag hebben, en dan zitten wij er aan vast. Ik wil graag er een paar dagen tussen uit kunnen gaan zonder oppas te hoeven regelen voor de poes 🙂

  3. Ooit hadden we een agapornis, zo’n klein groen dwergpapegaaitje, zo jaloers als de kleren dat kreng! ( is dood )Jammer genoeg ben ik stikallergisch dus nu even geen dieren meer in huis, oké behalve dus huisstofmijt dan, die krijg ik er niet onder…

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s