De vlam gedoofd

Het is weer voorbij.
De van tevoren zo fel bekritiseerde Olympische Spelen.
Politiek correct als ik ben, had ik me voorgenomen niet te gaan kijken.
Want net doen alsof er niets aan de hand is in een land waar burgerrechten met de voeten worden getreden, waar duizenden mensen hun huizen en bedrijfjes zijn kwijt geraakt, omdat ze plaats moesten maken voor enorme stadions en appartementencomplexen voor sporters, dat kan niet.
Maar eenmaal begonnen, won mijn grote sporthart het van mijn minuscule kleine politiek-correcte-hartje; een ongelijke strijd.
De hele dag staan de tv’s aan om maar niets te missen.
Ja, TV’s!
Een binnen en eentje buiten op het speciaal ingerichte, overdekte, sportzomer terras.
Hier hebben we het EK voetbal gekeken, de tour, de Olympische Spelen en natuurlijk in de avond, studio sportzomer.
Genoten heb ik van al die sporters, die vaak jaren toegeleefd hebben naar deze Spelen.
Soms voor maar een optreden van enkele seconden huis en haard achter zich hebben gelaten, werk hebben opgezegd, relaties hebben verwaarloosd.
Met bijna buitenaardse resultaten: Michael Phelps bijvoorbeeld, die met zijn machtige lijf met die ontzettende lange armen zich naar 8 keer goud zwom.
Of de Jamaicaan Bolt, die achteloos twee wereld records verpulverde.
Maar ook sporters, die niet in de prijzen vielen, maar zichzelf persoonlijk verbeterde.
En dan natuurlijk de Nederlands successen voor de roeisters, zwemsters, Marianne Vos, waterpolosters, Anky, hockeysters en zeker Maarten van der Weijden.
Zeven jaar geleden nog doodziek en nu goud.
Onze eigen Lance Armstrong? Ik vind meer.
Want waar Armstrong ‘zelf’ de ziekte overwon, de foute cellen uitkotste, zegt van der Weijde bescheiden: ‘ik ben gaan liggen en de artsen en medicijnen deden het werk’.
Geweldig was zijn finale op de tien kilometer zwemmen in open water, vooral het commentaar van Pieter van de Hoogeband is onvergetelijk.
Kippenvel bij de huldigingen.
Slikken bij het Wilhelmus.
Glimlachen om Willem-Alexander die breed grijnzend, trots alsof hij zijn eerste zoon aan het publiek ging tonen, de dames hockeyploeg het goud omhing.
Teleurstelling toen onze nationale knuffelbeer Dennis van der Geest in zijn eerste partij zodanig geblesseerd raakte, dat hij nog geen eetstokjes vast kon pakken.
De tegenvallende resultaten van de wielerploeg, Theo Bos die wezenloos zijn rondjes rijdt: ook dat is topsport.
Enfin, het is voorbij.
Voel ik me nu ook schuldig omdat ik er zo van genoten heb?
Misschien toch wel een beetje, vooral tegenover die aardige chinezen die altijd lijken te glimlachen en zoveel beter verdienen.
Laten we hopen, dat deze Spelen voor hen beter uitpakken, dan het oeverloze heen-en-weer gepraat van diplomaten en dat de wereld de Chinees niet vergeet.
Maar eerlijk gezegd denk ik, dat de wereld over een tijdje bij het horen van ‘de Chinees’, weer niet verder denkt dan: ‘Sambal bij?’.

Advertenties

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s