Avond-vierdaagse

Het zit er weer op, de avondvierdaagse.
Zes jaar geleden deed er voor het laatst eentje van mij mee.
Ik had de jongste al op haar zesde duidelijk gemaakt dat “dit echt niets voor jou is”
Ze geloofde dat meteen, want wat mama zegt is waar (althans dat denken ze dan nog)
Dus dit jaar maakte ik me ook absoluut geen zorgen.
Het begon ook veelbelovend. Nee, ze deed niet mee; niets aan.
Maar woensdag wilde ze ineens toch maar meelopen.
Ik dacht nog: één dag, geen probleem. Ik hoefde niet eerder te eten want dat deed ze bij een vriendinnetje. Op de fiets er heen en weer terug, easy.
Maar toen ze thuis kwam, was ze zo enthousiast dat ze de volgende dag ook mee wou lopen.
De laatste avond, dat betekent: defilé en dat betekent uren wachten tot jouw kind voorbij komt.
Want dat ik zou gaan stond als een paal boven water: ik kon haar niet om half tien alleen uit het dorp laten fietsen.
Eerst voor de vorm nog even tegensputteren, maar je weet bij een aanstormende puber heb je geen kans. Dus toch maar toegestemd.
Ik was natuurlijk een verstandige meid en googelde eerst naar ede-defile-avondvierdaagse
Ik las dat het defilé om zeven uur zou beginnen, prima, half acht is dus vroeg zat.
Maar toen ik om die tijd in het dorp aankwam, was er nog bijna geen publiek en was er geen muziek te horen.
Ik begon het ergste te vrezen.
En ja hoor na enkele minuten kwam ik er achter dat de stoet om acht uur zou beginnen en dus om ongeveer half negen voorbij mijn, overigens prima, plekje zou komen.
Met een beetje geluk zou ze als eerste binnen kunnen komen, maar die illusie werd me al snel ontnomen, doordat dochterlief vrolijk smste helemaal achteraan te staan.
Er zat dus niets op dan mijn tijd uit te zitten.
Nog een vriendin gebeld, waar zij stond, maar helaas zij liep mee. (Respect, Hannie!)
Na een lange tijd kwamen gelukkig mijn oudste dochter en haar vriend mij gezelschap houden, maar toen zij hoorden dat het nog wel even kon duren besloten ze maar eerst een biertje te gaan halen.
Eindelijk, daar hoorden we de muziek: de eerste lopers werden binnen gehaald.
En na een hele lange stoet kinderen (zeggen ze nog dat Nederland vergrijst) kwam het einde in zicht en dus ook mijn jongste.
Ik stoer meelopen, een beetje afgepeigerd kijken (ik bedoel, vijfhonderd meter is best een pittig eind), de heidekoningin begroeten, een lied voor een jubilaris zingen en hup naar huis.

Na zes on-vierdaagse jaren vielen mij twee dingen op:
1 er werd amper meer gezongen, ik heb slechts één school ‘Boven op de berg’ horen zingen.
2 de meeste kinderen liepen krom van het snoep dat zwaar om hun dunne nekjes hing.
De tandartsen in Ede kunnen weer oogsten.

Als laatste wil ik alle moeders die hun kroost-gevoederd en wel- iedere avond om zes uur paraat hadden staan, een virtuele medaille op spelden. Want dat zijn de échte vierdaagse helden.
Bravo

Advertenties

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s