Het condoleancebezoek

Eline stond een tikkeltje zenuwachtig voor de deur van buurvrouw Vos.
Tijdens haar vakantie, was de buurman overleden en ze wilde zijn weduwe condoleren met dit verlies.
De deur ging open en mevrouw Vos nodigde haar hartelijk binnen.
‘Wat gezellig dat je er bent. Kom verder.’
‘Ik wil u graag condoleren met het overlijden van uw man.’
‘Dank je, maar dat hoeft echt niet. Ik ben blij dat hij dood is. Akelige kerel.
Altijd al, maar sinds hij op zijn vijftigste afgekeurd werd voor zijn longen, werd het steeds erger. Zeventien jaar heeft hij er over gedaan om te sterven! De artsen stonden voor een raadsel. Volgens mij deed hij het om mij te pesten. ’s Nachts piepend aan de zuurstof en overdag aan de sigaret.
Maar goed, kom gezellig verder.’
Elines verbijstering werd nog groter toen ze de woonkamer zag, die uitgezonderd een wandmeubel en twee stoelen helemaal leeg was.
‘Ik ga de hele boel opknappen. Ik heb altijd gedacht dat Willem ons hele vermogen in rook had laten opgaan, maar mijn zoon ontdekte verschillende rekeningen met een totaal van ruim zestigduizend euro erop. Alle donkere meubels, die nog van zijn ouders zijn geweest, gaan weg en ik koop alles nieuw. Mogen komt de schilder de vergeelde plafonds en muren lekker opfrissen’
Ze wees naar een van de stoelen.
‘Kom, neem plaats, dan zal ik eens wat inschenken. Wat wil je drinken. Of weet je wat? We nemen een lekker glaasje bessen, daar heb ik zin in. Voor jou ook eentje?’
Eline knikte overrompeld, ze had heel iets anders van dit bezoekje verwacht.
Buurvrouw Vos kwam binnen met twee royale glazen bessenjenever.
En zo kwam het dat een klein uurtje later, Eline met een licht onvaste tred het tuinpad van haar buurvrouw verliet, vrolijk nagezwaaid door de aangeschoten weduwe.